>>

Recensie Billy Ocean

desc

woensdag 15 november 2017 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Billy Ocean zette het perfecte popconcert neer in een uitverkochte de Roma. En als u dat van ons niet gelooft, vraagt u het maar eens aan Natalia die ook in het publiek stond. De 67-jarige Brit wiens roots in Trinidad liggen, bleek erg energierijk voor de dag te komen, was erg goed bij stem, beschikte over een zeer straffe live band (1 drummer, 1 toetsenist, 1 bassist, 1 gitarist, 3 vrouwelijke backings en 1 saxofonist/dwarsfluitist), bewoog zeer goed van links naar rechts op het podium, danste zelfs eeen aantal keren, deelde kushandjes uit en bleek finaal met succes resoluut te kiezen voor publieksparticipatie waarbij hij zijn allergrootste hits liet meezingen door het publiek dat luidkeels meedeed en Ocean bleek tevens over een oceaan aan charisma te beschikken. De verrassing van de avond was ‘Red Light’ dat voorzien werd van rode belichting of wat had u gedacht? Hét smartphonemoment tijdens het concert werd het tevens. De song uit 1977 die nauwelijks te horen is op de radio wist de nostalgische partysfeer zo waar extra op te poken en het publiek zong die stevig mee en na. En dan moest die fenomenale finale met ‘Suddenly’, ’Loverboy’, ‘Get Outta My Dreams, Get Into My Car’, ‘When the Going Gets Tough, the Tough Get Going’ en enige toegift ‘Caribbean Queen’ nog komen.

Recensie: Billy Ocean

Recensie Celtic Woman

desc

dinsdag 14 november 2017 Kon. Elisabethzaal AntwerpenBert Hertogs

Zeer dankbaar, dat was Celtic Woman in de Koningin Elisabethzaal. Dankbaar om het gulle applaus met twee gedeeltelijke en finaal ook een volledige staande ovatie voor de vier vrouwen. Hun laatste show van 2017 was dit en tevens het einde van hun Europese ‘Voices of Angels’-tour. Een mooier slot konden ze zich zelf wellicht niet gedroomd hebben in de beste concertzaal van Antwerpen.

Recensie: Celtic Woman

Recensie Jamiroquai

desc

zaterdag 11 november 2017 Sportpaleis MerksemBert Hertogs

Jamiroquai toverde in het Sportpaleis de zomer in onze glimlach in het Sportpaleis. Zeker, de groep rond zanger Jay Kay liet erg lang op zich wachten. Het optreden startte immers pas om half tien. Maar het was ook erg lang geleden naar concertnormen dat de Britse acid jazz en funkband nog eens optrad in ons land. Hun vorige optreden dateerde immers van 10 april 2011 in Vorst Nationaal. Op drie december in datzelfde jaar werd de groep verwacht in de Lotto Arena. Maar dat optreden werd geannuleerd om logistieke redenen en ook voor de opening van Paleis 12 op 10 juli 2013 bedankten ze kort nadat het concert aangekondigd was. Het was dan ook reikhalzend uitkijken om deze groep die ondertussen 25 jaar in het vak zit, nog eens live aan het werk te zien. De fans kregen een sublieme avond voorgeschoteld waar niets maar dan ook werkelijk niets op af te dingen viel.

Recensie: Jamiroquai

Recensie Kasabian

desc

vrijdag 10 november 2017 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Een optreden waarbij Vorst Nationaal wel erg laat in vuur en vlam kwam te staan. Dat leverde de Britse rockers van Kasabian af. De band zette een oversneden rock and roll optreden volgens het boekje neer. Niets spannends, niets vernieuwends ook om aan te merken. Wat vooral opviel was dat de groep halfweg zijn publiek verloor. Enkel die schare fans vooraan die aan het moshen sloegen, vielen op. Al de rest leek wel verbouwereerd te staan alsof het nieuws dat Bart De Pauw niet langer te zien is op zondagavond op één, dan pas was beginnen doordringen. De game changer bleek ‘Treat’ te zijn waarbij Sergio Pizzorno als een dansende beer aan het dansen sloeg vooraan het podium, de synths een instrumentaal intermezzo voor hun rekening namen en de song via de drums opnieuw opengetrokken werd waarbij de zanger de frontstage in dook om de rechterkant van het middenplein in te wandelen terwijl ie belicht werd door een volgspot. ‘Everybody knows I work it. Work it like a treat’ zong ie terwijl de song werd neergelegd door een knappe dialoog tussen de zanger die ‘I said’ zong waarbij het publiek mocht aanvullen.

Recensie: Kasabian

Recensie The National

desc

donderdag 9 november 2017 Vorst Nationaal BrusselBert Hertogs

Het concert van de gemiste kansen, daarvoor tekende The National in Forest National (in deze context klinkt de Franse versie van Vorst Nationaal nu eenmaal beter). Met hun nieuwe plaat ‘Sleep Well, Beast’ hun zevende plaat na ‘The National’ (2001), ‘Sad Songs For Dirty Lovers’ (2003), ‘Alligator’ (2005), ‘Boxer’ (2007), ‘High Violet’ (2010) en ‘Trouble will find me(2013) hebben ze nochtans een aantal straffe songs in huis die live ook het verschil kunnen maken. Alleen gooide de band zowat heel de set overhoop waardoor die langs geen kanten consistent aanvoelde, of naar ergens toe leek te werken. Het leek wel alsof elk nummer op zich wat verloren in het geheel stond. Frontman Matt Berninger toonde overigens erg moe te zijn. Althans zijn stem, die sowieso wat schor is, begaf het meermaals, sloeg over en de hoge noten haalde hij niet altijd of moest die eerder uitschreeuwen dan zingen. Het publiek daarentegen was al blij dat de groep ons land uiteindelijk toch aandeed nadat het zijn afspraken niet was nagekomen. De concerten in Bozar die gepland waren voor 30 en 31 oktober werden geannuleerd en dat van Vorst Nationaal kwam in de plaats. De reden: The National verkoos om voor The Obama Foundation op te treden: ‘we played covers and shit’ aldus de frontman.

Recensie: The National

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news