>>

Recensie The Weeknd

desc

zaterdag 22 juli 2017 Hippodrome de Longchamp ParisBert Hertogs

De zevenentwintigjare Canadese artiest The Weeknd die in Vlaanderen zijn grootste hits optekende met Daft Punk, namelijk ‘Starboy’ en ‘I feel it coming’ sloot de allereerste festivaldag af van het gloednieuwe Lollapalooza Parijs op de paardenrenbaan van Longchamp. De twintiger die een relatie heeft met Selena Gomez dropte haar naam tijdens het nummer ‘Party monster’. De gespecialiseerde magazines mogen het alvast noteren: het is kennelijk nog steeds aan. ‘I just need a girl who really understands me’ zong ie in het nummer. Kregen we verder nog in de lyrics te horen: ‘I’m good. I’m great.’ Slecht was ie zeker niet op Lollapalooza Paris, maar The Weeknd had eigenlijk te weinig visuele trucs bij om zelfs een ingekorte set – de man trad 70 in plaats van de voorziene 90 minuten op – volledig boeiend te houden.

Recensie: The Weeknd

Recensie Isabelle A

desc

donderdag 20 juli 2017 Gemeentepark KapellenBert Hertogs

Alle hoop ligt bij de chiromeisjes van Kapellen. Voor zowat al de rest komt alle hoop wellicht veel te laat. Dat is onze conclusie na het derde concert deze zomer in het Gemeentepark. Had Gene Thomas een week eerder al alle moeite van de wereld om het publiek te betrekken – enkel bij zijn toegiften ‘Voor haar’ en ‘On and On’ kreeg ie het publiek iet of wat mee - dan was dat hetzelfde geval voor Isabelle A. Ook zij stootte op een koude muur van apathie bij het publiek dat die armen maar bleef kruisen het ganse optreden wat ook ligt aan het concept weliswaar. De parkconcerten lijken immers al jaren eerder op een dorpsreceptie en zijn een goed excuus om in openlucht wat bij te praten tussen pot en pint met op de achtergrond de live muziek van een artiest wiens carrière zo goed als over and out is. Dat zo goed als alleen de lokale chiromeisjes actief meezwaaien (onder andere op ‘I’ve begun to fight’ van de ‘orkaan uit Oevel’ volgens Isabelle), in de handen klappen of met duim en wijsvinger hartjes maken, is tragisch. Maar het is misschien zelfs eigen aan het Nederlandstalige genre. Vlaanderen feest op de Grote Markt in Antwerpen was ook een dooie boel. Dat kon je zelfs op tv zien waar de publieksopwarmer van dienst zowat de enige was die voor sfeer zorgde. K3 moest zelfs opgetrommeld worden om frontstage bij Wim Soutaer voor ambiance te zorgen. Verder leek het ganse programma eerder morsdood dan levend.

Recensie: Isabelle A

Recensie Les Truttes

desc

vrijdag 14 juli 2017 OLT DeurneBert Hertogs

Les Truttes zette in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne een ‘OMG Boys and Girls’ optreden neer. De coverband heeft ons de afgelopen jaren al meermaals overtuigd van hun kunnen, maar hun recentste show ‘The Empire strikes black’ is wellicht het strafste dat ze ooit in hun carrière hebben neergezet. Waanzinnig straffe mash ups, medleys die in sneltempo de ene hit na de andere afvuren, krijgen we te horen. Een retestrakke show dus mét heerlijk gevoel voor theatraliteit ook. Of hoe Les Truttes ‘My heart will go on’ van Céline Dion aaneenrijgt met ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen, er tussendoor nog ‘500 Miles’ van The Proclaimers in verwerkt en daar nog mee weg weet te komen ook. Een waanzinnige set zette Les Truttes neer die mits door de juiste speler gepromoot het potentieel heeft om het Sportpaleis een keer of vier te vullen.

Recensie: Les Truttes

Recensie Raymond van het Groenewoud

desc

vrijdag 7 juli 2017 OLT DeurneBert Hertogs

Precies 40 jaar zingt Raymond van het Groenewoud al dat ‘Meisjes’ zelden klaar komen. Toch vond de artiest het zo veel jaren later nodig om zichzelf te censureren en de politiek correcte man te gaan uithangen door er ‘Je bent er nooit mee klaar meneer’ van te maken. Van het Groenewoud had er dus beter aan gedaan om met zijn pollen af te blijven van een tekst, een legendarische zin nog wel. Aan cultureel erfgoed mag niet geraakt worden. Waar van het Groenewoud wat ons betreft wél aan mocht raken, was de sound. Samen met zijn muzikanten bracht hij in het Openluchttheater een optreden dat muzikaal vooral naar de vorige eeuw refereerde. Ofwel: het klonk allemaal wel erg oud – onder andere in ‘Bleke Lena’.

Recensie: Raymond van het Groenewoud

Recensie Grace Jones

desc

donderdag 6 juli 2017 De Bijloke GentBert Hertogs

De 69-jarige Jamaicaanse Grace Jones bracht op Gent Jazz een standaardset en een show die al een paar jaar meegaat. Op artistiek vlak speelt ze dus op automatische piloot en het kritische publiek lijkt dat ook maar al te goed door te hebben aan de Bijlokesite. Met slechts 11 nummers op de setlist vraag je je als journalist nog voor het optreden begint af hoe ze er in godsnaam in slaagt om daar anderhalf uur mee te vullen. Simpel zo blijkt: door bijna na elk nummer een kledingaccessoire erbij te halen, te brabbelen in een taal die een mengeling van Engels en Frans met veel haar op is, maar vooral door afsluiter ‘Slave to the rhythm’ een kwartier aan een stuk te brengen waarbij ze twaalf minuten onafgebroken hoolahoopt.

Recensie: Grace Jones

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news