<<    >>

Recensie Modders ★★★

desc

zaterdag 1 december 2018 CC BrasschaatBert Hertogs

Wanneer Modders op het einde van de voorstelling vraagt of het publiek het nog plezant vindt, zien we toch een viertal vingers de hoogte in gaan die dat niet vinden. Tijd voor iets anders vinden Liesje De Backer, Amber Goethals, Lotte Vaes en Sarah Vangeel dan ook die de kinderen het podium op vragen om hen allerlei (nutteloze) schijn-klusjes uit te laten voeren, een snelcursus catwalk lopen geven met blonde lange pruik of verstoppertje laten spelen. Modders van Compagnie Barbarie moddert dus na verloop van tijd wat aan en herhaalt zich iets te veel. Het lijkt wel alsof de humor op den duur op is. Want het viertal vergroot vooral de betuttelende (‘Handjes geven op de trappen!’, ‘Niet lopen in de gangen!’), bemoeizieke (‘Heeft er iemand zin in een ijsje? Da’s goed ze, meisje (tegen Soetkin die uit het publiek geplukt wordt). Ik zal uw haar vasthouden. […] Wat zeggen we dan? Dank u mama! Allez, ga zitten. Dat ik u niet meer hoor), onhandige (‘Ga zitten heb ik gezegd! tegen de twee actrices die een poging doen om op een kapotte/misvormde stoel te gaan zitten) en overgeorganiseerde rol (wanneer er eentje dierenfilms als keuze te ruim vindt en subcategorieën voorstelt zoals 1.1. Vissen. 1.2. poezen enz. bv.) die moeders spelen.

Recensie: Modders ★★★

Recensie UR ★★★1/2

desc

vrijdag 30 november 2018 Monty AntwerpenBert Hertogs

Terug naar de bron wil performancecollectief Urland met Ur (uitgesproken als ‘oer’). In de voorstelling gaan Ludwig Bindervoet, Thomas Dudkiewicz, Marijn Alexander de Jong en Jimi Zoet op zoek naar de betekenis van theater. Hoe het allemaal ontstaan is en welke toekomst die nog kan hebben. Openen doet de voorstelling die over los van elkaar staande scènes beschikt met een monoloog, een speech waarin wij, ‘het hooggeëerd publiek’ verontschuldigingen krijgen. Omdat we te lang niet hooggeëerd waren, maar vooral ook niet zelden middelmatige producties op ons bord kregen die beschikten over veel te hoge PR-budgetten, en we gelokt werden met ‘op is op’, ‘nu echt de laatste kans’, ‘meet and greet’ en ‘schrijf je nu in op onze nieuwsbrief’-berichten terwijl we ook te vaak de geslachtsdelen van acterend Nederland te zien kregen. Uit een recent onderzoek blijkt 51% van de Nederlanders wel open te staan voor een avondje theater, maar slechts 17% doet het. Niet zelden is dat een hoogopgeleide vrouw. Anderen kampen met keuzestress, vinden theater te elitair, of zijn zoals millennials met hun ‘ja, maar’-feedback ronduit sceptisch.

Recensie: UR ★★★1/2

Recensie De wereld redden ★★★★

desc

woensdag 28 november 2018 KVS BrusselBert Hertogs

De wereld redden van Pieter Genard, Johannes Genard en Martha Canga Antonio is misschien wel een van de sterkste monologen (we gebruiken het woord monoloog hoewel Martha soms in dialoog gaat met Pieter, een kritische noot laat horen, maar haar tekst is al met al erg bescheiden) die we dit jaar op de Vlaamse planken gehoord hebben. Een tekst die de terreur van alledag die een peuter van twee jaar op zijn ouders pleegt haarfijn beschrijft waarbij de gezinsvreugde danig op de proef wordt gesteld met ruzies over kruimels in de sofa en andere futiliteiten tot gevolg. Op den duur zorgt het chronisch slaapgebrek er ook voor dat realiteit en verzinsels in elkaar opgaan bij Pieter in een toestand die dicht aanschurkt bij de waanzin. De voorstelling van Lazarus zit dan ook erg slim in elkaar, startend als een op het eerste zicht lineair verhaal waarbij geleidelijk aan Pieter de boog maakt naar een state of mind-monoloog. Tegelijkertijd switcht ie ook heel natuurlijk van stijlfiguur. Terwijl zijn vertelling aanvankelijk beschrijvend start, weliswaar met zo nu en dan een rijmpje ertussen zoals ‘spijt voor zo veel normaliteit’, wordt ie wat verbitterd, toont ie de kracht van de hyperbool aan waar het publiek van smult om niet veel later in zuiver cynisme te belanden. De peuter van Pieter, die mogelijks zijn kind niet is maar dat van ‘een goede vriend die is blijven slapen op de sofa’, is namelijk verwekt op het moment dat ie zelf niet thuis was bij zijn vriendin in de Autonomiestraat in Brussel, waar ie als single nog was gaan wonen, een tijd dat ie kennelijk nog wel op zijn autonomie stond. Nu leeft ie er al 5 jaar vrolijk samen met zijn vriendin. Nu ja, vrolijk… Een kind zal zijn leven grondig veranderen waardoor hij - zelfs al heeft ie zijn job opgezegd waardoor er zich een probleem bij de werkloosheidsdienst stelt en zijn uitkering in het kader van het kunstenaarsstatuut in gevaar komt – niet aan het schrijven van een nieuwe theatertekst lijkt te komen.

Recensie: De wereld redden ★★★★

Recensie Gesualdo ★★★★

desc

vrijdag 23 november 2018 deSingel AntwerpenBert Hertogs

‘Mamma Mia!’ slaakt een toeschouwer achter ons wanneer het bijna twee uur durende Gesualdo van de Warme Winkel en het Nederlands Kamerkoor erop zit. Andere quotes van onze buren in de Rode Zaal van deSingel  die we tijdens het eerste uur opschreven waren ‘Dat is toch geen theater meer?’ aldus een echtgenote aan haar man die minuten later afgemeten reageerde met ‘Het wordt gesuggereerd.’ wat volgens ons net de definitie van theater is. Op dat moment waren enkele toeschouwers al naar huis vertrokken. Jammer dat zij de humor van Gesualdo niet konden smaken. Van de pot gerukte over the top uitvergrote overacting, als een grote ode aan de B-horrorfilm/thriller en porno (met liters nepbloed in de eindscène en expliciet naakt), kitsch, camp en Nacht van de Wansmaak-achtige taferelen overgoten met een sadistisch sausje krijgt het publiek voorgeschoteld. Alleen al de openingsscène waarbij we Ward Weemhoff als Gesualdo achter een drumstel zien zitten van 2 naakte mannenlijven en 2 naakte vrouwenlijven is héérlijk. Troms en toms van dienst zijn de blote achterwerken die rood geslagen worden, wat op heerlijke maar ook gescripte ‘a’-kreetjes kan rekenen. De basdrum beeldt Vincent Rietveld van zijn kant op handen en voeten uit. Meermaals geeft Weemhoff hem een trap met zijn blote voet tegen diens hangende bierbuik. Wat een lage ‘auw!’ oplevert. Hi-la-risch.

Recensie: Gesualdo ★★★★

Recensie Buzz ★★★1/2

desc

dinsdag 20 november 2018 DE Studio AntwerpenBert Hertogs

Met Buzz brengt Charlotte Vandermeersch de debuutroman ‘Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?’ van de Noorse schrijver Johan Harstad in een monoloog waarbij ze de verschillende personages via verschillende stemmetjes neerzet en waarin muziek van Antoon Offeciers en Karen Willems gecombineerd wordt met video van Ann-Julie Vervaeke. Openen doet de voorstelling met Charlotte die met rode regenjas op de grond (het asfalt) ligt terwijl het regent op de scène.  Ze is op de Faeröer-eilanden beland. Het personage dat ze neerzet heet Mattias. Een man die even het noorden kwijt, is nadat de vrouw van zijn leven (Helle) er met een ander vandoor is na een relatie van twaalf jaar en zij hem het omgekeerde paswoord gezegd heeft. Dr. Havstein zal hem proberen helpen om de wonde te helen. Maar in eerste instantie weigert hij om geholpen te worden. ‘Ik ben een oester op het droge. Ik open mezelf niet.’ luidt het.

Recensie: Buzz ★★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter