<<    >>

Recensie Assepoester ★★★1/2

desc

woensdag 10 april 2019 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

Theater Elckerlyc in Antwerpen was voor de gelegenheid volgelopen met prinsjes, prinsesjes en hun lakeien die kwamen kijken hoe Helle Vanderheyden zich als een vlinder mocht ontpoppen van de slonzige Assepoester tot de prinses van het bal. Met ‘Assepoester’ bracht Deep Bridge een entertainende familiemusical die een eigen twist gaf aan een eeuwenoud sprookje. Assepoester werd hier niet gepest door twee boze stiefzusters, maar had hier één vervelende stiefzus Fien en een geschifte, maar best wel aardige stiefbroer Titus. Jasmine Jaspers mocht in de huid kruipen van de lichtjes getikte Fien en Laurenz Hoorelbeke zette met verve een prettig gestoorde Titus neer. Voor de kleinsten werd het een magische voorstelling vol sprookjesfiguren en een echte toverfee. Voor de al iets ouderen was het een ontspannen opvoering met heel wat humor in de dubbele bodem van Titus’ opmerkingen. Maar wat voor jong en oud hetzelfde was, was het genot om Helle Vanderheyden te horen zingen. Haar prestatie was dan ook absoluut top.

Recensie: Assepoester ★★★1/2

Recensie Instant Family ★★★★

desc

maandag 8 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Instant Family is zo’n film die al een tijdje op ons lijstje stond om te recenseren maar het kwam er maar niet van. De dramedy (mix van drama en komedie) krijgt nu ook niet bepaald veel media exposure. Onterecht blijkt uit de zeer positieve bezoekersscores met gemiddelden 7,3 op 10 bij Kinepolis en 7,4 op 10 bij IMDb. Instant Family, dat geregisseerd werd door Sean Anders en gebaseerd is op waargebeurde feiten die hij zelf meemaakte, is zowel koud als warm, emotioneel als geestig. Die mix, een rollercoaster van emoties waar het koppel Pete Wagner (Mark Wahlberg) en Ellie (Rose Byrne) doorgaan, houdt je gekluisterd aan je bioscoopstoeltje. Je wil gewoon weten hoe het gaat aflopen.

Recensie: Instant Family ★★★★

Recensie Dood in Venetie ★★★★★

desc

zondag 7 april 2019 Carre AmsterdamBert Hertogs

Een ontzettend verdiende staande ovatie ontving Dood in Venetië in Carré Amsterdam. De jongste muziektheatervoorstelling van Internationaal Theater Amsterdam met het Koninklijk Concertgebouworkest is om een vrouwelijke toeschouwer achteraf te quoten dan ook ‘wondermooi’. De sterkte zit ‘m in de perfecte dosering van de Belgische regisseur Ivo Van Hove en auteur Ramsey Nasr die zich baseerde op de novelle van Thomas Mann waarin onderdrukte homoseksuele én pedofiele gevoelens ‘we zijn zo jong als ons hart zich voelt’ aldus Charon (Aus Greidanus jr.) naar boven komen. In Nasrs bewerking creëert Mann (Steven Van Watermeulen) zijn personage Gustav Von Aschenbach (Ramsey Nasr) die zaken laat ervaren zoals hij ze zelf ervoer tijdens zijn eigen reis met zijn vrouw Katja (Marieke Heebink) naar Venetië. De man komt zowel in conflict te liggen met zijn personage (die onder andere vindt dat de auteur het wat rustiger aan mag doen met hem), met zijn eigen gevoelens om een minderjarige jongen, en de vrouw waarmee hij getrouwd is: Katja. Hij ontkent eerst: ‘Dit is niet echt’ maar zij ziet erg veel gelijkenissen met een vakantie die de twee doorbrachten in Venetië, waarop ze onder andere eist dat ie het jongetje een andere naam geeft en ouder dan 10 laat zijn en met ‘Ik wist het!’ zowel haar verbazing als bevestiging van haar vermoedens uit. Katja (Marieke Heebink) blijkt erg – iets té zelfs – nieuwsgierig in het werk van haar man: ‘Kom ik erin voor?’ vraagt ze waarop ie ‘Hoogstens zwaar misvormd’ antwoordt en zij een ‘Godzijdank!’ slaakt. Later stelt ie wanneer zij erg veel autobiografische elementen in zijn teksten ontwaart: ‘Denk je dat ik Frederik de Grote ben als ik een boek over hem schrijf?’ waarop zij droog antwoordt: ‘Nee, maar jij wel.’ Het publiek proest het uit.

Recensie: Dood in Venetie ★★★★★

Recensie Black ★★★★

desc

vrijdag 5 april 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Toegegeven we waren al redelijk opgefokt toen we naar Black van NTGent in de Bourla trokken. De reden? Ons persticket vertelde ons dat we een plek op het derde zijbalkon in loge 14 op stoel 2 gekregen hadden. Dat is zowat helemaal bovenaan de schouwburg en qua zichtlijnen met zo’n kanjer van een lantaarn voor je snoet verre van ideaal. Ooit zette een persverantwoordelijke ons voor een musical in de Stadsschouwburg helemaal op de laatste rij van het balkon. Met als resultaat dat we los door de productie van Fiddler on the Roof konden kijken, de acteurs een duim hoog waren, niets van de gezichtsexpressie te zien was,... Kortom: de matige drie sterren die deze musical achteraf van ons kreeg, was ook te danken aan de plek in de zaal die we kregen. Dat we ook bij Black geen al te beste zitplaats kregen, leek alsof ook deze productie solliciteerde voor een matige review. Tot Aminata Demba en Andie Dushime gedwongen worden als Congolese onderdrukten om ‘Ik ben een dwaze zwarte geit’ met West-Vlaams accent meermaals uit te roepen en father Lapsley (Peter Seynaeve) hen aanmaant om dat luider te doen ‘zodat ze het kunnen horen tot op het derde balkon’. Op dat moment ben je geen toeschouwer meer, maar word je betrokken en aldus medeplichtig bevonden aan dit grove, denigrerende en ronduit racistische tafereel.

Recensie: Black ★★★★

Recensie Corgi ★★1/2

desc

woensdag 3 april 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met Corgi brengt het Belgische productiehuis nWave Pictures een animatiefilm in de bioscoop die over koningin Elisabeth II gaat en haar voorliefde voor corgi’s die ze al sinds kindsbeen heeft. De Queen heeft zo’n dertigtal van dergelijke honden gehad tijdens haar regeerperiode. Nieuwe honden neemt ze niet meer aan omdat ze niet wil dat ze achterblijven wanneer zij zou sterven. Het fictieve verhaal van deze prent is van de hand van John R. Smith en Rob Sprackling. Ben Stassen en Vincent Kesteloot stonden in voor de regie.

Recensie: Corgi ★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter