<<    >>

Recensie Beautiful Boy ★★★

desc

dinsdag 27 november 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Steriel als een (drugs)naald, lang(dradig) en traag is Beautiful Boy, de jongste film van Felix Van Groeningen. De Belgische cineast verfilmde het boek van David Sheff, journalist, die gescheiden is van Vicki (Amy Ryan) en een nieuw samengesteld gezin vormt met Karen. Samen hebben ze twee kinderen die de halfzus Daisy (Oakley Bull) en halfbroer Jasper (Christian Convery) van Nic zijn. Openen doet de prent, die op waargebeurde feiten gebaseerd is, met David (Steve Carell) die informatie wil bekomen rond de drug crystal meth waaraan zijn oudste zoon verslaafd is geraakt. Een niet onschuldige drug zo blijkt die meteen euforie opwekt, 1.000 keer of zelfs een veelvoud ervan het effect van cocaïne bereikt, maar verdomd verslavend is. In no time daalt de dopamine van een druggebruiker zodat ie in een negatieve spiraal geraakt (diens angst wordt niet langer onderdrukt) en steeds meer van het spul nodig heeft dat de zenuwen aantast.

Recensie: Beautiful Boy ★★★

Recensie Sam Fender ★★★1/2

desc

zondag 25 november 2018 Botanique BrusselBert Hertogs

‘We voelen dat er iets aan het gebeuren is. Help ons het niet te verkloten.’ vraagt de 22-jarige Sam Fender in een uitverkochte Witloof Bar van de Botanique. Het is maar een woord, Sam. Tip 1: ga niet in op avances van fans of ze nu een bos rozen en een briefje voor je geven tijdens ‘Start again’ en perfect getimed met je drummer Drew Michael het door de basgitaar van Tom Ungerer ruiger klinkende ‘Greasy spoon’ kunnen afslaan op het einde of niet. Tip 2: blijf van de alcohol. Tip 3: blijf van de drugs. Tip 4: zoek het gevaar niet op. Heb geen onveilige seks, blijf het leven omarmen en laat je ziel niet bezoedelen door donkere gedachten en mensen die deze in de hand werken of zelfs versterken. Tip 5: blijf je focussen op goeie muziek maken zoals in ‘Dead boys’ waarin je het stijgend aantal zelfmoorden onder jonge mannen bezingt, en gooi banale songs met veel te simplistische akkoordenschema’s op gitaar wat voor oeverloos gerammel zorgt bij ‘Will we talk in the morning?’ en die van het weliswaar ruig klinkende en meegeklapte ‘Friday fighting’ overboord. Tip 6: blijf de vinger aan de pols houden en je sociaal-politieke rol spelen. Breng zo nu en dan een cover solo, zoals het magistrale ‘Dancing in the dark’ van Bruce Springsteen dat je in de Botanique liet horen. Tip 7: blijf je stem trainen en soigneren, zodat je ook op latere leeftijd nog moeiteloos je kopstem kan aanspreken zoals je dat deed in de Witloof Bar. Ze  is het kostbaarste goed voor een zanger. Tip 8: blijf doorspelen en vul je tijd niet door tussen nummers door te veel tijd te nemen (ook al heb je nog niet voldoende eigen materiaal). Denk dat elk publiek een Glasgow-publiek is dat veeleisend is en geen gelul tussendoor of te lange pauzes wil maar je vooral wil horen tempo houden met je band. Tip 9: blijf anders dan alle anderen en wees origineel in alles wat je doet. Je band t shirts in aluminiumfolie verkopen als kebab en aan je merchandisingstand kebab-lichtjes hangen is daar een mooi voorbeeld van. Well done! Al is het misschien toch commercieel ook zinvol om naast vinylsingles gewoon ook EP’s bij te hebben en te verkopen? Tip 10: zoek het ongeluk niet op.

Recensie: Sam Fender ★★★1/2

Recensie Kim Wilde ★★★1/2

desc

zaterdag 24 november 2018 De Roma BorgerhoutBert Hertogs

Een zeer dankbare Kim Wilde die woordjes als ‘Goedenavond’ en ‘Tot ziens’ geleerd had, bracht haar laatste optreden van haar tour dit jaar in een uitverkochte De Roma. Een geweldig jaar heeft ze achter de kiezen en dat mogen afronden voor een ‘fabulous crowd’ in een ‘amazing venue’ bleek voor haar de kers op de taart. Wilde kwam in Borgerhout in een zwart leren pak – ‘Ik hoop dat het er goed uitziet want het voelt verschrikkelijk. Ik doe het allemaal voor jullie Antwerpen!’ - waarbij ze aan een zwarte versie van Mega Mindy deed denken, maar dan zonder masker aan, en met een lichtgevend speelgoedpistooltje in de hand, haar recentste plaat ‘Here come the Aliens’ voorstellen waarvoor ze in 2009 inspiratie opdeed toen ze een UFO waarnam. De 58-jarige Londense zei dat ze geen schrik heeft van aliens – tijdens ‘1969’ droegen enkele crewleden ook zo’n masker op het podium terwijl op de achterkant van haar pak zo’n alienhoofd was afgebeeld, bij de backing op de linkerachterzak van haar broek, of op de zwarte vesten van de rest van de band die maar liefst twee drummers (Emily Dolan Davies en Jonathan Atkinson) telde, drie gitaristen (waaronder Ricky Wilde en een toetsenist/keytarspeler wat een strakke bij momenten naar hard rock/metal refererende sound opleverde. Wilde gaf de Roma mee dat ze geen schrik heeft voor aliens, maar wel voor ‘the human race’, behalve dan haar fans, waar ze ons met haar speelgoedpistooltje voor zou beschermen. In de Borgerhoutse zaal zette ze een U-optreden neer, eentje dat zeer sterk begon, halfweg inzakte tijdens een familiemomentje wanneer Kim samen met Ricky Wilde op akoestische gitaar en haar nichtje Scarlett Wilde als backing ‘Hey mister heartache’ bracht na ‘Bladerunner’, een andere inkakmoment. Ook ‘4 letter word’ waarbij de toetsenist en Emily op drums er bij kwam, kon onvoldoende overtuigen. Naar het einde toe van de show volgde weliswaar het ene hoogtepunt na het andere. ‘View From a Bridge’ en ‘Chequered Love’ leverden al behoorlijk wat voorvocht op bij de fans. Maar tijdens ‘You came’, dat ze opdroeg aan ons, volgde het collectieve orgasme. Je voelde het publiek massaal jeugdsentiment lossen in de zaal, alsof er een soort hormoon was vrijgekomen. Gemolenwiekt werd er dan met de armen, meegezwaaid én een keer in de handen geklapt en kort daarna twee keer. Ambiance? En of!

Recensie: Kim Wilde ★★★1/2

Recensie Gesualdo ★★★★

desc

vrijdag 23 november 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

‘Mamma Mia!’ slaakt een toeschouwer achter ons wanneer het bijna twee uur durende Gesualdo van de Warme Winkel en het Nederlands Kamerkoor erop zit. Andere quotes van onze buren in de Rode Zaal van deSingel  die we tijdens het eerste uur opschreven waren ‘Dat is toch geen theater meer?’ aldus een echtgenote aan haar man die minuten later afgemeten reageerde met ‘Het wordt gesuggereerd.’ wat volgens ons net de definitie van theater is. Op dat moment waren enkele toeschouwers al naar huis vertrokken. Jammer dat zij de humor van Gesualdo niet konden smaken. Van de pot gerukte over the top uitvergrote overacting, als een grote ode aan de B-horrorfilm/thriller en porno (met liters nepbloed in de eindscène en expliciet naakt), kitsch, camp en Nacht van de Wansmaak-achtige taferelen overgoten met een sadistisch sausje krijgt het publiek voorgeschoteld. Alleen al de openingsscène waarbij we Ward Weemhoff als Gesualdo achter een drumstel zien zitten van 2 naakte mannenlijven en 2 naakte vrouwenlijven is héérlijk. Troms en toms van dienst zijn de blote achterwerken die rood geslagen worden, wat op heerlijke maar ook gescripte ‘a’-kreetjes kan rekenen. De basdrum beeldt Vincent Rietveld van zijn kant op handen en voeten uit. Meermaals geeft Weemhoff hem een trap met zijn blote voet tegen diens hangende bierbuik. Wat een lage ‘auw!’ oplevert. Hi-la-risch.

Recensie: Gesualdo ★★★★

Recensie The Dire Straits Experience ★★★★1/2

desc

donderdag 22 november 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Een fenomenaal optreden zette The Dire Straits Experience neer in een uitverkochte Stadsschouwburg in Antwerpen. De band rond Chris White, voormalig bandlid van The Dire Straits, bracht niet alleen een weergaloos optreden waarbij alle muzikanten hun kunnen op magistrale wijze etaleerden, ze zorgden er ook voor dankzij zanger en gitarist Terence Reis de classics niet alleen in leven gehouden bleven maar ook vitaal gebracht werden live. Lees: er viel erg veel te ontdekken, ook al omdat lang niet alle songs in de gekende arrangementen gespeeld werden. Zo startte ‘So far away’ bijna reggaeachtig. Maar liefst twee staande ovaties ontving de band, die je bezwaarlijk een coverband kan noemen gezien de hoge reputatie en het feit dat een origineel bandlid meedoet. Zeker wanneer we die hard Dire Straits-fans na een waanzinnig knappe versie van ‘Private Investigations’ met heerlijke bas en dialoog tussen sax en akoestische gitaar, terwijl wat later de bas van Paul Geary in dialoog mocht gaan met de cimbalen van de drums van Andrew Hawkins, ‘Beter dan op plaat’ achter ons tegen elkaar zeggen terwijl ze geestdriftig applaudisseren. Wat. Was. Dit? Zoveel muzikaal talent op het podium en een sound engineer die zijn vak kent, en voor een feilloze sound tekende in de Antwerpse zaal die op akoestisch vlak een grote uitdaging vorm, dat kon niet anders dan resulteren in een erg sterk optreden. En of!

Recensie: The Dire Straits Experience ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter