<<    >>

Recensie Truth or Dare ★★★1/2

desc

zaterdag 8 september 2018 HetPaleisBert Hertogs

Kapotte mensen, drie modellen (Delphine Bafort, Anne-Laure Vandeputte en Kim Peers) en een priester (Rémy Jacobs). Die staan centraal in de voorstelling Truth or Dare, Britney or Goofy, Nacht und Nebel, Jesus Christ or Superstar naar een concept en in een regie van Lies Pauwels. Sterk vinden we de rechttoe-rechtaan stijl die de maakster consequent hanteert. Een no nonsense voorstelling levert ze af, die vervreemding, onvolmaaktheid, fysiek en psychisch lijden, toont zoals het is zonder de zaken te verbloemen, laat staan valse hoop op beterschap te gaan orakelen. Hyperrealistisch dus. Maar, ook wat aan de lange kant. Er mocht met gemak wat ons betreft een kwartier tot een half uur af zodat het geheel nog scherper, snijdender zou binnen komen.

Recensie: Truth or Dare ★★★1/2

Recensie Conversations (at the end of the world) ★★1/2

desc

vrijdag 7 september 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een tiental toeschouwers verlaat de Rode Zaal van deSingel tijdens Conversations (at the end of the world) van A Two Dogs Company en Het Zuidelijk Toneel. Dat is het hoogste aantal dat we deze editie van het Theaterfestival meemaken. Maakten zij de juiste keuze?

Recensie: Conversations (at the end of the world) ★★1/2

Recensie Amnes(t)ie ★★★1/2

desc

donderdag 6 september 2018 Monty AntwerpenBert Hertogs

Amnes(t)ie van Action Zoo Humain naar een concept van Chokri Ben Chikha die samen met Tom Dupont ook instond voor de regie, is wellicht de meest gewaagde productie die de strenge selectie van het Theaterfestival – terecht – overleefde. Zeker, de titel laat al vermoeden dat centraal ontkenning, inzicht, verantwoording (incl. verantwoordelijkheid nemen), vergeving en (her)integratie in de maatschappij vooraan staan in deze voorstelling rond familieleden van SS- en IS-strijders (‘slechts 1 letter verschil’ aldus presentator Bert Gabriëls tijdens zijn tv-show ‘Samen door één deur’) die op zoek gaan naar de vraag of en in welke mate ze nog een toekomst in ons land hebben. In se is Amnes(t)ie vooral een heerlijk staaltje mediakritiek waarbij een tv-praatprogramma, sensatiezucht, zaken in scène zetten, simplisme (‘Dat is een lang en ingewikkeld verhaal’ (Lutgard) – ‘Vertel het eenvoudig en kort’ (Bert)), lekkere vooraf ingestudeerde oneliners (‘Tussen zwart en wit zijn er meer grijstinten dan 50.’), censuur (‘Wij hadden een afspraak. U verwijdert die foto! Denk je niet dat er met die foto geknoeid zou kunnen zijn? Het is niet omdat je met een wapen op een foto staat dat je een moordenaar bent. Die jongens zijn bij verstek veroordeeld op basis van vermoedens.’ aldus Dahlia Pessemiers-Benamar in de rol van Nadia Laadraaoui), en de opgeklopte en fake emoties die als ‘authentiek’ verkocht worden (‘Dat doen we nog eens over. Ik pik terug in vanaf …’) vakkundig door de mangel gehaald worden.  Gabriëls heeft verdomd goed gekeken naar dergelijke formats, zowel qua mimiek (hoofd dat wat naar links en rechts trekt), als het bijna religieus toontje dat ie hanteert, tussen tv-host van een tv-programma spelen, tv-predikant en (‘Ik vraag me af in hoeverre u hier bevoegd voor bent’ zegt Nadia Laadraaoui) psychiater. Gabriëls hanteert de psychotherapietechniek van de familieopstelling die gekend is via de Duitser Bert Hellinger immers bij zijn beide tv-gasten waarbij Lutgard de rol van moeder van Nadia speelt, en Nadia de rol van dochter Evelyne die Lutgards kleinkinderen Laura en Jonas niet langer in contact met haar moeder laat komen. Aan de toeschouwers in het publiek wordt verder gevraagd om de andere rollen in te vullen waarbij een bepaalde man zowel de cyberimam als Cyriel Verschaeve met dezelfde retoriek en slogan ‘Ga en vecht voor je ideaal. Doodt de ongelovigen.’ mag spelen.

Recensie: Amnes(t)ie ★★★1/2

Recensie Common Ground ★★★★

desc

dinsdag 4 september 2018 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een meer dan terechte staande ovatie kreeg Common Ground in deStudio tijdens het Theaterfestival. De productie is het resultaat van samenwerking tussen Benjamin Vandewalle en Platform-K, de Gentse organisatie waar mensen met een beperking een opleiding dans kunnen volgen. Voor deze dansvoorstelling ging Vandewalle, die twaalf jaar geleden afstudeerde aan P.A.R.T.S. van Anne Teresa De Keersmaeker in zee met Kobe Wyffels en Hannah Bekemans die in het echte leven een koppel vormen. Vijf hoofdstukken kent de voorstelling die begint met losse atomen die op het podium rond bewegen, ogenschijnlijk willekeurig op de al even impulsieve pianobegeleiding van Fulco Ottervanger die abrupt de snaren aanslaat, met de toetsen, dan weer plots een snaar rechtstreeks manipuleert met zijn vinger, klopt op de klankkast met de hand of met een stok die hij uit zijn mond haalt.

Recensie: Common Ground ★★★★

Recensie First ★★★★

desc

zondag 2 september 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

First is de eerste indrukwekkende danssolo van Geert Belpaeme waarmee hij meteen de filosofische kaart trekt over wat ruimte is. First vergt vormelijk en inhoudelijk dus wel wat van de toeschouwers. Een zwarte Steinway & Sonsvleugel staat achteraan het speelvlak. Verder zien we links een zestal visdraden diagonaal opgespannen staan terwijl er ook rechts maar dan in een rechte lijn van achter naar vooraan opgespannen hangen.  Een langwerpige rechthoek wordt in wit op de vloer gecreëerd via de belichting. Het hoofdlicht gaat van lichtgroen over naar warm wit en zomers middaglicht terwijl die na een uurtje voorstelling uitfadet naar rood. Belpaeme trekt in First waarbij hij zich liet inspireren door Tik Tak (hoewel wij eerder vooral Bugs Bunny zagen wanneer ie zijn handen met de vingers naar beneden hoog boven zijn schouders houdt als een dirigent/pianist die op het punt staat om te beginnen), geometrie en Barnett Newmans essay ‘The first man was an artist’ aanvankelijk de strakke rechte lijn tijdens zijn choreografie, met de hiel steunend op de vloer bijvoorbeeld, de teen gestrekt in de lucht, het lichaam als een plank achterover hellend als een diagonaal. Later trekt hij de horizontale lijn ten opzichte van het speelvlak met zijn lijf. Een parallelle diagonale lijn trekken met materie doet ie trouwens ook enkele keren met de vleugelpiano. De eerste keer wanneer ie met zijn rug naar de toeschouwers staat en de toetsen naar ons gericht zijn, daarna wanneer ie het muziekinstrument 180 graden gedraaid heeft.

Recensie: First ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter