>>

Recensie Arcade Fire ★★★★

desc

donderdag 19 april 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Torenhoog. Zo lagen de verwachtingen voor het optreden van de Canadese band Arcade Fire in het Antwerps Sportpaleis. Enerzijds omdat de groep vorig jaar een dijk van een optreden gaf op Rock Werchter waar zelfs onze meest kritische contacten erg lovend over waren. Anderzijds bleek de band afgelopen maandag in Glasgow bijvoorbeeld een special guest op het podium gevraagd te hebben. Niemand minder dan Jim Kerr van Simple Minds kwam daar even ‘Don‘t You (Forget About Me)’ met hen spelen. In de wandelgangen van de grootste concertzaal van ons land gonsde het dan ook van de geruchten. Arsenal zou de special guest zijn, een gerucht dat wij erg geloofwaardig vonden – in ‘Put your money on me’ is de vergelijking met de sound van die Belgische band immers nooit ver weg – maar uiteindelijk was er net zoals in Duitsland helemaal geen special guest wat toch een beetje sneu is.

Recensie: Arcade Fire ★★★★

Recensie Lana Del Rey ★

desc

dinsdag 17 april 2018 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Een tuttebel. Mocht het woord nog niet bestaan, het Vlaamse woordenboek zou het hebben uitgevonden om Lana Del Rey (en een heleboel van haar vrouwelijke fans) te kunnen beschrijven. Die bracht in het Sportpaleis een gigantisch flets en zo flauw als de gemiddelde quote die Max Colombie tijdens interviews geeft – optreden waar ze zelf blijkbaar niet al te veel zin in had. Nog geen half uur was het optreden bezig en de 32-jarige Amerikaanse Elizabeth Woolridge Grant, uitgedost in een wit ‘Malibu’- t shirt, gouden rokje en dito laarzen, koos er al voor om het optreden stil te leggen om goeiedag te zeggen tegen de fans die op de eerste rij van het middenplein stonden. Enkelen gaf ze knuffels. Eén kerel werd daar zo emotioneel van dat het met stip het meest hilarische moment van de show was. Een concert dat finaal aanvoelde als een bezoekje brengen aan Plopsaqua. Del Rey had neprotsen, neppalmbomen en een echte strandstoel laten aanrukken. Op het podium zelf werden dan weer beelden van een zwembad geprojecteerd terwijl ze een medley bracht op die strandstoel met ‘Change’, ‘Black beauty’ en ‘Young and beautiful’. Toen er schommels uit de nok rechts en links naar beneden kwamen waarop haar backings ‘Ride’ zongen en waarop de zangeres zelf haar grootste hit ‘Video games’ uit 2011, en tevens het enige nummer dat ooit van haar de top 10 in onze hitparade haalde, bracht, dachten we even dat elk moment ook Laura Omloop met ‘Zo verliefd’ als gastzangeres zou opduiken. Dat gebeurde dan wel niet, het infantiele karakter daar zorgde Lana Del Rey wel zelf voor met een akoestisch ‘Yayo’ dat ze zelf begeleidde op elektrische gitaar. K3 was nooit ver weg in die melodie…

Recensie: Lana Del Rey ★

Recensie Lily Allen ★

desc

woensdag 11 april 2018 Botanique BrusselBert Hertogs

‘No Shame’ zal het volgende schijfje van Lily Allen heten. Het vierde is dat na ‘Alright, still’ (2006), ‘It’s not me, it’s you’ (2009) en het geflopte ‘Sheezus’ (2014). Op vier jaar tijd is er heel wat gebeurd in Allens leven. Twee kinderen kreeg ze, ze scheidde, geraakte aan de alcohol verslaafd, kreeg een mini zenuwinzinking en vond een nieuwe liefde. Voldoende stof dus om te behandelen op een nieuwe plaat. ‘Apples’ en ‘Family man’ gaan bijvoorbeeld over haar stukgelopen huwelijk. Het ene, erg basic begeleid op gitaar verwijst naar het gezegde ‘de appel valt niet ver van de boom’ terwijl het andere een pianoballad is die halfweg voorzien wordt van een streepje strijkers (die uit een doosje komen). Allen heeft maar twee muzikanten bij, heel wat tracks (o.a. de elektrische drums) lopen mee net als de verschillende zangtracks, geluidseffecten, enz. wat haar optreden een semi-live ervaring bezorgt. Het ergste van al om vast te stellen is dat deze bijna 33-jarige artieste in al die jaren nauwelijks gegroeid is als live performer.

Recensie: Lily Allen ★

Recensie Calexico

desc

zaterdag 24 maart 2018 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Met ‘The Thread That Keeps Us’ heeft de Amerikaanse band Calexico zijn negende en wellicht ook donkerste plaat uit zijn catalogus uit. Zanger en gitarist Joey Burns en drummer John Convertino zijn nog steeds de spil in de band die ondertussen al 22 jaar op zoek gaan naar een wel zeer kenmerkend geluid tussen country, jazz, postrock aan de ene kant en feestelijke Latijns-Amerikaanse melodieën die verwijzen naar de mariachi, de conjunto en de cumbia aan de andere kant. Achter de electronica nam dj en producer Camilo Lara plaats die met zijn Mexican Institute of Sound tevens het voorprogramma verzorgde. Wie de moeite deed om het voorprogramma te checken zag Calexico al op het podium van de Roma verschijnen om hun tourmember live te ondersteunen op het einde van zijn set met onder andere ‘Mexico’. Lara werd trouwens door Disney als muziekconsultant gevraagd bij het samenstellen van de soundtrack van diens jongste animatiefilm ‘Coco’. Een werk dat uiteindelijk zes jaar duurde om de juiste sfeer en sound te vinden. In de Roma zagen we op onze beurt dan weer Ruben Block van Triggerfinger Calexico checken. Een band die live een evenwicht probeert te zoeken tussen subtiel, zacht, introvert, melancholisch en met veel finesse musiceren aan de ene kant en feestelijk, uitbundig en een stuk luider zich extravert uitdrukken aan de andere kant. Het publiek in de Roma verkoos kennelijk het laatste. Niet zelden werd dan ook bloedmooi intimistisch gemusiceer de kiem ingesmoord door het vele geroezemoes van toeschouwers die zich gedroegen alsof ze op een receptie aanwezig waren.

Recensie: Calexico

Recensie Toto in Vorst Nationaal ★★★★☆

desc

zondag 18 maart 2018 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Met ‘40 Trips Around The Sun’ heeft Toto een nieuw album uit waarop enkele nieuwe songs staan én heel wat geremasterde songs uit hun rijke catalogus. Het jubileum van de band is goed voor een wereldtour die op 11 februari begon in Helsinki en volgens de huidige info eindigt op 21 augustus in Kansas City, VS. 40 jaar geleden is het ondertussen immers dat de Amerikaanse rockband uit Los Angeles voor het eerst scoorde. Dat was met ‘Hold the line’. Zoals veel muziekgroepen ontstond ook Toto uit een groep vrienden die samen op school zaten. Toetsenist David Paich werkte al langer samen met drummer Jeff Porcaro die in 1992 overleed. Beiden waren sessiemuzikanten. Steve Lukather die mee op school zat en Jeffs broer Steve werden gezocht en bereid gevonden om deel uit te maken van de band terwijl Bobby Kimball de zanger van de groep werd. 40 jaar later zijn er nog 3 originele bandleden op tour: Steve Lukather aan zang en op gitaar, Steve Porcaro op toetsen en David Paich op toetsen en zang. Shannon Forrest zit tegenwoordig aan de drums, Lenny Castro neemt de percussie voor zijn rekening – en mag de show stelen tijdens een imposante solo op conga’s tijdens ‘Africa’, Joe Williams (zoon van de wereldberoemde filmcomponist John Williams) neemt de plaats in van Bobby, terwijl Shem von Schroeck de bas bespeelt en Warren Ham naast de backings ook de sax, de dwarsfluit (tijdens ‘Miss Sun’ voor het eerst live te horen tijdens deze tour overigens) en onder andere de mondharmonica (tijdens ‘No love’) bespeelt.

Recensie: Toto in Vorst Nationaal ★★★★☆

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news