<<    >>

Recensie De Buurtpolitie De Tunnel

desc

zaterdag 10 februari 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Zo slecht dat het lachwekkend wordt. Dat is de nieuwe film De Buurtpolitie De Tunnel die op welgeteld elf dagen ingeblikt werd. Iets waar we vooral niet al te fier op moeten zijn, want het is eraan te zien dat de prent met een klein budget gemaakt werd. De dialogen halen nooit enig niveau of geloofwaardigheid. De acteurs spelen dermate op automatische piloot dat ze vergeten gevoel in hun teksten te leggen. Bij momenten wordt het ook véél te technisch voor de allerjongsten wanneer onder andere op basis van de voetafdrukken de link gelegd wordt naar grond die zich op 6 meter diepte bevindt, de beperkingen van een drone met infraroodcamera of de reden waarom de brandweer een schacht naast de tunnel wil graven om Brigitte (Ilse La Monaca) en Eric (Manoe Frateur) te bevrijden. Dan zijn ze de jongsten duidelijk het noorden kwijt en willen ze meer duiding of haken ze net als het meisje dat voor ons zat volledig af. Het spelletje op haar smartphone vond ze veel interessanter. We kunnen haar geen ongelijk geven trouwens.

Recensie: De Buurtpolitie De Tunnel

Recensie Oogst van de wrok*

desc

donderdag 8 februari 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met ‘Oogst van de wrok’ bewerkte regisseur Luk Perceval ‘The grapes of wrath’ uit 1939 van de Amerikaanse auteur John Steinbeck naar het theater. Een verhaal dat over migratie gaat over de boerenfamilie Joad die na de crash van Wall Street in 1929 en nadat het jaren aan een stuk niet meer geregend heeft in Oklahoma, beslist om hun geluk in Californië op te zoeken in de hoop daar misschien werk te vinden in de fruitpluk. Maar daarvoor moeten ze wel een lange tocht ondernemen op de Route 66.Uithouding en waardigheid (o.a. de doden eervol begraven met een brief in een fles aan de kant van de weg) staan centraal in dit werk. Op toneel zorgt het helaas voor een erg vervelende en langdradige voorstelling waarbij Perceval een internationale cast laat opdraven die zich bedienen van een mengtaal tussen Nederlands, Vlaams, Duits en Engels. Zeker, dat is herkenbaar voor vluchtelingen die communiceren met een mengeling van talen om zich zo verstaanbaar mogelijk te maken. Maar hier is het toch vreemd omdat we in eerste instantie een familie op de vlucht zien samen met predikant Jim Casy die aan zijn geloof twijfelt en de zwangere Rose. In principe zouden die toch in dezelfde taal communiceren, denk je dan. Wat al helemaal ongeloofwaardig is, is dat de acteurs sommige erg simpele woorden niet uitgesproken krijgen in dezelfde taal zodat we zinnen horen als: ‘We write on a briefke.’ en ‘That is what I just gezegd heb.’ Het maakt dat de voorstelling een erg traag ritme kent, bewust stroef en repetitief (tussen elke scène wordt er wat bijkomende rook op het lege toneel geblazen) gemaakt is ook zeer bizar. Alsof het gepast is om een absurd, eerder misplaatst komisch element toe te voegen met die mengtaal. Kortom: we kunnen de 4 toeschouwers die na 40 minuten en de 2 die na vijftig minuten de Bourla verlieten, geen ongelijk geven. “The sooner we leave, the sooner we get there” moeten zij wellicht gedacht hebben. Hopelijk hebben zij dan ook sneller hun bestemming bereikt.

Recensie: Oogst van de wrok*

Recensie Wouter Deprez | Levend en Vers**

desc

woensdag 7 februari 2018 Arenberg AntwerpenBert Hertogs

Met zijn jongste voorstelling ‘Levend en Vers’ zoomt komiek Wouter Deprez in op het familiegeluk. Centraal staat zijn vrouw Marjan die op 6 september 2017 zich kon kronen tot ‘overlever van borstkanker’ iets wat hij ontdekte toen ze na anderhalf jaar terug zaken naar zijn hoofd slingerde wanneer ze kwaad was. Zeer herkenbare taferelen brengt hij overigens in de Arenberg zoals wanneer je vrouw je naar de winkel stuurt om vlees te gaan halen dat er mooi moet uitzien. Hoe zie je dat? Of over de jongste die maar blijft zeuren in de auto of het raampje naar beneden mag en het aantal kilometer dat je nog moet rijden op de gps mee luidop afleest om maar iets te zeggen. Over stront eten op restaurant waarbij je aars zich afvraagt of dat niet afgeleverd werd op de verkeerde verdieping, aan de telefoon hangen met je moeder terwijl je je strijkplank strijkt, dat je je altijd ‘minder’ voelde wanneer je op een tabouretje moest eten terwijl je broers op een echte stoel mochten zitten, je Albanese kuisvrouw beter in soep maken blijkt dan dan in kuisen, over de ‘onrechtvaardigheid’ van twee minuten extra rekenoefeningen moeten doen en daarover uren zitten doorbomen als kind voor én nadat je ze gemaakt hebt. En over een vakantie in godbetert Pamplona laten organiseren door je vrouw met alle gevolgen van dien… Maar vooral: zonder ergens klef te worden, gaat deze voorstelling over elkaar graag zien en dat ook aan elkaar durven zeggen.

Recensie: Wouter Deprez | Levend en Vers**

Recensie Tony Hadley**1/2

desc

dinsdag 6 februari 2018 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Het is van 1996 geleden dat we Tony Hadley nog op een Antwerps podium zagen optreden. Toen, bijna 22 jaar geleden en we nog een snotneus van zestien jaar waren, stond ie op de affiche van Night of the Proms. De frontman van Spandau Ballet die in juni 58 wordt, wist dat maar al te goed en verwees ook naar de concertreeks in een van zijn bindteksten. Hadley ging vanaf 1990 na 12 jaar Spandau Ballet de solotour op wat hem in april een zesde soloplaat moet opleveren. In de Roma bracht ie een mix van oude nummers, solomateriaal en enkele puike covers zoals ‘La Devotee’ van Panic! At The Disco, een stevig meegeklapt en meegezongen ‘Somebody to love’ van Queen – Freddie Mercury beschreef ie als ‘a great showman, an amazing voice and a friend’ – en oerdegelijk ‘Life on Mars’ van David Bowie. Hoewel sommige nummers zoals het nieuwe ‘Accident waiting to happen’ live nog niet helemaal op punt stonden met zijn band, bewees hij in de Borgerhoutse zaal wel dat ie nog steeds beschikt over een loepzuivere stem. Tijdens het laatste nummer ‘Gold’ op de set veerde het publiek spontaan recht, klapte en zong het die hit van begin tot einde mee. Kortom: Hadley bewees nog steeds te staan voor oerdegelijk vakmanschap.

Recensie: Tony Hadley**1/2

Recensie The Florida Project***

desc

dinsdag 6 februari 2018 UGC AntwerpenBert Hertogs

Met The Florida Project brengt de 46-jarige Amerikaanse regisseur Sean Baker de survival van de gewone Amerikaan onder de aandacht. In het paarse Magic Castle Inn and Suites in Florida speelt de prent zich voornamelijk af, op een boogscheut van Walt Disney World Resort waar dagelijks duizenden dollars uitgegeven worden. Vierdewereldkinderen toont ie in een losse documentaire stijl. Kinderen zoals Jancey (gespeeld door Valeria Cotto) die op hun verjaardag een klein cakeje met één kaars op als cadeau krijgen terwijl ze denken dat het vuurwerk dat afgeschoten wordt speciaal voor hen is. In feite is het dat van het pretpark. Kinderen zien we die tijdens de zomervakantie zitten rond te hangen, mee bedelen (nepparfum verkopen aan toeristen in de resorts, kleingeld vragen zodat ze met z’n drieën in de loden hitte aan een ijsje kunnen likken met het excuus: ‘Excuse me. Could you give us some change, please? The doctor said we have asthma and we have to eat ice-cream right away.’, gratis eten scoren omdat de verkoopster ook in het motel woont en haar zoon je beste vriend is, enz.). Is de prent enerzijds een aanklacht tegen dat grote spagaat tussen armoede en rijkdom waarin de VS vertoeft, dan is het anderzijds een aandoenlijk portret van hoe kinderen het ongeacht hun levensomstandigheden best naar hun zin kunnen hebben en volop kind kunnen zijn in een motel dat eigenlijk geen permanente verblijfplaats is hoewel de manager maar al te goed beseft dat er mensen zijn die geen andere weg uitkunnen. Moonee (gespeeld door een verrukkelijke Brooklynn Prince die terecht voor haar rol bekroond werd met een Critics‘ Choice Award als ‘Best Young Actor/Actress’ op 11 januari) ravot zich te pletter met Scooty(Christopher Rivera) en Jancey die haar allerbeste vriendin wordt. Niet op haar mondje gevallen, net zoals haar moeder Halley (Bria Vinaite) pareert ze Bobby’s ‘It‘s only the second week of summer and there‘s already been a dead fish in the pool.’ met ‘We were performing a science experiment: we were trying to get it back alive.’

Recensie: The Florida Project***

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news