<<    >>

Recensie The Favourite ★★★★

desc

zaterdag 2 februari 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Met 10 nominaties (Beste film, beste regie, beste vrouwelijke hoofdrol, 2x voor beste vrouwelijke bijrol,  beste origineel scenario, beste cinematografie, beste productieontwerp, beste montage en beste kostuumontwerp) is The Favourite een terechte favoriet voor de komende editie van de Oscars. De prent van Yorgos Lanthimos is dan ook geen gewoon kostuumdrama geworden. Integendeel, de dialogen zijn bij momenten erg scherp(zinnig) waardoor we kunnen spreken van een kostuumdramedy. De thema’s dan weer zeer modern en universeel: van een driehoeksrelatie tussen koningin Anne (Olivia Colman die terecht een Golden Globe won voor haar prestatie), haar goede vriendin Sarah (Rachel Weisz) en Sarahs nicht Abigail (Emma Stone) waarbij die laatste twee familieleden diametraal tegenover elkaar komen staan, tot machtsmisbruik door vrouwen die er niet voor terugdeinzen om vuile politieke spelletjes te spelen om in de gunst te vallen van een ander: we krijgen het allemaal op ons bord. En dat allemaal in een wereld, in de achttiende eeuw waar mannen het over het algemeen toch vooral voor het zeggen hebben.

Recensie: The Favourite ★★★★

Recensie Synchroon ★★★

desc

donderdag 31 januari 2019 HetPaleisSascha Siereveld

Drie dansers (een blanke man, een zwarte man en een blanke vrouw) liepen gehuld in eenzelfde blauwe outfit op de meest diverse en rare manieren op een loopband. En hoewel ze synchroon dezelfde bewegingen uitvoerden en op een gelijkaardige manier reageerden op de soms gekke geluiden rondom hen, was de ene blik, de ene beweging, de ene reactie toch niet zoals de andere. Met ‘Synchroon’ wilden  hetpaleis en Tuning People onder andere laten aanvoelen dat leeftijd, geslacht en huidskleur mee bepalen hoe we bepaalde lichaamstaal gaan interpreteren. We zagen dan wel hetzelfde, maar voelden we ook hetzelfde? Welk oordelen vormen we op basis van uiterlijkheden? Kan je bijvoorbeeld op basis van hoe iemand er uitziet oordelen of hij of zijn goed Nederlands spreekt of al eens een fiets heeft gestolen? We weten allemaal dat het niet zo is, maar voelen we dat ook zo aan? In ‘Synchroon’ namen Charlotte Goesaert, Miroslav Kochanek en Wensley Piqué alvast de proef op de som.

Recensie: Synchroon ★★★

Recensie Green Book ★★★★1/2

desc

vrijdag 1 februari 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een terechte winnaar van 3 Golden Globes (beste bijrol, beste film en beste screenplay) en kanshebber voor 5 Oscars (beste screenplay, beste film, beste acteur in een hoofdrol, beste acteur in een bijrol, en beste montage) is Green Book van Peter Farrelly. De prent verwijst naar het groene boekje, neen niet dat lijvig document waar je kan checken hoe een woord in het Nederlands gespeld moet, maar een uitgave die zwarten in de VS tips gaven hoe ze met de wagen konden reizen in de jaren ’60 door Amerika in staten waar er zuiver racisme heerste en de scheiding tussen zwart en wit erg voelbaar in de samenleving was: van een avondklok voor zwarten, een kledingzaak waar een kostuum pas gepast mag worden (en eventueel ingekort) als het betaald is, over hotels/motels waar kleurlingen wél welkom waren, en zwarten die niet mochten dineren in dezelfde ruimte met de blanke gasten waar nochtans diezelfde zwarte niet veel later op het podium zou staan als pianist, … Of hoe de logica van discriminatie en racisme soms ver zoek was en is. Aan de ene kant wordt Dr. Don Shirley (neergezet door Mahershala Ali die hiervoor terecht een Golden Globe won) als mens gediscrimineerd, is zijn loge niet meer dan een bezemkast wanneer ie net voor kerst zijn laatste concert moet spelen, of wordt ie elders naar het wc buiten verwezen. Maar als het om contractuele zaken gaat – Shirley speelt enkel op een Steinway & Sons vleugel en wil elke avond een fles Cutty Sark waar hij verblijft – plooit zelfs de meest koppige stagehand van een concertzaal. Don wordt dus als pianist op handen gedragen, maar als mens omwille van zijn huidskleur uitgespuwd. Het is dat dubbele gevoel, te zwart voor de blanken, te blank voor de zwarten, en homo zijn (niet man genoeg) dat hem nergens laat bijhoren. Dat spagaat is nog het best van al te zien in Louisville. Daar wordt ie wanneer ie een café bezoekt in elkaar geslagen en moet zijn chauffeur/bodyguard Tony Lip (erg geloofwaardig gespeeld door Viggo Mortensen) tussenbeide komen. Bruine schmink moet de wonden aan het hoofd van de pianist camoufleren tijdens zijn optredens. Zijn ‘Louisville bedankt voor de warme gastvrijheid’ wanneer ie na het optreden het publiek na een buiging dankt, komt op die manier wel erg ironisch over.

Recensie: Green Book ★★★★1/2

Recensie Lostmovements ★★★

desc

woensdag 30 januari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Lostmovements, de solo dansvoorstelling van Marc Vanrunxt en Jan Martens waarin Martens danst, is in deSingel in première gegaan. De productie vat zich het best samen als: matig begin, sterk midden, matig slot. Martens opent en eindigt immers met een lijstje kunstenaars op te zeggen die inspiratie vorm(d)en wat aanvoelt als zelfbevrediging voor en van de eigen sector, terwijl het boekje ‘met meer achtergrondinfo’ dat ons na de voorstelling in de handen geduwd wordt vooral zelfverheerlijking van het ongemakkelijke soort uitademt. Om kort te gaan: we lezen dat er geen budget was om Els Mondelaers live te laten komen zingen tijdens de voorstelling, maar voor deze (eerder overbodige) publicatie was er kennelijk wél budget…

Recensie: Lostmovements ★★★

Recensie Begin the beguine ★★★1/2

desc

dinsdag 29 januari 2019 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

In 1987 schreef cineast John Cassavetes (o.a. gekend van ‘Faces’, ‘Husbands’ en ‘Opening night’) vlak voor zijn dood ‘Begin the beguine’ voor Peter Falk en Ben Gazzara. Het werk verwijst naar de song van Cole Porter dat een gitzwarte laag kent over liefde en dood. Nooit eerder werd het werk opgevoerd. 25 jaar lag het immers in de kast bij de erven van Cassavetes. 5 jaar geleden maakte Jan Lauwers een eerste versie in Wenen. Met Romy Louise Lauwers, Inge van Bruystegem, Gonzalo Cunill en Juan Navarro is er nu een herziene versie. Ook die staat nog niet helemaal op punt volgens ons.

Recensie: Begin the beguine ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter