<<    >>

Recensie Tokio Hotel1/2

desc

maandag 13 maart 2017 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

Hilarisch. Dat was het optreden van Tokio Hotel in een half lege Ancienne Belgique, hun tweede concert van hun tour. ‘De band rond zanger en frontman Bill Kaulitz is van een emoband overgegaan naar een elektronische boysband’, volgens de barman van de AB. Zijn collega voegt daaraan toe: ‘Get Ready op speed.’ De man heeft gevoel voor catchy zinnen. Of de Cancan, een homobar, op een boogscheut van de AB nu dicht is of niet, Tokio Hotel stond garant voor een over the top optreden dat in de rubriek comedy hoge ogen zou gooien bij ons. Maar het opzet was wel een concert. Of iets dat er met de vele autotune en playback daarvoor moest doorgaan. Tijdens ‘Automatic’ richtte Kaulitz zijn micro naar een paar fans – VIPs zo waar – op het podium en wanneer die zongen kwam er gewoon niets door de luidsprekers… Wanneer ie zonder effecten door de micro zong bleek de zanger net zoals 7 jaar geleden, erg veel moeite te hebben om zijn toon vinden. ‘Durch Den Monsun‘ klonk dan ook behoorlijk vals. Het publiek de helft van de song laten zingen, kon die scheve situatie niet meer rechttrekken.

Recensie: Tokio Hotel1/2

Recensie The diary of one who disappeared***

desc

zondag 12 maart 2017 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

In ‘The diary of one who disappeared’ geven Ivo Van Hove en Jan Versweyveld een prachtig eresaluut aan de visuele kunsten van weleer. Versweyveld integreert zo waar een donkere kamer (doka) in de voorstelling waarbij we live een foto ontwikkeld zien worden, die in drie badjes gaat. Het eerste is dat van de ontwikkeling. Het lichtgevoelige papier dat belicht werd, onthult beetje bij beetje de afbeelding. Vervolgens gaat het in het badje dat ervoor zorgt dat het papier niet verder blijft ontwikkelen, de stop. En tenslotte volgt de fixatie van het beeld, zodat het beeld houdbaar wordt en ook toonbaar in gewone verlichte omstandigheden.  Verder integreert de voorstelling ook de pellicule film – hier via een naakte vrouw die poseert en zichzelf betast – alsook de bandopnemer die mezzosopraan Marie Hamard de basics van piano spelen (met 1 hand) in het begin van de voorstelling uitlegt. Die nostalgische reflex in het decor- en lichtontwerp – die Versweyveld ook in andere voorstellingen toont  – voedt het verlangen van het hoofdpersonage, de hunkering naar het verleden, een vrouw. Met die tools, en de magie van het creëren, maakt het hoofdpersonage een droomwereld, een fantasie over een vrouw die op den duur een parallelle realiteit wordt.

Recensie: The diary of one who disappeared***

Recensie Elvis Costello**1/2

desc

zaterdag 11 maart 2017 De Roma BorgerhoutSascha Siereveld

Je optreden in Antwerpen “Detour” of “Omweg” noemen, klinkt misschien niet echt respectvol nadat je een jaar voordien je optreden moest annuleren wegens ziekte, maar Elvis Costello verzekerde ons dat het niet meer was dan een verbastering van “THE tour”. Het was dan wel met een beetje vertraging, maar eindelijk was er dan het lang verwachte optreden in De Roma. Het concert kwam maar moeizaam uit de starblokken en even hadden we zelfs het gevoel dat een groot deel van het publiek aan het afhaken was, maar vanaf “I can’t stand up from falling down” keerde het tij.  De klik met het publiek kwam er en we kregen het prachtige “Stripping paper” als cadeau. Een spel van beelden, een prachtige tekst en een mooie melodie werden gecombineerd tot een geweldig gevoelig nummer over relaties die evolueren. Het publiek genoot met volle teugen en was nu volledig mee in de voorstelling. Oude bekenden zoals “Veronica” en “Alison” mochten nog even op bezoek komen en tussendoor kregen we nog het kakelverse en gevoelige “No man’s woman”. “Pump it up” leverde een stevige portie gitaargeweld om uiteindelijk af te stevenen op een onversterkt slot van “I want you”. De start werd een beetje gemist, maar uiteindelijk was dit optreden zeker weer een omweg waard.

Recensie: Elvis Costello**1/2

Recensie Helena*1/2

desc

vrijdag 10 maart 2017 CC MerksemBert Hertogs

Theater FroeFroe brengt met ‘Helena’ opnieuw – na ‘Labyrint’ – Griekse mythologie naar het theater. Was ‘Labyrint’ nog een dijk van een voorstelling waar alles volgens ons als gegoten zat, dan blijkt ‘Helena’ helaas niet hetzelfde niveau te halen. Vaak lijkt FroeFroe zijn mosterd te halen bij eerder werk, maar vooral: de voorstelling duurt veel te lang, het einde wordt afgehaspeld, er wordt te weinig geknipt in het verhaal dat toch wel eerder op de doelgroep 14+ mikt dan op 10+ volgens ons en de focus ligt soms verkeerd.  Helena gaat dus net niet kopje onder, al scheelde het niet veel.

Recensie: Helena*1/2

Recensie Toen waren er nog nul**

desc

donderdag 9 maart 2017 Fakkeltheater Rode ZaalBert Hertogs

‘Toen waren er nog nul’ is de theatervoorstelling naar ‘Tien kleine negertjes’, het best verkochte boek van Agatha Christie dat in 1939 werd uitgegeven. 7 jaar na zijn première programmeert Loge 10 Theaterproducties de voorstelling opnieuw in het Fakkeltheater. Kennelijk is er nog steeds een publiek voor deze whodunit die weliswaar een product uit zijn tijd is (toen er geen gsm’s en dergelijke waren). 10 Mensen worden uitgenodigd op een eiland door een verre kennis. De gastheer en gastvrouw Mr. And Mrs. N.I. Manth laten echter op zich wachten. Alle tien doen ze zich beter voor dan ze eigenlijk zijn. Dat blijkt wanneer plots een stem te horen is van een grammofoonplaat. Die gaat elke gast een voor een af en meldt wat die op zijn of haar kerfstok heeft. Want wat ze allemaal gemeen hebben, is een duister verleden. Iedereen blijkt minstens een dood op zijn geweten te hebben. Wanneer de ene na de andere gast vermoord wordt op het eiland, komen de aanwezigen tot de conclusie dat een van hen de moordenaar moet zijn, en dat N.I. Manth wellicht staat voor ‘niemand’.

Recensie: Toen waren er nog nul**

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news