>>

Recensie James Newton Howard

desc

dinsdag 7 november 2017 Concertgebouw AmsterdamBregje Van der Wijst

The limitless possibilities of life (de grenzeloze mogelijkheden van het leven); dat was dinsdag het thema in een volgepakt Concertgebouw in Amsterdam, waar de Amerikaanse filmcomponist James Newton Howard de kern van zijn carrière ten gehore bracht. Hij reeg de avond aaneen met door hem gecomponeerde suites, ondersteund door filmfragmenten en een lichtshow. En anekdotes met de thematische boodschap die hij wil uitdragen.

Recensie: James Newton Howard

Recensie Il Volo

desc

woensdag 26 april 2017 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Il Volo, de Italiaanse pop-operagroep brengt in zijn jongste plaat ‘Notte Magica’ hulde aan de drie tenoren: Carreras, Domingo en Pavarotti. Het trio Piero Barone, Ignazio Boschetto en Gianluca Ginoble – alledrie twintigers - had voor de gelegenheid het orkest Slovak Sinfonietta ingehuurd en koos voor dirigent Diego Basso om de avond in goede banen te leiden. Het publiek dat voornamelijk uit Italianen bestond of Belgen met Italiaanse roots ging vanaf de eerste noot bij ‘Nessun Dorma’ uit Turandot uit zijn dak. Het trio pookte handig het publieksenthousiasme op door na elke song het applaus in ontvangst te nemen in het midden van het podium (terwijl hun micro’s en partituurstaanders eerder aan de linkse kant van de bühne stonden), bloemen en (gedeeltelijke) staande ovaties. Ook met de humor zat het wel goed, al van bij de start toen Piero Barone zich afvroeg in welke taal ze hun publiek het best konden aanspreken in Brussel. Hij suggereerde dat Ignazio voor het Frans zou gaan. Dat leverde een eerste hilarisch moment op waarbij de tenor vol goede wil probeerde, maar er erg veel haar op zijn Frans bleek te zitten.

Recensie: Il Volo

Recensie Pianola satire de trash

desc

dinsdag 25 april 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Hoe ziet de toekomst eruit van live performances? Die vraag stelden Serge Verstockt, Alain Franco en ChampdAction zich naar aanleiding van de jongste trends in robotica. Robots helpen nu al onder andere in de zorgsector, het huishouden en in de industrie, niet zelden om repetitieve taken tot een goed einde te brengen en mensen daarvan te ontlasten. Ook voor journalisten ziet de toekomst er volgens bepaalde theorieën niet al te rooskleurig uit, omdat via artificiële intelligentie door met algoritmes te werken, de job (voor een groot deel) automatisch zou uitgevoerd kunnen worden. Gaan mensen straks effectief seks hebben met robots? En is het dan ook geen logische oorzaak/gevolg redenering dat ook artiesten en bands straks vervangen worden op het podium omdat ook zij hun handeling vaak herhalen (en sommige gages ondertussen onbetaalbaar worden)? ‘Pianola, satire de trash’ zet alvast aan tot nadenken. Een eye opener van een voorstelling!

Recensie: Pianola satire de trash

Recensie Harry Potter in concert

desc

zaterdag 18 maart 2017 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

De hype rond Harry Potter is nog lang niet gaan liggen. Integendeel, de tovenaar heeft nog behoorlijk wat volgers. Het bewijs daarvan was het succes van de expo in Brussel vorig jaar én de opkomst voor Harry Potter in concert in het Sportpaleis. Zo’n 8000 toeschouwers tekenden er naar verluidt present om het Nationaal Orkest van België en het (vrouwen)koor van Fine Fleur de eerste film Harry Potter and the Philosopher’s Stone te zien voorzien van live muziek. Eind dit jaar, op 29 december 2017, volgt het tweede deel:  Harry Potter and the Chamber of Secrets in dezelfde zaal.

Recensie: Harry Potter in concert

Recensie Andre Brasseur en band

desc

woensdag 28 december 2016 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Op zeventien staat ie in de lijst van best verkopende Belgische artiesten: André Brasseur. Dat heeft ie voornamelijk te danken aan zijn grootste hit ‘Early Bird Sattelite’ uit 1965. Het nummer werd al snel qua titel ingekort tot ‘Early bird’. In die jaren ’60 en ’70 werden zijn nummers (o.a. Big Fat Spiritual) niet zelden gebruikt voor jingles van de BRT en ook de stations van piratenradio’s deden er maar al te graag beroep op voor hun tunes. Brasseur verkocht meer platen dan Bobbejaan Schoepen en K3. Toen ie vier jaar geleden in de Bonnefooi optrad, een café over de AB, net zoals zijn carrière gestart was: in bars, ontstond het idee om een nieuwe band te vinden voor hem. Dertigers en veertigers begeleiden de 77-jarige Hammondorgelbespeler nu. En het moet gezegd, het is vooral de verdienste van gitarist Ben Van Camp, bassist Ben Brunin, trompettist Jo Hermans, saxofonist Wietse Meys en drummer Dirk Jans dat ze het wat karakteristieke zompige, moerassige geluid van het orgel en zijn lesliespeaker tot een hoger, moderner en funkier/rockend niveau wisten te tillen.

Recensie: Andre Brasseur en band

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news