>>

Recensie Amélie the musical ★★★★

desc

vrijdag 29 november 2019 The Other Palace LondenBert Hertogs

Een pareltje is Amélie the musical, de podiumvoorstelling die zich baseerde op de populaire film ‘Le Fabuleux Destin d‘Amélie Poulain’ waarin Audrey Tautou een (dag)dromerige jonge vrouw speelde die leert contact te leggen met mensen en haar creativiteit daarvoor aanspreekt. De Frans-Canadese Audrey Brisson heeft dus enorme schoenen te vullen in deze musical die Michael Fentiman regisseerde. Maar het moet gezegd, ze zet op haar manier een prachtig en geloofwaardig hoofdpersonage neer. Brisson komt uit Montréal, haar moedertaal is Frans, en heeft het artiestenleven met de paplepel meegekregen. Haar vader was componist en bandleider bij Cirque du Soleil, haar moeder werkte in de kledingafdeling. Op haar vierde kwam ze zo in de showbusiness terecht en van haar elfde tot haar zestiende speelde ze een van de hoofdrollen in een Cirque-voorstelling. Ze was er zowel zangeres als acrobate en onder andere te zien in de internationale tours van Reinvente en Quidam. Het is die fantasierijke wereld die ze in de kleine setting van The Other Palace, op een paar stappen wandelen van Buckingham Palace, moeiteloos ook weet op te roepen.

Recensie: Amélie the musical ★★★★

Recensie & Juliet ★★★★1/2

desc

donderdag 28 november 2019 Shaftesbury Theatre LondenBert Hertogs

Een wervelende jukeboxmusical die perfect de tijdsgeest uitademt dat levert & Juliet af. Het uitgangspunt van deze nieuwe musical die geregisseerd werd door Luke Sheppard naar een boek van David West Read en muziek en liedteksten van Max Martin en vrienden, is de vraag: ‘Wat als Julia haar Romeo overleefde in het verhaal?’ Wat als zijn dood het begin was voor een nieuw leven voor haar? & Juliet is niet alleen een feministische voorstelling, ze is nog eens LGBTQ+-vriendelijk ook. Met een cast om door een ringetje te halen waarvan vooral de vrouwen Miriam-Teak Lee (dit voorjaar nog te zien in de originele Hamilton cast in Londen en  nu in de hoofdrol als Julia in & Juliet) en Cassidy Janson als Shakespeares vrouw Anne (en de beste vriendin van Julia: April) de absolute uitschieters zijn in deze heerlijke feelgood musical. Zo’n productie waar we meteen opnieuw terug naartoe zouden willen gaan kijken.

Recensie: & Juliet ★★★★1/2

Recensie Waitress ★★★

desc

woensdag 27 november 2019 Adelphi Theatre LondenBert Hertogs

Op enkele meters van elkaar vinden ze plaats, allebei in dezelfde straat in Londen: Strand, 9 to 5 the musical en Waitress. Beide voorstellingen vatten zeer goed de tijdsgeest van nu samen. Het zijn dan ook feministische musicals. In 9 to 5 maakt een vrouw komaf met haar baas, in Waitress zal Jenna (Lucy Jones, die met ‘Never give up on you’ twee jaar geleden nog te horen was op het Eurovisiesongfestival in Oekraïne) haar man Earl (Tamlyn Henderson) de bons geven op het einde. Hij heeft haar zat gevoerd en zwanger gemaakt, is zijn werk kwijt en zit aan de drank. Behoorlijk agressief gedraagt ie zich ten opzichte van zijn vrouw die tijdens een van de ruzies hem moet kalmeren door te zeggen dat ze zwanger is. Zij moet het geld dat ze verdient bij de taartenzaak Joe’s Diner waar ze taarten bedenkt en bakt aan hem afstaan. Maar een deel van het geld verstopt ze onder andere in de kussens van de zetels. Hij komt daar achter. Zij verklaart dat het om babyspulletjes mee te kopen is. In realiteit houdt ze het geld opzij om op een dag hem te kunnen verlaten.  Joe (Andrew Boyer) leest in de krant in de buurt van de horoscoop een oproep voor inschrijvingen voor een taartenbakwedstrijd. Hij stelt voor dat Jenna meedoet want er valt 20.000 dollar te rapen. Met dat geld kan ze dan een nieuw leven beginnen samen met de baby die in haar buik groeit.

Recensie: Waitress ★★★

Recensie Mamma Mia! The Party ★★★★1/2

desc

dinsdag 26 november 2019 The O2 LondenBert Hertogs

Een on-ver-ge-te-lij-ke avond bezorgde Mamma Mia! The Party ons in the O2. Eerst en vooral was het onze allereerste keer dat we die venue betraden, wat altijd al wat speciaal is. Maar wat het helemaal uniek maakte, was dat de enige echte Björn Ulvaeus van ABBA zélf aanwezig was. Dat zorgde ervoor dat de avond nog magischer werd, nog feestelijker dan anders en de verrukkelijke cast de pannen van het dak zong en speelde. Al bij de openingssongs ‘Angel eyes’ en ‘Thank you for the music’ was de sfeer erg uitgelaten. De fans zongen van begin tot einde mee, zwaaiden mee, klapten mee in de handen, … vanaf de allereerste seconde. En naarmate de avond vorderde, beleefden we het ene hoogtepunt na het andere, ook op culinair vlak. Wat. Een. Feest.

Recensie: Mamma Mia! The Party ★★★★1/2

Recensie Dear Evan Hansen ★★★

desc

maandag 25 november 2019 Noel Coward Theatre LondenBert Hertogs

Zes Tony Awards won Dear Evan Hansen in de States. Nu de musical ook, na de de VS en Canada voor het eerst aan de andere kant van de plas te zien is, komen daar wellicht nog een paar Olivier Awards bij straks. Maar is de musical, waarvan het The Greatest Showman-duo Benj Pasek en Justin Paul de liedteksten en muziek schreven en Steven Levenson het boek wel zo goed? Neen. Hoewel de voorstelling thema’s al sociale angst, rouw (in ‘Requiem’ horen we hoe een zus niet kan liegen, ze mist haar overleden broer die zelfmoord pleegde niet omdat ze niet veel aan hem had en hij in haar ogen eigenlijk een monster voor haar was, de vader zingt dan weer dat ie het niet kan omdat ie te ontgoocheld in hem is, terwijl zijn vrouw niet kan geloven dat haar zoon er niet meer is) en eenzaamheid behandelt, kruipt deze productie niet onder onze huid. Zeker, die show stop – we dachten dat het nooit voorkwam op de West End, maar kennelijk waren we fout, dit was onze allereerste keer ever in Londen dat we het er meemaakten – na nog geen twintig minuten kwam er erg ongelegen – voor zover show stops al gelegen kunnen vallen. De opbouw van het verhaal was namelijk nog maar net bezig en in de scène die moest volgen zou Evan aan tafel bij de Murphys zitten om zijn verzonnen verhaal dat ie goed (maar stiekem) bevriend was met hun pas overleden zoon Connor, die zelfmoord pleegde, verder uit te diepen. Daarnaast kwam het constant op- en afrijden van ronde podiumelementen van David Korins – waar het dus fout mee kan lopen – behoorlijk repetitief en dus erg scenisch over. Doe daar de weliswaar puike visuals van Peter Nigrini (die whatsapp video messaging, social media, Youtube, en knappe grafische teksten in Word over de schermen en op het podium laat projecteren) en belichting (die erg minutieus getimed is met de bewegingen van de acteurs, denken we maar aan het schouderklopje dat vader Larry Murphy, gespeeld door Rupert Young, aan Evan geeft en tegelijkertijd voorzien wordt van een lichtverandering door Japhy Weideman bij die weliswaar zo afgemeten aanvoelen dat ze het geheel wat steriel maken) en het feit dat geen enkel personage degelijk psychologisch uitgewerkt is bij en je blijft eigenlijk met een simpel en banaal verhaal zitten over een jongen die in een hachelijke positie terecht komt waarin ie niet anders dan kon meegaan in het verhaal dat een ander ziet. Hij liegt eigenlijk niet, aanvankelijk wordt de waarheid die hij verkondigt gewoon niet gehoord zodat ie niet anders kan dan meegaan in de perceptie die een ander over en rond hem creëert. Hij is dus geen dader, eerder slachtoffer van de gebeurtenissen. Dear Evan Hansen doet op het einde het tegenovergestelde uitschijnen.

Recensie: Dear Evan Hansen ★★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter