<<    >>

Recensie 10 jaar Mathieu en Guillaume ★★★★

desc

donderdag 4 oktober 2018 Arenberg AntwerpenBert Hertogs

Het allerlaatste optreden van hun eenmalige concert, dat gaven Mathieu & Guillaume in de Arenberg. Een verjaardagsconcert werd het want het Antwerpse kleinkunstduo mocht ondertussen 10 kaarsjes uitblazen. Openen deden ze dan ook met een videomontage waarin we hen aan het werk zagen op X-factor waar de Nederlandse zangeres Do (die toen op de Vlaamse radar verscheen met ‘Voorbij’ dat ze in duet met Marco Borsato zong) jurylid was. Het duo toonde over heel wat zelfrelativering en –humor te beschikken in de Arenberg: ‘We gaan alle hits spelen. Het wordt een lange avond. We hebben tijd.’ klonk het in de bindtekst richting ‘De tijd’. Mathieu loofde zijn broer Guillaume dat ie ondanks het succes toch nog steeds zichzelf was gebleven. Bleken ‘God ik en Marjon’ en ‘Ik dans’ met Geert Verdickt van Buurman voor de pauze al oerdegelijk, dan kan het gastoptreden van Stef Bos in deel twee met stip gerekend worden tot een van de hoogtepunten. Hoe hij erin slaagt telkens een van zijn nummers live net dat ietsjes anders te brengen zodat het fris blijft en je weer iets bijkomends ontdekt, blijft erg straf. Het is als je favoriete rode wijn drinken die een volle smaak heeft, waarbij telkens een andere karaktertrek in die wijn zich aanbiedt aan je zintuigen en je zo blijft verrassen. Toen Mathieu plagerig stelde dat hij een nachtegaal is, Guillaume een patrijs, voegde Bos daar spontaan aan toe: ‘en ik ben een walrus’. Ook hij weet zichzelf te relativeren. Heerlijk.

Recensie: 10 jaar Mathieu en Guillaume ★★★★

Recensie De Blinden ★★★

desc

woensdag 3 oktober 2018 KVS BrusselBert Hertogs

Een bijna onophoudelijke reeks vragen vuurt de Blinden van LOD Muziektheater, Josse De Pauw, Collegium Vocale Gent en KVS op de toeschouwer af. 9 blinden zien we die niet weten waar ze zijn. Ze bevinden zich op een eiland (op een schip, of is het een heuvel?) maar hun leider is ervandoor. Al lang, veel te lang. Sindsdien is het er koud geworden (wat tevens figuurlijk geïnterpreteerd kan worden). Hij was oud. Naar verluidt zou ie naar de zee zijn gegaan, naar de vuurtoren. Deze nieuwe situatie splijt de groep in twee, de meesten blijven passief en denken dat door te wachten het probleem wel opgelost zal geraken. Een, een zwarte, waagt de sprong toch en gaat op verkenning terwijl de rest het houdt op gissingen waarbij ze het moeten stellen met hun andere zintuigen die wel functioneren. Wanneer plots blijkt dat een van hen dood is, slaat de sfeer wat om. Wat als ze niet waren blijven wachten, dan was die man misschien niet doodgegaan? En is de hoop leggen op een vondeling, een baby, niet ietwat naïef voor die negen? Net als die stelling: ‘Hij zegt dat ik op een dag weer zal zien.’? Of is dat net de essentie van geloof, van hoop?

Recensie: De Blinden ★★★

Recensie Meiskes en Jongens ★★★★

desc

zondag 30 september 2018 Theater Elckerlyc AntwerpenSascha Siereveld

We laten in het midden of ‘Meiskes & Jongens’ nu muziektheater of musical was, want eigenlijk deed dat niet ter zake. Het was gewoon een lekker stuk theater over een heerlijk disfunctioneel gezin waarin naadloos een tiental liedjes van Raymond van het Groenewoud en een dosis donkere humor waren verweven. Koen Van Impe schitterde in zijn rol als overspelige Philip De Clercq en bewees meermaals dat hij ook kon zingen. Stany Crets mocht de rol van de perverse nonkel kolonel voor zijn rekening nemen en kon daarbij volledig uit zijn dak gaan bij ‘Meisjes’. Producent Deep Bridge vulde de affiche verder niet op met grote namen uit BV-land om zo makkelijker tickets te verkopen, maar koos resoluut voor jong en aanstormend talent. En zo konden we genieten van de knappe prestaties van Korneel Defrancq, Timo Tembuyser,  Jolijn Antonissen, Florian Avoux en verleidster van dienst Barbara de Winter. Het meest complexe personage uit de voorstelling was voor Karlijn Sileghem. Zij zette met brio een permanent dronken moeder neer die tijdens de tango ‘Je moest eens weten hoe gelukkig ik ben’ puur cynisme wist te blenden met verleidelijk mooie zang.

Recensie: Meiskes en Jongens ★★★★

Recensie Die Zauberflote ★★★★

desc

zondag 30 september 2018 De Munt BrusselBert Hertogs

Tussen de twintig en dertig toeschouwers verlieten de matineevoorstelling van Die Zauberflöte in een regie van de veelbesproken Italiaan Romeo Castellucci die tevens instond voor decor, belichting en kostuums terwijl de algoritmische architectuur van de hand is van de Zwitser Michael Hansmeyer die voor het eerst in de Munt aan de slag ging. Op muzikaal vlak viel er nochtans niets af te dingen op wat het koor en symfonisch orkest onder leiding van de Brit Ben Glassberg (tevens in een Muntdebuut) lieten horen. Maar, en dat is controversieel voor enkele toeschouwers wellicht, de regisseur knipt in de opera en voegt extra tekst toe via 5 mannen (die brandwonden opliepen tijdens hun leven) en 5 vrouwen (die blind zijn) die elk hun verhaal even mogen komen doen. De blinde vrouwen staan voor het hof van de Koningin van de Nacht (rol van Sabine Devieilhe die de aartsmoeilijke en overbekende aria met zichtbaar gemak feilloos neerzet), de vijf met littekens van brandwonden getekende mannen staan voor de duisternis die Sarastro (de Hongaarse bas Gábor Bretz) belichaamt. Op het einde brengt Papageno (Georg Nigl) beide werelden samen. Vanuit hun ervaringen zal zijn heden en toekomst ontstaan terwijl hij de andere figuren (Tamino, Pamina, enz.) tot zijn verleden laat behoren. Het ontstaan van iets nieuws zien we dus, wat ook symbool staat voor de geboorte, te zien in de figuren die uit een cocon komen in het eerste bedrijf en de hartvorm die tevens symbool staat voor de vagina waaruit de acteurs geboren worden (niet zelden in schuchtere foetushouding) om daarna recht te gaan staan tegen een muur in een groepje in het tweede. Andere verwijzingen zijn er onder andere naar de melk die drie zwangere vrouwen afkolven bij de start van het tweede bedrijf. Melk die zal dienen om de ledlamp van licht te voorzien die de Koningin van de Nacht wanneer ze op een zwarte stoel plaatsneemt zal schuin houden zodat die eruit kan lopen. Tevens het eindbeeld van deze voorstelling.

Recensie: Die Zauberflote ★★★★

Recensie Wij/Zij ★★★★1/2

desc

zaterdag 29 september 2018 HetPaleisBert Hertogs

4 jaar geleden creëerde Carly Wijs ‘Wij/Zij’. Op 1 september was het toen exact tien jaar geleden dat Tjetsjeense rebellen School Nummer Eén in Beslan binnenvielen en meer dan 1100 mensen gijzelden, 770 leerlingen plus leerkrachten en familieleden. Zwaar bewapend waren de gijzelnemers die iedereen in de gymzaal onderbrachten terwijl ze bommen bevestigden die aan elkaar gekoppeld werden met draden. Roman Van Houtven en Gytha C. Parmentier brengen het relaas van deze dag vanuit het standpunt van een acht- à negenjarige die er zelf bij was tijdens die drie dagen en 2 nachten. Een kind dat snel schakelt tussen gedachten en emoties. Wij/Zij surft dan ook tussen heerlijke kinderlijke speelsheid (Gytha zien we op handen en voeten kruipen, springen over de koorden, bijna acrobatisch haar rok uitdoen terwijl ze de handen in de lucht probeert te houden, geplaagd worden door Roman die altijd vooraan wil staan of als eerste het woord wil hebben, als een kleuter haar voeten laat opheffen zodat Roman de kleuterklassen van de school op de grond kan tekenen met krijt terwijl zij niet veel later over hem tuimelt om haar stuk van de tekening, het grondplan te maken). Kortom: ze willen elkaar overtreffen wat een van de kenmerken is van het gedrag van kinderen. Wij/Zij, waarbij Wijs inspiratie haalde bij de BBC documentaire ‘The children of Beslan’, doet nadenken over hoe mensen polariseren door simplistisch ‘de slechten’ tegenover ‘de goeien’ uit te spelen, hoe media beelden manipuleren (en dramatiseren) en hoe kinderen op hun eigen manier omgaan met zo’n crisis (‘We mochten wel pipi doen en kaka. Maar we mochten niet naar het toilet. We mochten niet drinken. We mochten niet …’).  

Recensie: Wij/Zij ★★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter