>>

Recensie New Skin ★1/2

desc

zondag 23 september 2018 V36 AntwerpenBert Hertogs

Met New Skin verhuisde Hannah De Meyer last minute naar V36 om haar voorstelling daar in première te laten gaan in plaats van Troubleyn omdat ze solidair wou zijn met de ondertekenaars van de open brief tegen Jan Fabre. Een slechte keuze zo bleek want haar solovoorstelling heeft vooral nood aan stilte die de nieuwe locatie niet kon bieden. Ofwel: hoe wij vooral vinden dat je de juiste voorstelling in de juiste zaal moet zetten en vooral in functie van je voorstelling en je publiek een keuze moet maken. Het geluid van auto’s die achter ons in de Vrièrestraat reden en de poort die even openklapte na een kwartiertje zorgden ervoor dat we niet of nauwelijks in de voorstelling geraakten. We geraakten danig afgeleid met andere woorden. Maar dat we nauwelijks in de voorstelling geraakten, heeft ook met De Meyers zachte wat monotone toon te maken waarmee ze ons bijna in slaap wiegde alsof we in een grote relaxatie/meditatie/hypnose-voorstelling waren aanbeland waar ze onder andere sci-fi fantasie (astronauten die hun blik werpen op de aarde) koppelt aan een pleidooi voor ecologie in een tekst waarin je jezelf als luisteraar verliest door de verschillende associaties en beelden die ze oproept. Haar toon houdt het midden tussen pedagogie en een saaie vrome lezing in een kerk. Met dat verschil dat ze fantaseert of haar (ze praat in de ik-vorm) biologische vader voor ie zijn kwakje in een bekertje afleverde in het ziekenhuis naar porno keek, of hij dat zittend deed, of deels met zijn hand tegen de muur, en of haar moeder naar onderen gekeken had toen ze haar hadden ingebracht. Verder vraagt ze zich af of ze al na 5 maanden het levenslicht zag omdat ze de zaak al wou verlaten dan wel dat haar moeder het stilletjes aan tijd vond dat ze eruit zou komen. Later heeft Hannah De Meyer het over gevingerd worden en klaarkomen zodat de matras doorweekt geraakt.

Recensie: New Skin ★1/2

Recensie Hamlet ★★★★1/2

desc

zaterdag 22 september 2018 Bourla AntwerpenBert Hertogs

‘Wat een puinhoop!’ slaakt een toeschouwer tijdens het deels gechoreografeerde toneelstuk Hamlet van Lisaboa Houbrechts & Kuiperskaai. Dat treft, want een puinhoop is William Shakepeares klassieker dan ook op het einde. 7 doden telt het stuk maar liefst: Hamlets vader (die bij de start van de voorstelling vermoord is door Hamlets moeder Gertrude en nonkel Claudius waarmee ze al 1 maand na de moord huwde), Polonius (hier de eerste minister die omgebracht wordt door Hamlet wanneer hij denkt dat het Claudius is), Ophelia (dochter van Polonius en afgewezen liefje van Hamlet die zelf waanzinnig wordt en zelfmoord pleegt), Gertrude (die de gifbeker die bestemd was voor Hamlet drinkt), Claudius (die vermoord wordt door Hamlet), Laertes (die sterft door zijn eigen zwaard met gif op wanneer hij ermee verwond wordt door Hamlet) en Hamlet zelf (die vermoord wordt door Laertes, de broer van Ophelia).

Recensie: Hamlet ★★★★1/2

Recensie Er was eens... het sprookjesconcert ★★★

desc

zaterdag 22 september 2018 Stadsschouwburg AntwerpenSascha Siereveld

Productiehuis Deep Bridge zette met deze eerste editie van ‘Er was eens… het sprookjesconcert’ in de Stadschouwburg van Antwerpen een gezellige, bijdetijdse sprookjesmusical op de planken. De sprookjeswereld bleek namelijk niet gespaard te blijven van moderne verleiders als Facebook, WhatsApp en foodblogs. De puberende Doornroosje,  Sneeuwwitje, Rapunzel en Assepoester, vertolkt door Tinne Oltmans, Anne Van Opstal, Shauni Rau en Helle Vanderheyden, waren dan ook niet meer los te koppelen van de wifi. De koning, vertolkt door Walter Baele, zat met zijn handen in het haar: hoe kon hij zijn dochters ooit aan de prinsen koppelen wanneer ze alleen nog maar oog hadden voor de schermpjes? De digitale verslaving  bij jongeren was zonder twijfel een problematiek die menig ouder niet vreemd in de oren klonk, maar Lulu Aertgeerts, Peggy Verhoeven en John Hoelen hadden er in hun verhaal erg goed over gewaakt om niet als de grote moraalridders over te komen. ‘Er was eens… het sprookjesconcert’ was in de eerste plaats vooral een leuke familievoorstelling met toffe liedjes, vrolijke dansjes en een vleugje humor waarin dit thema op een open manier ter sprake kwam.

Recensie: Er was eens... het sprookjesconcert ★★★

Recensie Wagner De halve Ring ★★★★

desc

vrijdag 21 september 2018 Monty AntwerpenBert Hertogs

De Hotshop / Monty, de juniors van de Warme Winkel, brengen met Wagner: de halve ring een halve marathonvoorstelling van zo’n 3 uur en tien minuten (incl. pauze). In het eerste deel snijden ze Das Rheingold aan, dat ze 5 jaar geleden als afstudeerproject aan de toneelschool brachten. Nu hebben ze met Die Walküre een vervolg waar het tweede deel op focust. Wagner: de halve ring, spaart de kritiek op de componist, diens werk en diens privéleven niet. Sterker nog: het sloopt heel wat heilige huisjes. Ook de pers moet eraan geloven (dat erudiete toontje van Verona Verbakel wanneer ze een presentatrice van pakweg Klara parodieert! Zij zoomt in op de waldhoorns die na verloop van tijd dissonant klinken en de abstracte golven in het werk die onder andere te horen zijn via de strijkers. Verder doet ze een heerlijk domme dubbele high level uitspraak met ‘Zoals dingen opbouwen zoals Paul van Ostaijen dat doet, naar een climax toe’, en linkt ze de klankkleur van de muziek met de lente ‘al zit er soms wel sneeuw tussen’). Verder wordt het publiek (te dom in ‘Das Rheingold’, erg kinderlijk ‘Al wat ge zegt zijt ge zelf!’, vooringenomen en sceptisch in  ‘Die Walküre’), en de kunstwereld (te hautain en te commercieel geworden want afhankelijk van product placement/bedrijven die erin investeren via de tax shelter), en het acteursgild alsook de Metoo-beweging erin niet gespaard (‘Acteurs zijn de paarden van de boerderijdieren. Die behandel je met respect.’). In die Walküre laat het gezelschap Jan Fabre bespotten door het publiek een stem te geven via luidsprekers die tussen de zetels opgesteld staan. Zo horen we het gezelschap ‘Controle is alles.’ zeggen en iemand uit de speakers in het publiek luidop de bedenking maken ‘Ja, dat zei Jan Fabre ook …’. Aan de andere kant brengt De Hotshop / Monty ook een ode aan de krijgers van de schoonheid. Zo zien we Siegmund (Lukas De Wolf) zich masturberen over zijn zus Sieglinde tot hij over haar klaarkomt. Net als als Brünnhilde - ‘een nazi in latex’ - (Sara Lâm) heeft Verona Verbakel zich als Kamping Kitsch-sletje gehesen in een strak zwart latexpakje en haar haren in twee staartjes. Na deze incestueuze daad, vermoordt Siegmund haar.

Recensie: Wagner De halve Ring ★★★★

Recensie Rick Astley ★★★1/2

desc

vrijdag 21 september 2018 Ancienne Belgique BrusselBert Hertogs

Rick Astley stond met twee gezichten op het podium van de AB. Aan de ene kant zagen we de 52-jarige Engelse vakman aan het werk die zich liet omringen door een ijzersterke band en crew. Niet alleen dat overigens want voorprogramma Elise Legrow was een van de betere die dat we de afgelopen tien jaar in Brussel zagen. Amy Winehouse was niet ver weg toen je de 31-jarige Canadese live hoorde zingen. Astley was naast een oerdegelijk entertainer en live zanger ook een man die niet zelden de draak stak met zichzelf. ‘Het enige dat ik door mijn in ears hoor is ‘I love you’’ wist ie ons te vertellen waarop ie het publiek vroeg om massaal ‘Rick Astley go fuck yourself!’ uit te roepen zodat ie lekker geagiteerd zou geraken wat hem telkens goesting geeft om er helemaal voor te gaan. ‘Telkens we het podium opgaan, hebben we het gevoel dat we ervoor moeten vechten. Niet dat we al op voorhand gewonnen hebben.’ voegde hij daaraan toe. Zeker, die laatste attitude zie je erg veel artiesten en bands hanteren waardoor ze zich vaak overschatten. Bij Astley zagen we vooral een geoliede machine aan het werk met een standaardset onder de arm. De weinige momenten die echt spontaan aanvoelden waren dan ook ‘Ca plane pour moi’ van Plastic Bertrand dat ie heel even inzette wat overigens waanzinnig sterk onthaald werd, waarna de zanger zich afvroeg of elke artiest of band dat nummer niet covert in de zaal. ‘Cycling to Belgium’, een gelegenheidssong met slechts een paar lijntjes zoals ‘Cycling to Belgium. Cycling with friends. I hope it never ends.’ dat ie op repeat zong waarbij hij ons garandeerde dat we de volgende ochtend vooral dat nummer zouden zingen in de douche en geen 80’s klassieker van hem, was eens wat anders. Vooral ook toen hij al bij de start van die eerste bis op een rode fiets met bagagezakken en de eerste twee letters van het alfabet op gedrukt met een cirkel daarrond rondjes reed op het podium. Dé verrassing van de avond was echter ‘Hold me in your arms’ toen een van de backings blijkbaar wou investeren in haar leven en Dirk H. uit Sint-Niklaas links vooraan het podium in het oog kreeg, hem haar micro even discretionair liet beheren en hij niet alleen erg goed bij stem bleek maar ook nog eens toonvast. Of hoe een klassieke showtruc, we delen het publiek op in mannen en vrouwen en laten ze apart met de song meezingen, plots tot een hoger niveau getild werd.

Recensie: Rick Astley ★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter