Recensie Isbells

De zoveelste band uit het Leuvense, is Isbells wat ons betreft. De regio bulkt er blijkbaar van de artiesten die met akoestische gitaar en soms ook andere instrumenten sfeervolle en vooral ingetogen nummers willen brengen. Een recept dat velen serveren. Isbells kan zich wellicht onderscheiden tussen al de rest. Maar wij vinden Isbells fel overroepen als je weet dat ze ons tijdens hun korte 70 minuten durende set soms verveelden. De Music Industry Awards lijken ons te volgen dat er nog werk is aan Isbells. De band greep dit jaar naast de prijzen in de categorie “Doorbraak”. Voor de editie van 2011 is ze zelfs niet genomineerd.

Veel heeft wellicht te maken met de manier van spelen. Er wordt gegleden naar noten, zowel in de zang als met instrumenten zoals de lapsteel en de zingende zaag dat het een lieve lust is. Voeg daar de vele “oehoehoe”-s in de melodieën aan toe en het gezapige ritme van de songs die allemaal min of meer op elkaar gelijken en je krijgt een zeer vlak concert. Weinig pieken, weinig dalen. En alles is zo braaf, soms zelfs tamelijk banaal, zoals in de liedtekst van “Maybe” bijvoorbeeld.

Gaëtan Vandewoude (zang, gitaar), Naïma Joris (backing vocals, toetsen, percussie, bass), Bart Borremans (gitaar, ukulele, ...) en Gianni Marzo (backing vocals, gitaar, mandoline, lapsteel) vangen hun optreden aan met “Without a doubt”, begeleid door ukulele, mandoline, gitaar en toetsen. Vandewoude klopt op de klankkast van zijn gitaar terwijl Joris de djembé bespeelt tijdens “Reunite”. Mooi is “The night is yours” dat Vandewoude schreef voor zijn jongste zoon van zes. “Die slaapt hier onder het podium” grapte de frontman. Het nummer doet wat Afrikaans aan met zijn samenzang en keuze van percussie-instrumenten.

Het kwartet kiest om “As long as it takes” akoestisch zonder versterking te brengen. Een gewaagde onderneming, want de Roma is eigenlijk veel te groot om nog voldoende verstaanbaar over te komen achteraan in de zaal. Jammer is dat Joris het ganse nummer haar handen in haar zakken houdt, wat een niet al te elegant zicht is. “Time is ticking” wordt later door de lapsteel begeleid. Tijdens BB Chevelle wordt de zingende zaag bovengehaald. De band is trots dat ze voor het eerst vinylplaatjes van hun debuutalbum bijhebben. Joris’ tuba klinkt langs geen kanten door tijdens “My apologies”. Het nummer zal ook even verstoord worden door een luid krakende geluidsstoring. De monitormixer slaagde er trouwens het ganse optreden niet in om de ruis die door de luidsprekers te horen was, voldoende weg te filteren.

Wordt “As long as it takes” al sterk gekenmerkt door de vele “ooh ooh ooh”-s in het nummer, dan is dat ook het geval bij eerste bis “Maybe”. Met die indruk gaan we dan ook naar huis: Isbells is een “ooh ooh ooh”-band. Sfeervol voor velen, ergerlijk voor ons wanneer dit overdadig gebruikt wordt.

Conclusie: we hadden veel meer verwacht van Isbells. Nu hebben we vooral het gevoel dat de band overroepen wordt door collega-journalisten, critici en muziekkenners wat blijkbaar voor te hoge verwachtingen bij ons leidde. Laat die band gewoon rustig een pad bewandelen, aan de weg timmeren en verder songs smeden.  

< Bert Hertogs >