>>

Recensie GusGus ★★★★1/2

desc

zaterdag 13 oktober 2018 Palladium RigaHelena Zakare

It feels a “Lifetime” has passed since GusGus last visited Riga, Latvia. As the lead singer Daniel Ágúst Haraldsson stressed out - it’s been too long, and the crowd agreed with an outcry.

Recensie: GusGus ★★★★1/2

Recensie Jef Neve ★★★★1/2

desc

zondag 14 oktober 2018 HetPaleisBert Hertogs

Jef Neve gaf samen met trompettist en bugelspeler Teus Nobel een erg straf optreden voor kinderen en hun ouders in hetPaleis. Het duo opende daarmee het tweede seizoen van Sonic Kids, een reeks van vier zondagmatinee-optredens waarbij iedereen gewoon mee op het podium mag kruipen, dicht bij de muzikanten, de ogen uitkijken wat ze allemaal uit hun instrumenten toveren, of afgeleid zijn door de belichting die om de zo veel tijd van kleur verandert. Neve en Nobel brachten eigenlijk een concert voor volwassenen, maar wisten door hun eclectische aanpak en aangepaste bindteksten ook de allerjongsten in het publiek (vanaf 6 jaar) te boeien.

Recensie: Jef Neve ★★★★1/2

Recensie Dex tot de tweede macht ★★

desc

zaterdag 13 oktober 2018 CC MerksemBert Hertogs

Een optreden dat meer weg had van rusthuisanimatie, dat leverde Barbara Dex af met Dex tot de tweede macht in het CC van Merksem. Vroeg je in de zaal aan de Nieuwdreef die vol bejaarden zat na deel 1 of ze de nummers die gespeeld werden (waaronder Marc Dex’ tiende hit ‘Palma de Mallorca’) kenden, luidde het steevast ‘nee’. Dex zelf deed even een poll wie er die hard Marc Dex-fan was. Niemand in de zaal reageerde. De meeste stroboeren waren kennelijk voor Barbara zelf gekomen die haar publiek dus net als in  het rusthuis een choreografie aanleerde op ‘Jonger dan je denkt’ door de toeschouwers de handen op de bovenbenen, vervolgens op de schouders, in de lucht op de schouders en opnieuw op de bovenbenen te laten leggen. Ook best wel sneu was dat Dex twee van haar eigen nummers in het optreden stak (haar eerste single ‘Een land’ uit 1991 en ‘Iemand als jij’, onze inzending voor het Eurosongfestival 25 jaar geleden dat met de rode lantaarn naar huis kwam), naast ‘Van Retie zen ik’, de afsluiter van deel 1, een nummer van haar oom Juul Kabas en ‘Oh oh oh Marc Dex’, een cover van Liliane Saint-Pierre, wat aan de ene kant het gevoel geeft dat haar vader niet genoeg hits heeft geschreven, maar aan de andere kant ook bewijst dat zijn songs ook erg belegen zijn ondertussen. Of: er ligt ontzettend veel stof op omdat ze nu eenmaal dateren uit een compleet ander tijdsgewricht dat veel stijver was dan het huidige. Zelfs met nieuwe arrangementen van Jo Mahieu (tevens gitaar) krijg je dat stoffige er niet helemaal af, bleek in Merksem.

Recensie: Dex tot de tweede macht ★★

Recensie A Quiet Evening of Dance ★★★

desc

vrijdag 12 oktober 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Als een langgerekte voorstudie van Seventeen / Twenty One. Zo voelt het eerste deel aan dat met zijn 50 minuten tien minuten langer duurt dan het tweede van William Forsythe. Drie jaar geleden ontbond ie zijn laboratorium The Forsythe Company. Voor deze productie deed ie beroep op dansers die samen met hem (verder) wilden creëren. A quiet evening of dance is ontstaan vanuit ‘DUO2015’ dat hij 22 jaar geleden maakte met Ballet Frankfurt. Oorspronkelijk was het een duet voor twee vrouwen, nu brengen twee mannen het. Openen doet het eerste deel met Parvaneh Scharafali en Ander Zabala die in hun proloog op vogelgeluiden dansen. Forsythe laat zijn dansers in het eerste deel ook gekleurde handschoenen en sneakers aantrekken zodat de focus van het publiek op de beweging gelegd wordt van die lichaamsdelen, van die ledematen die erg veel bewegingsmogelijkheden tonen. Later zal ie hen gekleurde shirts aandoen, zodat je plots meer geneigd bent te zien naar het bovenlichaam en wat het ganse lichaam doet.

Recensie: A Quiet Evening of Dance ★★★

Recensie Smallfoot ★★★1/2

desc

vrijdag 12 oktober 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

In dialoog gaan met elkaar in plaats van te polariseren, dat is het hoofdthema van de animatiefilm Smallfoot. De Yeti wonen al jaren op de top van een berg, hoog boven de wolken. Wanneer Migo (stem van Kobe Van Herwegen) een oefening doet om met een steen op zijn kop gekatapulteerd te worden tegen een gong, die ervoor zorgt dat de zon zal opkomen (volgens hun geloof is het een lichtslak), is ie afgeleid door Meechee (stem van Charlotte Anne Bongaerts), de dochter van de Stonekeeper (stem van Ivan Pecnik), het hoofd van het dorp. Daardoor raakt ie het doel niet maar belandt hij in de sneeuw. Op zijn tocht buiten het dorp is ie getuige van een noodlanding en ziet zo een mens (smallfoot) waardoor hij het bewijs denkt gevonden te hebben dat ze bestaan terwijl een van de stenen, waar hun geloof en samenleving op gebouwd is het tegenovergestelde stelt. In het dorp zorgt die ontdekking dan ook voor heel wat onrust. Maar Migo kan geen bewijs voorleggen en wordt door de Stonekeeper verbannen omdat ie de stenen in vraag stelt. Migo ontdekt dat er een team is dat op zoek gaat naar bewijzen rond de smallfoot. Meechee, de dikke paarse Gwangi (stem van Joren Seldeslachts) en Kolka (Violet Braeckman) zitten in dat team. Het levert een avontuur op waarbij deze ‘revolutionaire’ jongeren datgene waar hun dorp al jaren in gelooft in vraag stellen.

Recensie: Smallfoot ★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter