<<    >>

Recensie De Gelaarsde Kat**1/2

desc

zaterdag 17 februari 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Met de Efteling Sprookjesmusical de Gelaarsde Kat onderstreept Efteling Theaterproducties nogmaals zijn oerdegelijke vakkennis. Heerlijk is het dan ook om tussen de gekende en makkelijke titels van prinsessen- en prinsenmusicals die allerhande producenten de voorbije jaren op ons afvuurden ein-de-lijk nog eens een sprookje in musicalvorm voorgeschoteld te krijgen dat minder evident is om op het toneel te brengen. Een sprookje dat we de afgelopen tien jaar ook niet of nauwelijks in programmabrochures opgenomen zagen. Vreemd is dat vermits het in de Gelaarsde Kat gaat over een onmogelijke liefde tussen molenaarszoon Bas (gespeeld door Jeroen C. – wat een toeval – Moolenaar in een wat kleurloze underdogrol) en prinses Tessa (een oogverblindende Nienke Latten). Het wordt tijd dat ze trouwt, vindt haar vader Koning Christiaan van den Eersten – de tweede (een hilarische Dick Cohen die maar liefst drie rollen voor zijn rekening neemt in deze productie: naast die van de koning speelt hij ook die van het kattenvrouwtje en die van molenaar Toon). En dus maakt de koning zich klaar voor een mannendefilé waar onder andere Lord Whisky van Lochness en de Sultan van Couscous op afkomen. Maar Tessa is niet overtuigd. In ‘Trouwen?’ verzet ze zich zelfs tegen het idee om tegen haar zin uitgehuwelijkt te worden: ‘Ik wil een man juist trouwen vanuit liefde’ klinkt het.

Recensie: De Gelaarsde Kat**1/2

Recensie Doornroosje**

desc

vrijdag 16 februari 2018 Theater Elckerlyc AntwerpenBert Hertogs

4 jaar geleden stond Doornroosje al in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Toen was het een coproductie van Music Hall en Van Hoorne Entertainment. Dit jaar gaat de Nederlandse musicalproducent in zee met het Vlaamse Deep Bridge om deze musical in Antwerpen, Hasselt en Gent te plaatsen. In beide producties speelt Thomas Van Goethem de rol van prins. Mocht ie als prins ‘grensoverschrijdend’ gedrag vertonen door ongevraagd Anne Van Opstal als Doornroosje op de mond te kussen 4 jaar geleden, dan mag hij dat nu nog eens dunnetjes overdoen maar dan met Tinne Oltmans. De voorstelling, met nieuw decor, voelt weliswaar qua kledij, decor en props wel erg budgetvriendelijk en reisbaar aan. De kracht zit ‘m dan ook in de tekstadaptatie van Thomas Janssens die deze Doornroosje voldoende zelfhumor geeft, knipogen naar het genre en de actualiteit. Daarnaast zitten er enkele verdomd goede songs in deze voorstelling.

Recensie: Doornroosje**

Recensie Haroun*

desc

donderdag 15 februari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Een kat vindt er zijn jongen niet in terug, in Haroun, de recentste voorstelling van Nieuwstedelijk naar Salman Rushdies roman in een regie van Sara Vertongen. Bij deze productie worden kinderen en ouders van elkaar gescheiden. De kinderen zien alles vanuit het standpunt van de zoon Haroun (Khalid Koujili) die zijn fantasiewereld op hen loslaat, de ouders vanuit dat van de vader Rashid (Jorre Vandenbussche). Wij zagen de versie voor volwassenen die zeer fragmentarisch is en vooral in de psyche laat kijken van een man die bezeten is door het veiligheidsvraagstuk, zijn zoon een smartwatch laat dragen zodat ie altijd weet waar hij uithangt, alerts kan sturen zodat hij nooit met het excuus kan afkomen iets te zijn vergeten, enz. Een man die leeft voor zijn werk ook in het weekend, er dus zelden is voor zijn zoon en in een trance/schemerzone beland is (‘Ik heb overuren gemaakt. Beloning naar verdienste. Want ik ben het waard.’). Een man die geestelijk niet helemaal in orde is en heel wat tegenslagen moest verwerken. Hij verloor zijn job én vrouw Soraya. In Haroun krijgen de volwassenen dus een state of mind-stuk voorgeschoteld.

Recensie: Haroun*

Recensie Call me by your name**

desc

woensdag 14 februari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Een erg oppervlakkige film. Dat is ‘Call me by your name’ van Luca Guadagnino geworden die nochtans genomineerd is voor 4 Oscars: beste film, beste screenplay, beste mannelijke hoofdrol (Timothée Chalamet) en beste originele nummer (‘The mystery of love’ van Sufjan Stevens). De prent kent een zeer gezapig tempo, de loden hitte in de zomer van 1983 in Noord-Italië en de loomheid die daarmee gepaard gaat, is haast te voelen tot in de bioscoopzaal. De zeventienjarige Elio (Timothée Chalamet) die fan is van Talking Heads wordt verliefd op Oliver (Armie Hammer) die al vroeg in de film hem aanraakt aan zijn rechter schouderblad en vaststelt dat de Joodse jongen wat gespannen is. Oliver komt als student onderzoek doen op vraag van Elio’s vader die professor archeologie is. Dat Elio’s vader die getrouwd is duidelijk homofiele neigingen heeft (en dat op het einde van de prent ook toegeeft) ligt er al vroeg in de film vingerdik op ook zo wanneer hij dia’s met Oliver bekijkt met niets dan mannelijke torso’s op. De film mist dan ook elke vorm van spanning of Elio’s omgeving zijn geaardheid wel zal aanvaarden. De jongen heeft de luxe om niet uit de kast te moeten komen. Stellen dat ‘Call me by your name’ louter een film over homofilie is, is trouwens niet correct.

Recensie: Call me by your name**

Recensie Black Panther*****

desc

woensdag 14 februari 2018 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Black Panther, de jongste van Marvel Studios in een regie van Ryan Coogler lost alle verwachtingen meer dan in. Lang geleden overigens dat we nog eens een applaus meemaakten op het einde van een film in de bioscoop, wat altijd een beetje bizar is als de cast niet in de zaal is. Meer nog, de Afrikaanse gemeenschap die in zaal 2 van Kinepolis Antwerpen de film in 4DX mee in avant première zag gaan, slaakte zo nu en dan Afrikaanse kreetjes. Op verschillende vlakken is deze prent dan ook erg solide en weet de film een erg goede mix te brengen tussen traditie en sci fi en fantasy, terwijl actie-, romantische en humoristische scènes zeer ingenieus verweven zijn met elkaar. Het is ook een film met een boodschap, met zeer veel inhoud, wat toch ook wel bijzonder is voor het genre. Op het einde klinkt die zelfs presidentieel, wanneer die zich niet in het minst (onrechtstreeks) aan het adres van Donald Trump richt: ‘Er is meer dat ons verbindt dan wat ons scheidt.’ waarbij het idee om muren te bouwen tussen volkeren afgedaan wordt als slecht.

Recensie: Black Panther*****

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news