>>

Recensie Eight Grade ★★★

desc

woensdag 20 februari 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Eight grade, het debuut van Bo Burnham, heeft ondertussen wel wat prijzen in de wacht gesleept. Onder andere de publieksprijs op het Sundance Film Festival vorig jaar. Dat moet dan toch vooral omwille van de thematiek van de prent zijn geweest: hoe egocentrisch tieners zijn die naast hun ouders gaan leven op den duur, tutorials op Youtube verkiezen boven iets aangeleerd krijgen via de ouders, en er in se een leeg en erg eenzaam bestaan op nahouden terwijl ze naar de buitenwereld toe het tegenovergestelde laten uitschijnen, … Zo zien we het hoofdpersonage Kayla Day (Elsie Fisher) op haar vlog tips rond zelfzekerheid geven en hoe je voor het eerst buitenkomt, je smijt in de wereld, terwijl ze zelf daar alle moeite mee heeft om dat in de praktijk te doen. Ze kan het allemaal wel verwoorden (goed uitleggen is veel gezegd, de stopwoorden stapelt ze op), maar als ze zelf in zo’n situatie verkeert besterft ze het van de zenuwen. Tegen wil en dank ontvangt ze de award voor stilste van de klas wanneer ze afstudeert en dus naar de High School kan. ‘Ik ben constant zenuwachtig alsof ik sta aan te schuiven voor een rollercoaster. Maar na de rit voel ik de opwinding niet.’ klinkt het.

Recensie: Eight Grade ★★★

Recensie Grimm ★★★1/2

desc

dinsdag 19 februari 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Een collectie van oude Duitstalige liedjes en verhalen die met zorg gebundeld werden en opgelapt  gemengd met nieuwe verhalen die geïnspireerd zijn op dat van de acteurs brengt Grimm. Un conte allemand van Staatstheater Mainz in Théâtre National in Brussel. Een Duitstalige voorstelling die links en rechts weliswaar ook wat Engels en Frans laat horen, en soms een mengeling van beide zoals in de uitdrukking ‘avec sound’. Rode draad is het leven en werk van de gebroeders Grimm, hun broers en enige zus Lotte. Wie ze zijn doet deze productie uit de doeken alsook schetst ze hun levensloop tegen de achtergrond van de historische gebeurtenissen zoals de Franse revolutie, Napoleon en de conservatieve koning Ernst August I van het koninkrijk Hannover in 1833. Jan-Christoph Gockel, David Schliesing en Michael Pietsch verweven daarbij handig fictie met realiteit wat uiteindelijk tot hilarische scènes leidt wanneer het gezelschap het niet zo nauw neemt met de originele sprookjes.

Recensie: Grimm ★★★1/2

Recensie Alita Battle Angel ★★★★

desc

maandag 18 februari 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een waar filmfeest levert Alita Battle Angel op, zeker wanneer je de prent in 4DX bekijkt in een van de bioscopen van Kinepolis. De prent die geregisseerd werd door Robert Rodriguez (El Mariachi, Desperado, From dusk till down, Sin City, e.a.) is gebaseerd op de manga serie Gunnm van Yukito Kishiro. De 23-jarige Rosa Salazar zet erg overtuigend de cyborg Alita neer, een samensmelting tussen mens en machine. Zij wordt in 2563 op een schroothoop gevonden door de cyborg wetenschapper en ingenieur Dr. Tyson Ido (rol van Christoph Walz). Enkel haar hoofd en bovenlichaam zijn nog bewaard. De man ontdekt dat ze nog leeft, zowel haar hart als haar brein doen het nog. Hij besluit haar mee te nemen naar huis en haar het lichaam te geven dat ie voorzien had voor zijn aan de rolstoel gekluisterd dochtertje die echter gruwelijk om het leven kwam. Hij geeft haar dezelfde naam ook als zijn dochter.

Recensie: Alita Battle Angel ★★★★

Recensie Iedereen Beroemd ★★★

desc

zondag 17 februari 2019 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

Soms wandel je een musical buiten en blijft een lied of een scène je nog dagen achtervolgen. Het slot van de gloednieuwe Vlaamse musical ‘Iedereen Beroemd’ bleef zo nog een hele tijd nazinderen in ons hoofd. Nieuwkomer in het genre Joke Emmers zong als kneusje Marva tijdens ‘Lucky Manuelo’ de ziel uit haar lijf en wist zo deze tragikomische voorstelling op een positieve noot te beëindigen. Met ‘Iedereen Beroemd’ bracht Judas TheaterProducties een theateraanpassing van de gelijknamige film. Oude rot in het vak Frank Van Laecke wist de filmtaal van Dominique Deruddere succesvol aan te passen voor de planken zonder al te veel af te wijken van het origineel scenario. Het resultaat was wel dat het tempo van deze productie erg traag lag. Jelle Cleymans mocht tekenen voor de liedjes en leverde speciaal voor deze musical een zestal nieuwe songs af die varieerden van een melancholisch ‘Oempalapapero Marva’ tot een heuse smartlap als ‘Als gij de zon zijt’. Sven De Ridder nam als Jean Vereecken de rol van de ietwat simpele vader voor zijn rekening die tegen beter weten in blijft geloven in het talent van zijn dochter Marva. De jarenlange ervaring bij het ‘Echt Antwaarps Teater’ kwamen voor het neerzetten van deze tragikomische rol goed van pas, maar voor de zang schoot hij wel wat te kort.

Recensie: Iedereen Beroemd ★★★

Recensie TrapTown ★★

desc

zaterdag 16 februari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een moderne antieke mythe creëert Wim Vandekeybus met TrapTown. Dat ie eerder al zijn oog liet vallen op bestaande mythen, was 17 jaar geleden te zien in Blush en recenter, 8 jaar geleden in ‘Oedipus/bêt noir’. In zijn nieuwste voorstelling toont ie moderne spanningen. Twee groepen wonen in Askeville: de Odinese die voor de melk zorgen, en de Mythricians, voor de honing. Samen leidt dat tot het land/de stad van melk en honing als je wil. Maar op een dag belandt de bijenkoningin in de mond van een Odinese. Gevolg: de ganse kolonie sterft uit, honing wordt een schaars goed, en de prijs vertienvoudigd op 8 jaar tijd tot de mond van de man die de bijenkoningin heeft opnieuw open gaat en zij een nieuwe kolonie kan stichten. Ook al gaat de productie van honing opnieuw de hoogte in, toch zal de prijs even hoog blijven. Het is rond die tijd dat de Mythricians worden onderdrukt door de Odinese. Verwijzend naar het orakel zien we de burgemeester Lars Oncré – knappe rol van Jerry Killick – stellen dat enkel de dood onpartijdig is om zo de macht toch te kunnen behouden. Van mensenrechten wil ie niet weten: ‘enkel de dood en de stilte hebben rechten.’ klinkt het duister. Zijn personage verandert dan ook soms in een arend, een roofdier dat wel de vrijheid heeft die burgers niet hebben. Zij zitten gevangen in een troosteloos en grauw labyrint – in de videobeelden zien we dat van C-Mine in Genk van het architectenduo Gijs Van Vaerenbergh - waar onderwezen wordt, baby’s gesust, naar het toilet gegaan wordt, en louche praktijken gebeuren. De enige uitgang is via de lucht, wat ook te zien is in een choreografie waarbij een danseres haar handen zet op de rand van een hoge plaat, beeld van over de muur proberen te geraken, terwijl ze gekanteld wordt door haar collega’s. Maar zinkgaten verschijnen her en der en sleuren delen van de stad en zijn geschiedenis in de afgrond. Vandekeybus haalt er wat Belgisch absurdisme bij wanneer we een konijn in het groot bij de start van de voorstelling zien, en op het einde met andere konijnen in de video. ‘Wat een mooi gat. Idioten!’ zo becommentarieert het dier het menselijke gedrag.

Recensie: TrapTown ★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter