>>

Recensie Les Damnes ★★★1/2

desc

zaterdag 22 juni 2019 Barbican Centre LondenBert Hertogs

Op 6 juli 2016 ging Les Damnés dat gebaseerd is op de film uit 1969 van Luchino Visconti in première op het festival van Avignon. 3 jaar later kan het publiek de voorstelling die Ivo Van Hove regisseerde in Londen (tot 25 juni in the Barbican Centre) en exclusief voor de Benelux in Antwerpen (Stadsschouwburg Antwerpen van 18 t.e.m. 21 september 2019) ontdekken. Van Hove is niet aan zijn proefstuk toe als het gaat over films van Visconti vertalen naar het theater. Rocco and his brothers, Obsession, Ludwig, en Death in Venice zijn er maar enkele. In Les Damnés dat het ensemble van Comédie-Française neerzet, zien we de ondergang van de von Essenbecks die om opportunistische redenen collaboreren met het Nazi-regime net nadat de Reichstag in 1933 in brand gestoken is, wat de facto het einde inluidde van de democratie in het toenmalige Duitsland. De von Essenbecks doen in staal en zien het dan ook als een kans om hun bedrijf te laten overleven door met het nazisme in zee te gaan. Maar in feite verliezen ze alle controle, zijn het eigenlijk de Nazi’s die ondertussen het voor het zeggen hebben in de fabriek, en zijn zij slechts poppetjes die uitgespeeld worden. Op het einde van Les Damnés tellen we 7 doden in 6 doodskisten waarin de acteurs doen alsof ze levend begraven worden voor de camera. Van Hove verklapt dus zelf al van bij de start hoe de zaak zal eindigen. Daardoor mist de voorstelling een sterke spanningsboog. Dat en het feit dat de voorstelling van de vele personages erg snel afgehaspeld wordt via de live video van Tal Yarden, maakt de expositie te kort, de personages te weinig uitgewerkt, waardoor finaal vooral het spektakelgehalte overblijft dat de Belg integreert in de voorstelling om het publiek bij de les te houden. Zoals fel wit licht dat plots op het publiek schijnt, of de camera’s die ons in beeld nemen, waarmee Van Hove ons een spiegel wil voorhouden dat we allemaal zoals de von Essenbecks zouden kunnen handelen. Of wanneer een emmer met theaterbloed over een castlid gekieperd wordt op het oranje speelvlak dat naar vuur verwijst, en een vrouw - letterlijk – met pek en veren wordt ingesmeerd. Steeds horen we ook een stoomfluit die doet denken aan die van een oude treinlocomotief en wordt er bij de zoveelste dode, witte as toegevoegd in de familiepot. De inhoud ervan zal Martin (Christophe Montenez) op het einde over zich heen kieperen. Op dat moment heeft ie al zijn tegenstanders weten elimineren.

Recensie: Les Damnes ★★★1/2

Recensie The Lehman Trilogy ★★★★

desc

zaterdag 22 juni 2019 Piccadilly Theatre LondenBert Hertogs

3 bedrijven van elk een uur vertellen het verhaal van The Lehman Brothers met even veel acteurs die de voorstelling dragen: Simon Russell Beale (Henry Lehman, maar ook te zien in de rol van Babette Newgass de vrouw van Henry’s broer Mayer, alsook als Philip Lehman de zoon van Emanuel Lehman en Pauline), Adam Godley (Mayer Lehman, maar ook te zien als Pauline Sondheim, de vrouw van Mayers broer Emanuel en als Bobbie Lehman, de zoon van Philip Lehman) en Ben Miles (Emanuel Lehman, maar ook als Herbert Lehman, de zoon van Mayer en Babette). Een van de sterktes van de tekst van Stefano Massini die Ben Power aanpaste voor het Engelstalige publiek is met stip dat die toont hoe fragiel het kapitalisme wel is. Ze is namelijk gebaseerd op geloof. Wanneer dat geloof er niet meer is, zakt de boel als een kaartenhuisje in elkaar. Op die manier uit de productie ook kritiek op de American Dream, het geloof dat groei ‘we need to expand’ grenzeloos is, de overmoed onsterfelijk te zijn ook en zegt het eigenlijk dat kapitalisme een houdbaarheidsdatum heeft. Meer dan een verhaal over een land dat zijn geloof verliest, leest de voorstelling ook als een verhaal van een familie die naar de VS migreert om daar zijn geluk te zoeken.

Recensie: The Lehman Trilogy ★★★★

Recensie Tomatte Cravatte ★★★

desc

vrijdag 21 juni 2019 Echt Antwaarps TeaterBert Hertogs

Een historische voorstelling leverde het Echt Antwaarps Teater op 21 juni 2019 af met Tomatte Cravatte. Het was immers de allerlaatste voorstelling die Ruud De Ridder samen met Nicole Laurent, Anke De Ridder, enkele andere acteurs en twee technici (Kris De Cat en Bart Peeters) - die toegegeven opnieuw voor een knap decor getekend hadden - op de planken brachten in het alombekende Antwerpse theater. Het Echt Antwaarps Teater gaat terug naar de roots en zal vanaf volgend seizoen twee voorstellingenreeksen spelen in de Arenberg, te beginnen met ‘Een nieuwjaarskind van ne vriend’ vanaf 9 januari 2020. Twee andere voorstellingen, reprises, zullen op tour gaan. Het gezelschap dat ondertussen 145 blijspelen op zijn naam heeft staan, nam dus voor een stukje afscheid van Ruuds levenswerk. Dat leverde een avond op vol emoties. Bij een laatste voorstelling van een productie zijn die sowieso altijd al aanwezig, maar nu was het extra emotioneel. De Ridder bedankte zijn publiek, vond het een voorrecht om hen te mogen entertainen en hun zorgen te doen vergeten, en maakte meteen een afspraak met hen voor de volgende productie, een paar huisnummers dichter bij het Theaterplein in dezelfde straat. Om kort te gaan: met Tomatte Cravatte slaagde het Echt Antwaarps Teater erin om precies te doen wat er in de tekst van Frank Sinatra’s ‘When you’re smiling’ staat dat we te horen kregen bij het verlaten van de zaal, een monument in het Antwerpse theaterlandschap dat nu verdwijnt: ‘wanneer je lacht, lacht de wereld met je mee en komt de zon erdoor.’

Recensie: Tomatte Cravatte ★★★

Recensie Child s play ★★1/2

desc

woensdag 19 juni 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Child’s play en De lift zijn met stip de twee horrorfilms die we ons nog herinneren uit onze kindertijd. Films die we op veel te jonge leeftijd, in de lagere school, zagen en we behoorlijk wat nachtmerries aan overgehouden hebben. Vooral De Lift van Dick Maas heeft tot op de dag van vandaag nog impact. In die zin dat toen deze week een man zijn arm tussen de liftdeuren stak in het ziekenhuis zodat die terug open zouden gaan en er iemand extra binnen kon, we dat vooral als een wat naïeve en gevaarlijke daad zagen. De deuren reageerden overigens op het allerlaatste moment en gingen – gelukkig voor de man – opnieuw zeer traag open. In ons waren er ondertussen al beelden opgekomen hoe het er uit zou gezien hebben, mocht dat niet gebeurd zijn en de lift was vertrokken met die arm ertussen. Een bloederige bedoeling en een hand die afgehakt werd, kwam in ons op. Dat we ooit Child’s Play eng vonden, konden we dertig jaar na datum na het zien van de jongste remake dan weer helemaal niet plaatsen.

Recensie: Child s play ★★1/2

Recensie Don Giovanni ★★★★1/2

desc

zondag 16 juni 2019 Palais Garnier ParijsBert Hertogs

In de nasleep van #MeToo een opera over dé bekendste verleider – Don Giovanni (Don Juan) regisseren van Mozart uit 1787, is een easy piece voor iedereen. Het is dan ook de verdienste van onze Belgische topregisseur Ivo Van Hove en zijn trouwe scenograaf en lichtontwerper Jan Versweyveld dat ze een politiek statement durven maken op het einde van dit ‘dramma giocoso’ in twee bedrijven. De twee uiten niet mis te verstane kritiek op een deel van het publiek, op het kapitalisme en neo-liberalisme waar alles om het geld draait en houden het operapubliek (dat er doorgaans warmpjes inzit) zo een spiegel voor. Dat zien we treffend in het tweede bedrijf wanneer Don Giovanni, nochtans een man die tot de hogere klasse behoort (wat hem een ideaal lokaas bezorgt waarmee ie het plattelandsmeisje Zerlina kan verleiden zodat ze uit haar situatie gehaald kan), als een zwijn (zoals Russische toeristen in een all-in hotel aan het buffet zich gedragen) zich stort op de spaghetti en de volgende gang. Hun Don Giovanni leest daarbij ook even als een parodie op de Vagebond uit Disney’s Lady en de vagebond. Met dat verschil dat er geen lady aan tafel zit, wel Leporello, zijn knecht die al van bij de start van de opera zijn taak beklaagt. De knecht is echter een platte opportunist die als ie wat extra geld toegestopt krijgt gerust een oogje wil dichtknijpen.

Recensie: Don Giovanni ★★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter