<<    >>

Recensie Agrippina

desc

zaterdag 25 maart 2017 Opera AntwerpenBert Hertogs

Een waanzinnig straffe ‘Agrippina’ met fijn gevoel voor humor. Dat serveert Opera Vlaanderen opnieuw aan zijn toeschouwers. In het seizoen 2012-2013 stond deze productie al in Gent, nu was eindelijk Antwerpen aan de beurt om te smullen van deze soapopera. De Franse regisseuse Mariame Clément verplaatst de actie van ‘Agrippina’ naar de set van een soapserie uit de jaren ’80 (Dallas of Dynasty). De zangers mogen daardoor in relatief kleine decors spelen – eigen aan het medium televisie, op de buis ziet het er allemaal veel groter uit dan het is – die opgeduwd worden door de verschillende stage hands. Daarin maken de zangers vooral grote bewegingen en leggen ze de nadruk op gezichtsexpressie en pose. Van operazangers wordt vaak gezegd dat het niet al te beste acteurs zijn. Van soapacteurs wordt overigens net hetzelfde gezegd dat ze over minder kwaliteiten zouden beschikken dan ‘échte’ acteurs. Maar wat slaagt deze cast erin om die vooroordelen even in de kast te smijten. Ook dat andere cliché, dat de intrige in een opera niet vooruit zou gaan, wordt hier vakkundig van tafel geveegd. Op vier uur en een half zien we Händel een verhaal brengen waar de gemiddelde soapserie minstens een half seizoen over zou doen terwijl deze opera uit 1709 dateert.

Recensie: Agrippina

Recensie Foxie

desc

zondag 19 maart 2017 Tour and Taxis BrusselBert Hertogs

Met ‘Foxie’ kiest de Munt voor een alternatieve titel voor ‘Het sluwe vosje’ van Leoš Janáček dat zijn première kende in 1924. Reden is de vertaling naar het Nederlands die wat ongelukkig is. De vos is namelijk niet zo sluw volgens de productie. De regie van Christophe Coppens breekt met de traditie om de opera in een natuuromgeving te laten plaatsvinden, nochtans zijn die verwijzingen er muzikaal en in de tekst wel. Denken we maar aan het slot waarin de boswachter (in deze regie een veiligheidsagent), neergezet door de Amerikaanse bariton Andrew Schroeder, passioneel de natuur bezingt: “En toch ben ik blij wanneer tegen de avond de zon nog doorbreekt… Wat is het woud wondermooi! Als de bosnimfen weer terugkomen naar hun zomerverblijf, als ze weer rondlopen in hun hemdjes, dan komen de meimaand en de liefde weer naar hen toe! Ze zullen elkaar groeten, huilen van ontroering bij het weerzien! Ze zullen opnieuw met hun zoete dauw het geluk over duizenden bloemen verspreiden, over sleutelbloemen, vogelwikke en anemonen, en de mensen zullen voorbijkomen met gebogen hoofd en ze zullen beseffen dat rondom hen een bovenaardse gelukzaligheid gekomen is.”

Recensie: Foxie

Recensie The diary of one who disappeared

desc

zondag 12 maart 2017 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

In ‘The diary of one who disappeared’ geven Ivo Van Hove en Jan Versweyveld een prachtig eresaluut aan de visuele kunsten van weleer. Versweyveld integreert zo waar een donkere kamer (doka) in de voorstelling waarbij we live een foto ontwikkeld zien worden, die in drie badjes gaat. Het eerste is dat van de ontwikkeling. Het lichtgevoelige papier dat belicht werd, onthult beetje bij beetje de afbeelding. Vervolgens gaat het in het badje dat ervoor zorgt dat het papier niet verder blijft ontwikkelen, de stop. En tenslotte volgt de fixatie van het beeld, zodat het beeld houdbaar wordt en ook toonbaar in gewone verlichte omstandigheden.  Verder integreert de voorstelling ook de pellicule film – hier via een naakte vrouw die poseert en zichzelf betast – alsook de bandopnemer die mezzosopraan Marie Hamard de basics van piano spelen (met 1 hand) in het begin van de voorstelling uitlegt. Die nostalgische reflex in het decor- en lichtontwerp – die Versweyveld ook in andere voorstellingen toont  – voedt het verlangen van het hoofdpersonage, de hunkering naar het verleden, een vrouw. Met die tools, en de magie van het creëren, maakt het hoofdpersonage een droomwereld, een fantasie over een vrouw die op den duur een parallelle realiteit wordt.

Recensie: The diary of one who disappeared

Recensie Madama Butterfly

desc

zondag 12 februari 2017 Tour and Taxis BrusselBert Hertogs

Naar een voorstelling gaan kijken, kan soms een ware beproeving zijn. Zo was het ook met Madama Butterfly in het Muntpaleis op Tour&Taxis in Brussel. Eerst en vooral was het er veel te warm, zelfs voor het gemiddelde rusthuis stond de thermostaat een aantal graden te hoog, zaten we naast een hoogbejaarde man met penetrante urinegeur (waar zelfs tot 180 tellen niet tegen bestand was), werd de tent om de zo veel tijd bijgestookt wat leidde tot een bijkomende misselijkmakende stank van mazout, en haalden luide biepgeluiden (soms 5 na elkaar op 5 seconden alsof we in een ziekenhuis waren en een of andere hartslagmonitor aanstond) die uit de richting van de beeldregie kwamen, ons niet zelden uit het stuk. We willen gerust een aantal zaken door de vingers zien, dat die stille scène tussen de pop en de zangeres Amanda Echalaz (als Cio-Cio-San) - die aantoont dat de jaren verstrijken, met rook over het podium en het haar van de pop dat secuur losgemaakt wordt – verstoord werd door het geluid van spelende kinderen in het gras buiten bijvoorbeeld. Of de vogels buiten in het tweede bedrijf die soms de stille passages overstemden.  Maar er zijn grenzen. En die grens werd tijdens de matinee van 12 februari meermaals zwaar overschreden.

Recensie: Madama Butterfly

Recensie Simon Boccanegra

desc

zondag 5 februari 2017 Opera AntwerpenBert Hertogs

Het scheelde niet veel of ‘Simon Boccanegra’ van Verdi in een regie van de Duitser David Hermann kreeg een staande ovatie na zijn première in Opera Antwerpen. Het applaus was namelijk dermate enthousiast, geheel terecht overigens. Hermann die eerder ‘die Zauberflöte’ regisseerde in deze zaal, blijkt een veel coherentere regie met deze Verdi-opera neer te zetten dan bij de Mozartklassieker. Sterker nog, hij slaag erin om het wat fragmentarische verhaal onder andere door het draaiend podium van een vloeiende lijn te voorzien, en zo ook dynamischer te maken. Shakespeariaans is deze Verdi opera die over macht gaat, twee rivaliserende kampen én verraad. Hermann legt verschillende associaties: met de politiek (wanneer de nieuwe doge op het einde geïnstalleerd is en die vlijtig het ene document na het andere tekent, verwijst dat naar Trump), met godsdienst (het Maria-beeld, het Laatste Avondmaal) alsook de beeldhouw- en schilderkunst (Het Laatste Avondmaal van Da Vinci, zuilengalerij, Rubensiaanse periode) als fotografie. Dat alles in combinatie met een ijzersterke cast, een erg straf koor én live orkestrale uitvoering zorgde ervoor dat wij uitzonderlijk uit onze stoel kwamen en als een van de weinigen op de parterre deze geweldige productie een staande ovatie gaven.

Recensie: Simon Boccanegra

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news