>>

Recensie Jeanne d Arc au bucher ★★★1/2

desc

zondag 10 november 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Het is van december 2012, van La Traviata in een spraakmakende regie van Andrea Breth geleden, die andere voorstelling onder huidig intendant Peter de Caluwe, dat we mensen wanhopig voor de Munt post zagen vatten met een briefje ‘I need tickets’. Net als La Traviata is Jeanne d’Arc au bûcher in een regie van Romeo Castellucci dan ook helaas hopeloos uitverkocht. Dat komt niet in het minst omdat er – net als bij La Traviata – controverse is ontstaan rond de regiekeuzes. Er lijkt dus een oorzakelijk verband of op zijn minst een correlatie te zijn tussen mensen die voor een ticket smeken aan de deur van een operahuis en controversiële regies. Maar is Jeanne d’Arc au bûcher wel zo veel ruchtbaarheid en de hype waard? Ja, maar dan toch eerder voor de straffe partituur (het dramatisch oratorium) van Arthur Honegger op een tekst van Paul Claudel dan voor Castellucci’s regie.

Recensie: Jeanne d Arc au bucher ★★★1/2

Recensie Don Carlos ★★★1/2

desc

zondag 6 oktober 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

9 jaar geleden schotelde de toenmalige Vlaamse Opera nog de originele Franse versie van Don Carlos van Verdi uit 1867 voor aan het publiek. Jan Vandenhouwe, de nieuwe artistiek directeur van Opera Vlaanderen koos voor de ‘light’-versie, de Modena-versie uit 1886 om zijn allereerste seizoen mee te openen in Antwerpen en introduceert wellicht omdat het huis onlangs als Best Opera Company of the Year werd bekroond tweetalige boventiteling. Boven de Nederlandse prijkt nu ook de Engelstalige vertaling. Zagen we 9 jaar geleden nog een versie die ons vijf uur in de schouwburg aan de Frankrijklei hield, dan duurde deze ‘slechts’ vier uur. Twee uur voor de pauze en nog een uur en een kwart erna. En toch is het die originele versie die ons langer zal bijblijven, te meer omdat regisseur Peter Konwitschny er toen een waar event van maakte door Kathy Pauwels in te schakelen. Zij deed toen aan live tv verslaggeving tijdens de break. Johan Simons’ regie die nu te zien is in Antwerpen en daarna Gent is ons te rommelig (zie foto) met al die decorstukken op wieltjes. Daarnaast is de knipoog om miniatuurdecorelementen die in en uit beeld komen te projecteren via video op een doorzichtig scherm dermate repetitief dat het effect al snel uitgewerkt is en nog voor de pauze gaat vervelen. Wanneer ook na de pauze scenograaf Hans Op De Beeck die tevens instond voor de video die landschappen opnieuw toont, valt ie niet alleen in herhaling maar beginnen we deze coproductie met de Poolse Opera Wroclawska vooral erg reisbaar te vinden.   

Recensie: Don Carlos ★★★1/2

Recensie Macbeth Underworld ★★

desc

dinsdag 1 oktober 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Met Macbeth Underworld presenteert de Munt een wereldcreatie, een opdracht die ze aan componist Pascal Dusapin en de Franse librettist Frédéric Boyer gaf. Die laatste ging voor het eerst aan de slag voor de Munt. De regie is in handen van Thomas Jolly die ook zijn Muntdebuut kent. De dramaturgische zwakte van het werk zit in zijn uitgangspunt: Lady Macbeth en Macbeth beleven enigszins vergelijkbaar met Scrooge in A Christmas Carol hun leven opnieuw om op die manier inzicht te krijgen en met wat geluk gewetenswroeging: ‘Het is beter onder de zoden bij de doden dan op de pijnbank van ons eigen geweten.’ Op dat vlak weet de voorstelling ons niet te overtuigen waarom dit o zo nodig zou zijn, daarvoor is de gesproken proloog van de Engelse tenor Graham Clark als Hecate te kort én – ook dat schuurt – te theatraal. Alsof The Greatest show on earth, circus aangekondigd wordt opent het universum en het verhaal zich. Macbeth Underworld gaat dus – ook door een clowneske figuur als de poortwachter op te voeren ten onder aan overdreven theatraliteit, switcht constant van focus (soms wordt die gelegd bij het duivelse koppel, soms bij de heksen, dan weer bij de geest, enz.) waardoor het geheel behoorlijk heterogeen aanvoelt, en kan kennelijk niet kiezen tussen een wat simpel A tot Z-verhaal en een state of mind-voorstelling. Om kort te gaan: pas naar het einde toe, toen Dusapin, Boyer en Jolly meer die psychologische kaart begonnen trekken, wist de voorstelling ons te boeien. Liever hadden we het benauwder gekregen en een soberder decor gezien dat niet zo 1 op 1 (jawel het woud rukt letterlijk op het einde op) bleef. Want al die decorwissels op het draaiend podium leiden uiteindelijk meer af dan goed is. Ook wanneer we twee paar stagehands door het witte tegenlicht links en rechts het woud naar voor zien rijden.

Recensie: Macbeth Underworld ★★

Recensie Le silence des ombres ★

desc

woensdag 25 september 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Wat een lamlendige productie is Le silence des ombres geworden! De Munt gaf de Zuid-Franse componist Benjamin Attahir de opdracht om aan de slag te gaan met ‘Trois petits drames pour marionnettes’ van Maurice Maeterlinck uit 1894. Het resultaat is een voorstelling die nog stoffiger lijkt dan de productie die vorig seizoen de KVS opende: Jacques Brels musical ‘L’homme de la Mancha’. Op de sfeerzetting in ‘La mort de tintagiles’ na waar het schaduwspel aan het kasteel (met onder andere diertjes die met de handen nagebootst worden zoals een vogel of een wolf) en de belichting van Alexander Koppelmann die het gebouw precies doen ‘leven’ valt er immers bitter weinig te beleven op het podium hoewel het klankpalet van het kamerorkest van de Munt met dwarsfluit, bas-saxhoorn, percussie, accordeon en piano, weliswaar wel visueel mee ondersteund wordt. Beide bieden de toeschouwers een vleugje mysterie, en enkele spannende momenten aan waarin niet zelden de kaart getrokken wordt van de surprise met die staccatostijl in het musiceren, terwijl aan de andere kant de suspense voor de toeschouwers bespeeld wordt via mysterieus aandoende melodieën. De regie van Olivier Lexa is helaas zo tenenkrullend statisch, houterig, en pathetisch in de liefdesscènes dat we het gevoel kregen terug geflitst te zijn geweest naar het begin van vorige eeuw of zo qua scenografie. Het aantal keer dat het doek op en af gaat tussen verschillende scènes is niet bij te houden. Dat versterkt heel de tijd het wel erg fragmentarische en eenvoudige gevoel van het narratief, het aaneenrijgen van korte losse dingen waardoor ironisch genoeg de spanningsboog van de voorstelling die net om opgebouwde spanning zou moeten draaien, als een pudding in elkaar zakt en het geheel saai en oervervelend om naar te kijken en te luisteren wordt. Om kort te gaan, Le silence des ombres: het was Knikkebollen Vermits Saai in de KVS.

Recensie: Le silence des ombres ★

Recensie La Traviata ★★★★1/2

desc

zondag 15 september 2019 Palais Garnier ParijsBert Hertogs

Wat een triomf dat debuut van Simon Stone in het Parijse Palais Garnier!  Een waanzinnig zinderend applaus ontving de Zuid-Afrikaanse sopraan Pretty Yende die de hoofdrol als Violetta Valery met overtuiging voor haar rekening neemt in Stones regie van Verdi’s opera La Traviata. In die zin dat wanneer ze solo komt buigen, ze niet kan geloven wat er aan het gebeuren is. Vol van emotie door de hartverwarmende laaiend enthousiaste reacties van het publiek legt ze de handen voor haar gezicht. Ze is duidelijk aangedaan en beseft dat dit een mijlpaal in haar carrière als sopraan is, een game changer. Zo’n rol en een regie die je met uitroeptekens helemaal bovenaan je CV met trots mag plaatsen. Om kort te gaan, op het einde van de week dat de Kimback het wereldnieuws haalde, beleefden wij in de Parijse opera zo’n moment dat o zo eigen aan Kim Clijsters tennisspel was. Weet u het nog? Die vuist die ze balde? Die ‘Come on!’ die ze dan schreeuwde om zich op te pompen wanneer ze voelde dat de tenniswedstrijd aan het kantelen was. Wel zo’n gevoel beleefden we ook in Palais Garnier tijdens La Traviata.

Recensie: La Traviata ★★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter