<<    >>

Recensie Begin the beguine ★★★1/2

desc

dinsdag 29 januari 2019 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

In 1987 schreef cineast John Cassavetes (o.a. gekend van ‘Faces’, ‘Husbands’ en ‘Opening night’) vlak voor zijn dood ‘Begin the beguine’ voor Peter Falk en Ben Gazzara. Het werk verwijst naar de song van Cole Porter dat een gitzwarte laag kent over liefde en dood. Nooit eerder werd het werk opgevoerd. 25 jaar lag het immers in de kast bij de erven van Cassavetes. 5 jaar geleden maakte Jan Lauwers een eerste versie in Wenen. Met Romy Louise Lauwers, Inge van Bruystegem, Gonzalo Cunill en Juan Navarro is er nu een herziene versie. Ook die staat nog niet helemaal op punt volgens ons.

Recensie: Begin the beguine ★★★1/2

Recensie Ouder Kind ★★★★★

desc

dinsdag 29 januari 2019 KVS BrusselBert Hertogs

Heftig hun hart luchten, dat doen Raven Ruëll en Bruno Vanden Broecke in hun jongste voorstelling ‘Ouder Kind’. Centraal staat de vriendschap tussen regisseur en acteur die zwaar op de proef is komen te staan in de loop der jaren. Sterker, de twee hoofdpersonages (het stuk mengt fictie en non-fictie) zijn totaal uit elkaar gegroeid nadat aan hun vriendschap en samenwerking een einde kwam. Openen doet de voorstelling met Bruno die als André Vervecken, een witte pater die werkt in Afrika een lezing komt geven in de KVS. Dat doet Bruno onder andere door met zijn been te trekken en zo op te komen, en zijn rechterhand te laten trillen om te doen alsof zijn personage last heeft van zenuwen. ‘Ik vind dat totaal niet kunnen!’ zo onderbreekt Raven de acteur vanop het balkon. ‘Ben je zeker dat je kinderen het ok vinden dat je hier vanavond staat te spelen?’ vraagt ie waarop Bruno heftig scheldt: ‘Gij ze rotten hond, kom van dat balkon.’ En niet veel later ‘Als je me durft te onderbreken, klop ik u in het ziekenhuis!’ De boog die beide personages tijdens deze productie maken en uiteindelijk toch in zekere zin rust vinden in hun woede, hun ontgoocheling door een spaak gelopen vriendschap en professionele samenwerking, is erg realistisch, hoewel voor alle duidelijkheid beide aan het spelen zijn, en dat er bij momenten ook lekker en dik opleggen. Ouder Kind heeft zo iets bitters en zoets tegelijkertijd. Het stuk is hard, confronterend, soms zelfs rauw aan de ene kant terwijl er ook heel wat (herkenbare) humor passeert. Die cocktail, en het afwisselen tussen dialoog en monoloog zorgt voor een topvoorstelling die de intensiteit kent van een drama van Shakespeare.

Recensie: Ouder Kind ★★★★★

Recensie Ik wou ★★★1/2

desc

donderdag 24 januari 2019 Bourla AntwerpenBert Hertogs

Met Ik wou brengt Toon Tellegen en Het Wisselend Toonkwintet een literaire avond. Daarbij las de 77-jarige Nederlandse auteur die gekend staat voor zijn eenvoudige filosofische teksten in zijn kinderboeken, deze keer uit het gelijknamige prentenboek dat 8 jaar geleden verscheen. Ingrid Godon stond in voor de illustraties, kinderportretten. Die worden geprojecteerd op een wit doek die op een schildersezel staat of op de witte backdrop achteraan. Corrie van Binsbergen (gitaar) tekende voor de compositie die tussen elk (vaak erg kort) tekstfragment gebracht wordt samen met Joost Buis op trombone (vaak met demper) en lapsteel, Albert Van Veenendaal op de zwarte vleugelpiano, Hein Offermans op contrabas en Alan ‘Gunga’ Purves op percussie. De voorstelling kent echter zo’n repetitief verloop (tekstfragment – kort stukje instrumentale muziek, soms ook herhaald) en vooral: de fragmenten hebben zeker in het begin ongeveer dezelfde duur, waardoor Ik wou op den duur wat monotoon wordt. Wat meer afwisseling tussen visuals (we zien slechts 1 keer een tekst – die van ‘Ik wou dat geluk een ding was’ - van Tellegen geprojecteerd worden bij de start wat veel meer ingezet had kunnen worden) en korte en lange fragmenten (zoals die rond het verschil tussen weten en denken) die heus niet heel de tijd voorzien hadden moeten worden van muziek, hadden een gebaldere voorstelling die meer afwisselde met een strakkere spanningsboog kunnen opleveren. Nu kabbelde het wat te veel waardoor we op iets minder dan een uur naar onze klok keken.

Recensie: Ik wou ★★★1/2

Recensie Guerre et térébenthine ★★★★1/2

desc

woensdag 23 januari 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

Guerre et térébenthine van Jan Lauwers en Needcompany kende zijn Brusselse première. Opvallend was het eerder matige applaus na een voorstelling van meer dan twee uur die dans, live painting, toneel, verteltheater, geprojecteerde tekst en installatie met elkaar combineerde. Dat gaf op het brede podium van het Théâtre National zo’n veelheid aan mogelijkheden welke kunstvormen je wou volgen, dat welke keuze je ook maakte, je steeds het gevoel had dat je ook iets aan het missen was elders op het podium, wat frustrerend werkt. Zo’n tiental toeschouwers hielden het tijdens het stuk, voornamelijk tijdens de heftige scènes zowel in dans als in tekst, rond Wereldoorlog I voor bekeken. Vreemd want Jan Lauwers kan je bezwaarlijk een shockregisseur noemen. Wel kon je de gruwel bijna op je tong proeven. De wreedheid werd erg tastbaar toen de dansers elkaar in de haren vlogen, elkaar trokken of sleepten over de podiumvloer, wild met elkaar omgingen of hun ribbenkasten toonden om zo de honger in de oorlog te tonen. Het was dan, toen vertelster Viviane De Muynck vertelde over de sluizen van Nieuwpoort die tijdens de oorlog open gezet werden, waardoor er ratten en ander ongedierte met de zwarte smurrie richting loopgraven kwam, dat we op het puntje van onze stoel gingen zitten. Halfweg werd de voorstelling die nochtans een lineair verloop kent plots een state of mind-voorstelling waarin krachtig ingezoomd werd op de psychologie, de angsten, de zelfmoordneigingen, de nood aan sterkedrank en de dodelijke gevolgen daarvan in de loopgraven. Ijzersterk was dat.

Recensie: Guerre et térébenthine ★★★★1/2

Recensie Craquele ★★★★

desc

zaterdag 19 januari 2019 Peperbus BorgerhoutBert Hertogs

‘Je moet het er van pakken. Het leven is kort maar het zijn godverdomme lange dagen.’ Dat is dé boodschap na iets minder dan twee uur Craquelé van Studio Orka in de Peperbus in Borgerhout. Voor een absolute meerwaarde zorgt de Sint-Jan-Evangelistkerk waar deze locatievoorstelling plaatsvindt. Leven, liefde en dood worden er gevierd zoals dat altijd al het geval was, maar nu dan in toneelvorm in plaats van een eredienst. Centraal staat het verhaal van Nestor (Dominique Van Malder) die erg geliefd blijkt. ‘Welkom Nest. Het grootste hart van het dorp.’ zo staat het op een spandoek. Nest heeft hi tech (‘En hoe klein dat ze dat kunnen maken!’ zegt ie ironisch) laten installeren op zijn borstkast sinds ie hartproblemen heeft. Een sleuteltje waarmee je een aantal keren in een slot moet draaien moet ervoor zorgen dat zijn hart het blijft doen. Verder moet het hart zo nu en dan wat gelucht worden via een peertje en wat olie bijkrijgen tot het streepje. Het levert humor op als ‘Mijn hartleiding: open klep A’ (alsof het een kopieermachine is n.v.d.r.),  ‘Ge zijt over uw toeren’, ‘Ik heb al lang geen groot onderhoud meer gehad’ en ‘Jij mag me elke dag opwinden’. Zo spreekt Craquelé zowel met de volkse laag (hilarisch is de scène waarbij ‘de weerloze wenende weduwe’ Hilde door René, Stella en Dinsdag beetgenomen wordt door middel van een chauffagebuis) als de ironische en taalhumor-laag moeiteloos een breed publiek aan. Van meerwaardezoeker tot liefhebber van soapseries met een luchtige plot: iedereen komt hier aan zijn trekken.

Recensie: Craquele ★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter