<<    >>

Recensie War Horse ★★★1/2

desc

zaterdag 5 januari 2019 National Theatre LondenBert Hertogs

11 jaar staat War Horse ondertussen op de planken. Wereldwijd was de productie van The National Theatre al in 11 landen te zien. Goed voor meer dan zeven miljoen toeschouwers. Naar aanleiding van honderd jaar Wapenstilstand (11 november 1918) wat het einde van de Eerste Wereldoorlog betekende maar tevens de daaropvolgende wereldoorlog deed ontkiemen, kwam de UK tour van War Horse even thuis. Niet in het Olivier Theatre van The National Theatre in Londen waar de voorstelling van regisseurs Marianne Elliott en Tom Morris die gebaseerd is op de best seller van Michael Morpurgo op 17 oktober 2007 het levenslicht zag, wel bij de buur: het Lyttelton Theatre. Zeker, qua beeldvoering is War Horse nog steeds een pareltje. De combinatie van live poppenspel door de Handspring Puppet Company en de animaties en projecties van Leo Warner en Mark Grimmer waarbij we tekeningen in houtskool zien van Rae Smith, is tijdloos. Maar de spanningsboog van het geheel mocht wat ons betreft wat strakker, en vooral de muzikale score met enerzijds live accordeon/mondharmonica en a capella solo en meerstemmige zang, staan haaks op de symfonische momenten waarbij strijkers of fluiten alles uit de kast halen. Het geheel voelt ook iets te veel aan als een aaneenrijging van scènes dan als een vloeiend en naturel in elkaar overgaand geheel.  Misschien daarom ook dat War Horse – erg verrassend overigens – geen staande ovatie ontving achteraf.

Recensie: War Horse ★★★1/2

Recensie Karst mist kerst ★★★★

desc

zondag 30 december 2018 HetPaleisBert Hertogs

Een donkere revue presenteert hetPaleis met de feestdagen met Karst mist kerst. De voorstelling gaat over de dood of iemand missen in het algemeen. Ze is dan ook – weliswaar niet letterlijk – geïnspireerd op het verlies van acteur Marc Van Eeghem die er nog bij was tijdens de eerste productiemeetings voor ie stierf. Dat thema, een vriend die er niet meer is en wat dat betekent voor mensen die achterblijven, levert bloedeerlijke humor op, filosofische vragen over leven en dood op kinderniveau, maar vooral ook enkele erg knappe beelden. Zo krijgt de schaduwspelscène over twee vechtende kerels die uiteindelijk vrienden worden achteraf – terecht – een daverend applaus. Wie de voorstelling van en met Jan Decleir, Mieke De Groote, Koen De Sutter, Sanne Samina Hanssen op rolschaatsen, Nico Sturm, Peter Van den Begin en Jonas Vermeulen nog wil zien, moet zich op een wachtlijst zetten. Alle tickets tot en met 20 januari 2019 zijn namelijk al de deur uit.

Recensie: Karst mist kerst ★★★★

Recensie De Plank ★★★★

desc

zaterdag 22 december 2018 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Een kindervoorstelling voor de ouders, dat brengt Theater FroeFroe met de Plank dat in De Studio in première ging. De reacties waren dan ook verdeeld, al tijdens het stuk trouwens. De kinderen vonden het de max, hun fantasie werd dan ook lekker geprikkeld. Vooral de scène met de worm die eten opslurpt, een glimworm wordt wanneer die gegeten heeft, en vervolgens moet kakken, vonden ze onder andere geweldig. De moeder die naast ons zat, liet zich een ‘Man, man wat een niveau!’ ontvallen. Zij is duidelijk geen fan van pis- en kakhumor die kinderen erg grappig vinden. Groot contrast dus met die andere reactie die we enkele minuten van enkele andere ouders achter ons optekenden: ‘Dat is toch niet meer voor kinderen!’

Recensie: De Plank ★★★★

Recensie Hoge Weg ★★★★1/2

desc

dinsdag 18 december 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Hoge Weg van Bart Van Nuffelen en Johan Petit is zo’n prachtige voorstelling dat je actrice Evelien Bosmans achteraf in plaats van een daverend applaus een dikke warme knuffel wil geven. Bosmans zet erg knap en naturel een doodeerlijke (nadat iemand en zijn familie verkeerdelijk tekende, schrapt ze die handtekeningen met: ‘Je moet wel eerlijk zijn anders telt het niet.’) idealiste en altruïste neer die pro zelfhulp is en alle moeite van de wereld heeft om op hakken te stappen, want ze klikt altijd. Daardoor, in combinatie met haar froe froe en platte schoenen, denken veel mensen dat ze een turnleerkracht is. Een dromer die het goed heeft met iedereen en de moed erin blijft houden om handtekeningen te verzamelen voor haar petitie. Ze wil dat er een park komt met bankjes en een speeltuin op park spoor Oost in plaats van een parking. Het thema op zich is niet alleen erg realistisch, dat zijn ook de reacties die ze ontvangt wanneer ze in de hal van een appartementsblok door het anonieme leven van de bewoners probeert te geraken. Het levert erg herkenbare en zeer grappige taferelen op. ‘Mensen hebben te veel te doen en te weinig tijd. Daar zijn al veel parken op gesneuveld.’ stelt ze dan ook erg schattig halfweg de voorstelling. Of hoe Hoge Weg de schoonheid van afgewezen worden en de troost die je als eenzame ziel kan vinden in je dagdromen op een wondermooie manier belicht.

Recensie: Hoge Weg ★★★★1/2

Recensie Iemand die slaapt ★★★★

desc

vrijdag 14 december 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Toegegeven, verteltheater zoals Iemand die slaapt weet ons op een weekdag niet altijd te boeien. Veel of bijna alles hangt namelijk af van de tekst en hoe die gebracht wordt en of we de aandacht erbij kunnen houden na een lange werkdag. Actie en spel is namelijk zo goed als afwezig bij verteltheater. Constant schipperden we tussen onze persaccreditatie annuleren of niet. Een stevige hoest én een staking bij het openbaar vervoer waren immers enkele behoorlijke hindernissen. Na drie kwartier wachten in metrostation Antwerpen Diamant, kwam er uiteindelijk dan toch nog een overvolle tram 2 door – merci de Lijn voor deze wel erg minimale dienstverlening – restte ons nog onze hoestbuien min of meer onder controle te houden tijdens deze erg stille verstilde voorstelling. Dat lukte vrij aardig.  

Recensie: Iemand die slaapt ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter