>>

Recensie Helena

desc

vrijdag 10 maart 2017 CC MerksemBert Hertogs

Theater FroeFroe brengt met ‘Helena’ opnieuw – na ‘Labyrint’ – Griekse mythologie naar het theater. Was ‘Labyrint’ nog een dijk van een voorstelling waar alles volgens ons als gegoten zat, dan blijkt ‘Helena’ helaas niet hetzelfde niveau te halen. Vaak lijkt FroeFroe zijn mosterd te halen bij eerder werk, maar vooral: de voorstelling duurt veel te lang, het einde wordt afgehaspeld, er wordt te weinig geknipt in het verhaal dat toch wel eerder op de doelgroep 14+ mikt dan op 10+ volgens ons en de focus ligt soms verkeerd.  Helena gaat dus net niet kopje onder, al scheelde het niet veel.

Recensie: Helena

Recensie Toen waren er nog nul

desc

donderdag 9 maart 2017 Fakkeltheater Rode ZaalBert Hertogs

‘Toen waren er nog nul’ is de theatervoorstelling naar ‘Tien kleine negertjes’, het best verkochte boek van Agatha Christie dat in 1939 werd uitgegeven. 7 jaar na zijn première programmeert Loge 10 Theaterproducties de voorstelling opnieuw in het Fakkeltheater. Kennelijk is er nog steeds een publiek voor deze whodunit die weliswaar een product uit zijn tijd is (toen er geen gsm’s en dergelijke waren). 10 Mensen worden uitgenodigd op een eiland door een verre kennis. De gastheer en gastvrouw Mr. And Mrs. N.I. Manth laten echter op zich wachten. Alle tien doen ze zich beter voor dan ze eigenlijk zijn. Dat blijkt wanneer plots een stem te horen is van een grammofoonplaat. Die gaat elke gast een voor een af en meldt wat die op zijn of haar kerfstok heeft. Want wat ze allemaal gemeen hebben, is een duister verleden. Iedereen blijkt minstens een dood op zijn geweten te hebben. Wanneer de ene na de andere gast vermoord wordt op het eiland, komen de aanwezigen tot de conclusie dat een van hen de moordenaar moet zijn, en dat N.I. Manth wellicht staat voor ‘niemand’.

Recensie: Toen waren er nog nul

Recensie Democracy in America

desc

woensdag 8 maart 2017 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Voor zijn jongste voorstelling ‘Democracy in America’ inspireerde Romeo Castellucci zich op het traktaat van Alexis De Tocqueville uit 1835. Openen doet de voorstelling met een hele brok tekst, theater gespeeld door twee actrices in het Italiaans met Nederlandstalige en Franstalige boventiteling. Twee puriteinse, Joodse, landbouwers zien we wiens aardappeloogst al 6 jaar mislukt in het begin van de 20e eeuw. Verder zijn er op het einde van de voorstelling twee indianen (of native Americans als je wil) die vaststellen dat hun land afgenomen wordt. Ze leren Engelse woorden zoals ‘rock’ en ‘stone’. Finaal vervellen ze tot Amerikanen (de acteurs doen hun verkleedkledij uit). Castellucci kaart subtiel de hypocrisie (o.a. van het geloof aan) wanneer Elisabeth gestraft wordt (een grote stam wordt tegen haar geduwd als een soort stormram) omdat ze ijzer (een werktuig) en zaaigoed gestolen heeft. Punt is dat Amerika ontstaan is door immigratie en de oorspronkelijke bevolking verdreven dan wel deels uitgeroeid werd. ‘Ze stelen ons land’ stelt de Indiase op het einde treffend. Kan daarvoor ook even iemand terechtgesteld worden?

Recensie: Democracy in America

Recensie Het kouwe kind

desc

zaterdag 4 maart 2017 Zaal Bart MerksemBert Hertogs

Compagnie Schmaltz slaagt er met ‘Het kouwe kind’ van Marius von Mayenburg (uit 2001) opnieuw in om de lat voor amateurtheater een stukje hoger te leggen. De zwarte komedie is sowieso al geen hapklare brok qua tekst. En timing is in het humorsegment sowieso cruciaal. ‘Het kouwe kind’, hier in een regie van Tom Slosse, houdt het publiek – ook letterlijk overigens – een spiegel voor en toont de kleine kantjes van ons bestaan. Teleurstellingen, mislukkingen, leegte, jaloezie,  verveling ook, … zit in het leven van de acht personages. Om te ontsnappen uit hun wereldje vol verlangens die maar niet bevredigd worden, vluchten ze in een fantasiewereld. Maar de impasse blijft. Plaats van het gebeuren: Polygam een café aan het Sint-Jansplein.  Een verwijzing naar polygamie is dat, of het idee dat je niet gelukkig kan zijn in een relatie met slechts een exclusieve (seks)partner. Compagnie Schmaltz kiest als locatie de volkse zaal Bart in Merksem, die perfect bij het stuk past.

Recensie: Het kouwe kind

Recensie Fidelio

desc

zaterdag 4 maart 2017 HetPaleisBert Hertogs

Met ‘Fidelio’ brengen Walpurgis en hetPaleis een muziektheaterstuk dat gebaseerd is op de gelijknamige opera van Ludwig van Beethoven. De enige opera die Beethoven ooit schreef trouwens. Judith Vindevogel herleidde het werk tot de essentie. Zo duurt deze voorstelling, voor kinderen vanaf 6 jaar, ongeveer 50 minuten. Even lang of kort als een lesuur dus. Hoewel de programmabrochure humor beloofde, zagen we die niet meteen in het script. En ook op andere vlakken ontbrak er wel wat waardoor de jongste theaterbezoekertjes niet allemaal mee waren. Op muzikaal gebied viel er dan weer nauwelijks wat af te dingen op de live zang van Kurt Gysen (Pizarro en Rocco), Astrid Stockman (Marcelline) en Annelies Van Hijfte (Leonore en Fidelio) en de arrangementen en soundscapes van Jago Moons die de zangers live begeleidde aan de toetsen en knoppen.

Recensie: Fidelio

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news