>>

Recensie La Traviata ★★★★1/2

desc

zondag 15 september 2019 Palais Garnier ParijsBert Hertogs

Wat een triomf dat debuut van Simon Stone in het Parijse Palais Garnier!  Een waanzinnig zinderend applaus ontving de Zuid-Afrikaanse sopraan Pretty Yende die de hoofdrol als Violetta Valery met overtuiging voor haar rekening neemt in Stones regie van Verdi’s opera La Traviata. In die zin dat wanneer ze solo komt buigen, ze niet kan geloven wat er aan het gebeuren is. Vol van emotie door de hartverwarmende laaiend enthousiaste reacties van het publiek legt ze de handen voor haar gezicht. Ze is duidelijk aangedaan en beseft dat dit een mijlpaal in haar carrière als sopraan is, een game changer. Zo’n rol en een regie die je met uitroeptekens helemaal bovenaan je CV met trots mag plaatsen. Om kort te gaan, op het einde van de week dat de Kimback het wereldnieuws haalde, beleefden wij in de Parijse opera zo’n moment dat o zo eigen aan Kim Clijsters tennisspel was. Weet u het nog? Die vuist die ze balde? Die ‘Come on!’ die ze dan schreeuwde om zich op te pompen wanneer ze voelde dat de tenniswedstrijd aan het kantelen was. Wel zo’n gevoel beleefden we ook in Palais Garnier tijdens La Traviata.

Recensie: La Traviata ★★★★1/2

Recensie Madame Butterfly ★★★1/2

desc

zaterdag 14 september 2019 Opera Bastille ParijsBert Hertogs

De zesennegentigste opvoering van Madame Butterfly in een regie van de Amerikaan Robert Wilson werd ook meteen de première van een nieuwe run van 15 voorstellingen die nog tot en met 13 november 2019 te zien is in Opéra Bastille in Parijs. Wilson was zelf ook aanwezig op de opening night en kwam samen met de solisten en dirigent Giacomo Sagripanti het applaus in ontvangst nemen. In 1993 ging ie voor het eerst aan de slag met Puccini’s opera uit 1904, die ondertussen aan zijn 1265steopvoering toe was in de Franse hoofdstad. Wilsons beeldtaal en vooral ook zijn prachtig lichtontwerp, sober en uitgestileerd waar hij samen met Heinrich Brunke voor tekende, werkt nog steeds. Wellicht daarom ook dat deze operaregie van Robert Wilson tot op heden zijn meest opgevoerde is. Ook de wat hoekige bewegingen, bijna op het huishoudrobotachtige af, van enkele personages, het nauwelijks bewegen, de klemtoon leggend op hand- en armgebaren ademt een prachtige sobere maar tegelijkertijd ook indrukwekkende esthetiek uit. Een esthetiek waarin niet zelden geometrische vormen getoond worden en die een en al finesse toont.

Recensie: Madame Butterfly ★★★1/2

Recensie Koteba ★★★★

desc

vrijdag 13 september 2019 deSingel AntwerpenBert Hertogs

Voor de allereerste dansvoorstelling van het nieuwe seizoen, bracht deSingel Koteba in wereldpremière. De Burkinese danser, choreograaf en muzikant Seydou Boro creëerde zijn laatste voorstelling waarin hij zelf danst – hierna wil ie zich toeleggen op het choreograferen voor anderen en het musiceren – in deSingel. Drie periodes (december 2018, april 2019 en net voor de première) was ie te gast in Antwerpen om tot dit prachtige resultaat te komen. Ook in Frankrijk try-outte hij voor een groep professionals om op die manier aan de slag te kunnen gaan met de ontvangen feedback. Hoewel Koteba - dat verwijst naar gemaskerd theater waarin de spelers ironisch conflictgedrag van commentaar voorzien - een dans solo is, maakt Boro van twee microstatieven en micro’s twee personages: een man en een vrouw. Op die manier kan ie zowel eenzaamheid neerzetten als de aanwezigheid van een groep. Zelf belichaamt ie zowel het goede als het kwade, het zachte en het harde, het vrouwelijke en het mannelijke. Sluipend traag beweegt ie, met de handen hoekig naar buiten gericht als een door kwaadaardigheid bevangen man. Indrukwekkend is zijn gezichtsuitdrukking die hij de theaterstudio instuurt wanneer ie links vooraan staat. De mondhoeken naar beneden gericht, en met priemende ogen komt ie angstaanjagend dicht in de buurt van een duivelse blik. Koteba mengt voodoo en de Japanse introspectieve dans butoh. De voorstelling eindigt met een zuiveringsritueel in een cirkel die hij creëert met zand, die symbool staat voor de zuivering, waarin ie op percussieve ritmes aan een snel tempo beweegt. Dat contrasteert met de voornamelijk trage bewegingen, het sluipende, en de tekst van de rest van de voorstelling die – zonder ze bij naam te noemen – over incest en seksueel geweld en onderdrukking gaat.

Recensie: Koteba ★★★★

Recensie The memory of trees ★★

desc

donderdag 12 september 2019 Theatre National BrusselBert Hertogs

De thematiek is sterker dan de voorstelling The memory of trees. De jongste muziektheaterproductie die Fabrice Murgia en Dominique Pauwels baarden, blijkt op het podium niet te werken. Dat komt omdat de voorstelling zowel een monoloog is door Josse De Pauw die een samenvatting brengt uit verschillende interviews die afgenomen werden met Russen die in afgesloten, door militairen bewaakte steden leven zoals Oziorsk. De voorstelling gaat over de gevolgen van de nucleaire ramp (ook wel de Kysjtym-ramp genoemd) uit 1957 in het nucleaire complex van Majak, een van de grootste sites ter wereld waar plutonium verrijkt werd tijdens de Koude Oorlog. Toen deed er zich een ontploffing voor die de aarde deed beven en het aantal kankers (o.a. schildklier- en leverkankers) de hoogte in deed gaan bij de bevolking in en buiten de gesloten stad, het aantal babysterftes of misvormde baby’s deed pieken, en de levensverwachting voor volwassenen deed dalen naar zo’n 50 jaar. De staat bleek niet of nauwelijks de getroffenen financieel bij te staan die plots soms zonder huis vielen (naast de rivier en het meer werden huizen afgebroken omdat het radioactieve niveau in het water veel te hoog was bijvoorbeeld). 2 van de dertien steden werden nooit geëvacueerd. Tsjernobyl, dat de grootste nucleaire ramp tot op heden is gevolgd door Fukushima en de Kysjtym-ramp in ’57, wél waardoor heel wat inwoners in de streek rond Majak zich afvroegen waarom daar wel kon wat bij hen niet kon. Inwoners in de omgeving rond de Majaksite vroegen zich dan ook af of ze kakkerlakken of zo waren. Ook het gebrek aan communicatie van de Russen naar de eigen bevolking toe en de internationale gemeenschap, pas in 1976 kwam men er in het Westen achter wat er had plaatsgevonden, en de geheimzinnigheid errond, kaart The memory of trees aan.

Recensie: The memory of trees ★★

Recensie The Best of Dorien B ★★

desc

woensdag 11 september 2019 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Het filmdebuut van Anke Blondé, The Best of Dorien B, dat het filmfestival van Oostende opende is een flauwe en behoorlijk trage prent geworden qua vertelritme. Centraal staat Dorien (Kim Snauwaert) die de dierenartspraktijk (enkel kleine dieren) van haar vader Jacques (rol van Dirk van Dijck) heeft overgenomen. Haar ouders belanden in een huwelijkscrisis wanneer Doriens moeder Monique (Katelijne Verbeke) al 25 jaar er een affaire op nahoudt met de slungel Gilbert (Peter De Graef). Ook Doriens relatie gaat door zwaar weer. Jeroen (Jelle De Beule) is vooral bezig om zijn eredoctoraat te halen en had eerder al een affaire met collega Liesbeth (alweer een erg hautaine trutterige/bitcherige rol voor Wine Dierickx die wat ons betreft te vaak in dit soort rollen te zien is op de planken en op het scherm). De twee leven kortom meer naast elkaar dan met elkaar. Wanneer Miguel (Robrecht Vanden Thoren), een jeugdvriend, plots de hulp van Dorien inroept, wordt ze geconfronteerd met de vrouw die ze nu is en de dromen die ze destijds had: bij dierenartsen zonder grenzen aan de slag gaan in Afrika, o.a. terwijl ze nu nog een schim is – o.a. door de vermoeidheid van het mama van twee jonge kinderen zijn en haar carrière – qua energieniveau van de jonge vrouw die in haar studententijd nog aan taekwondo deed.

Recensie: The Best of Dorien B ★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter