<<    >>

Recensie TrapTown ★★

desc

zaterdag 16 februari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Een moderne antieke mythe creëert Wim Vandekeybus met TrapTown. Dat ie eerder al zijn oog liet vallen op bestaande mythen, was 17 jaar geleden te zien in Blush en recenter, 8 jaar geleden in ‘Oedipus/bêt noir’. In zijn nieuwste voorstelling toont ie moderne spanningen. Twee groepen wonen in Askeville: de Odinese die voor de melk zorgen, en de Mythricians, voor de honing. Samen leidt dat tot het land/de stad van melk en honing als je wil. Maar op een dag belandt de bijenkoningin in de mond van een Odinese. Gevolg: de ganse kolonie sterft uit, honing wordt een schaars goed, en de prijs vertienvoudigd op 8 jaar tijd tot de mond van de man die de bijenkoningin heeft opnieuw open gaat en zij een nieuwe kolonie kan stichten. Ook al gaat de productie van honing opnieuw de hoogte in, toch zal de prijs even hoog blijven. Het is rond die tijd dat de Mythricians worden onderdrukt door de Odinese. Verwijzend naar het orakel zien we de burgemeester Lars Oncré – knappe rol van Jerry Killick – stellen dat enkel de dood onpartijdig is om zo de macht toch te kunnen behouden. Van mensenrechten wil ie niet weten: ‘enkel de dood en de stilte hebben rechten.’ klinkt het duister. Zijn personage verandert dan ook soms in een arend, een roofdier dat wel de vrijheid heeft die burgers niet hebben. Zij zitten gevangen in een troosteloos en grauw labyrint – in de videobeelden zien we dat van C-Mine in Genk van het architectenduo Gijs Van Vaerenbergh - waar onderwezen wordt, baby’s gesust, naar het toilet gegaan wordt, en louche praktijken gebeuren. De enige uitgang is via de lucht, wat ook te zien is in een choreografie waarbij een danseres haar handen zet op de rand van een hoge plaat, beeld van over de muur proberen te geraken, terwijl ze gekanteld wordt door haar collega’s. Maar zinkgaten verschijnen her en der en sleuren delen van de stad en zijn geschiedenis in de afgrond. Vandekeybus haalt er wat Belgisch absurdisme bij wanneer we een konijn in het groot bij de start van de voorstelling zien, en op het einde met andere konijnen in de video. ‘Wat een mooi gat. Idioten!’ zo becommentarieert het dier het menselijke gedrag.

Recensie: TrapTown ★★

Recensie Passing the Bechdel Test ★★

desc

zondag 3 februari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Oersaai, veel te lang, een overdaad aan info, een bijeengeharkte voorstelling op basis van bestaand materiaal, … het zijn maar enkele zaken die spontaan in ons opkomen wanneer we een erg zwak Passing the Bechdel Test van Jan Martens beschrijven. In Passing the Bechdel Test mag ie dan wel 13 meisjes op de scène hebben die het niet alleen over mannen hebben, en zo moeiteloos slagen voor deze test waarnaar de titel verwijst die gemaakt is voor producties om te checken of ze niet discriminerend/seksistisch werken voor vrouwen, een test die trouwens erg relatief is vermits er soms in een productie geen vrouwenrol kan zijn denken we maar aan de films ‘Bohemian Rhapsody’ (over Queen), ‘Green Book’ (over twee mannen on the road), ‘Christopher Robin’ (over Pooh en zijn vriendje) en ‘Love, Simon’ (over homoseksualiteit), … Het zijn enkele recente films die de test niet doorstaan. Maar discrimeneren ze daarom vrouwen of zijn ze seksistisch? Dat is toch erg kort door de bocht. Feit is dat Passing the Bechdel Test, niet slaagt in onze test. Daarvoor is de spanningsboog van de voorstelling veel te slap, voelt het geheel als een aaneenrijging van losse scènes aan en verliest Martens focus. Op den duur gaat het over van alles en nog wat, over tot een minderheid behoren tout court, over bevallen (wat nog de meest grappige scènes van al oplevert trouwens met tekstfragmenten van Maggie Nelson en Vita Sackville-West), en over literaire kritiek.

Recensie: Passing the Bechdel Test ★★

Recensie Synchroon ★★★

desc

donderdag 31 januari 2019 HetPaleisSascha Siereveld

Drie dansers (een blanke man, een zwarte man en een blanke vrouw) liepen gehuld in eenzelfde blauwe outfit op de meest diverse en rare manieren op een loopband. En hoewel ze synchroon dezelfde bewegingen uitvoerden en op een gelijkaardige manier reageerden op de soms gekke geluiden rondom hen, was de ene blik, de ene beweging, de ene reactie toch niet zoals de andere. Met ‘Synchroon’ wilden  hetpaleis en Tuning People onder andere laten aanvoelen dat leeftijd, geslacht en huidskleur mee bepalen hoe we bepaalde lichaamstaal gaan interpreteren. We zagen dan wel hetzelfde, maar voelden we ook hetzelfde? Welk oordelen vormen we op basis van uiterlijkheden? Kan je bijvoorbeeld op basis van hoe iemand er uitziet oordelen of hij of zijn goed Nederlands spreekt of al eens een fiets heeft gestolen? We weten allemaal dat het niet zo is, maar voelen we dat ook zo aan? In ‘Synchroon’ namen Charlotte Goesaert, Miroslav Kochanek en Wensley Piqué alvast de proef op de som.

Recensie: Synchroon ★★★

Recensie Lostmovements ★★★

desc

woensdag 30 januari 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Lostmovements, de solo dansvoorstelling van Marc Vanrunxt en Jan Martens waarin Martens danst, is in deSingel in première gegaan. De productie vat zich het best samen als: matig begin, sterk midden, matig slot. Martens opent en eindigt immers met een lijstje kunstenaars op te zeggen die inspiratie vorm(d)en wat aanvoelt als zelfbevrediging voor en van de eigen sector, terwijl het boekje ‘met meer achtergrondinfo’ dat ons na de voorstelling in de handen geduwd wordt vooral zelfverheerlijking van het ongemakkelijke soort uitademt. Om kort te gaan: we lezen dat er geen budget was om Els Mondelaers live te laten komen zingen tijdens de voorstelling, maar voor deze (eerder overbodige) publicatie was er kennelijk wél budget…

Recensie: Lostmovements ★★★

Recensie Built to last ★★★

desc

zondag 20 januari 2019 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Het zeven jaar oude ‘Built to last’ van Meg Stuart die in Brussel en Berlijn werkt, is met zijn twee uur veel te lang. Zeker, de voorstelling refereert naar de geschiedenis van dans, van het nabootsen van dieren, het wat naar elkaar kijken en elkaar nadoen, ieder die zijn eigen ding doet, tot het volgen van geometrische lijnen (de diagonaal is bv. behoorlijk aanwezig naast de cirkel), … we krijgen het allemaal te zien, waarbij het geheel overgoten wordt met een humoristische saus waarbij de clichés uit elk tijdsgewricht getoond worden. Zoals die van het figuurdansen waarbij de vijf dansers elkaars armen rond elkaars schouders doen en een molentje vormen zoals in het cabaret. Of wanneer een performer in de eighties periode voor een over the top theatrale climax gaat door in de richting van het publiek te lopen en te springen op 1 voet, de andere knie naar beneden gericht, en even zijn evenwicht verliest zodat ie toch aan de publiekszijde komt. Een boze blik richting toeschouwer volgt waarna ie achteruit gaat de handen herhaald naar beneden doet om zich alsnog te excuseren. Of hoe een danser altijd al de strijd moest aangaan met ruimte en tijd. Hoe wij ons verhouden tot elkaar of met eeuwige waarden en universaliteit, maakt dan ook de kern uit van dit werk.

Recensie: Built to last ★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter