Toy Story 5 van regisseur Andrew Stanton is een degelijke prent mét een grote boodschap. Tech en speelgoed hoeven niet elkaars concurrenten te zijn in een kinderleven, maar kunnen elkaar net versterken. De ene om allerlei multimedia taken makkelijk en snel uit te voeren, de ander om je brein te voeden met grenzeloze fantasie. In deze Pixarprent komt ook online pestgedrag voor waar Bonnie het slachtoffer van wordt. Het betekent dat ze slechte vriendinnen heeft, klinkt het correcte standpunt in deze film die als een pleidooi leest voor ouderlijk toezicht op devices voor kinderen.

Een volledige staande ovatie ontvingen Lissa Meyvis en Hans Peter Janssens met hun 5-koppig orkest in een uitverkochte Rode Zaal van het Fakkeltheater na een weergaloos concert. Magical Musical Memories stond volledig in het teken van musical. Janssens wist een knap uitgebalanceerde setlist samen te stellen die nostalgische klassiekers als Kiss me Kate, My fair lady en Mary Poppins in het eerste deel wist te blenden met recentere musicalsuccessen zoals Les Misérables, Phantom of the opera, Tarzan, Cats en The Lion King. Het resultaat was een evenwichtig concert waar de klassieke sopraan die Meyvis is volledig tot haar recht kwam naast de bakken internationale ervaring die bariton Janssens kan voorleggen.

Wat is normaal? Het is een vraag die ontzettend vaak gesteld wordt en de respons hangt altijd af van de persoon aan wie je het vraagt. Als je het aan de Goodmans zou vragen, klinkt het antwoord misschien wel heel anders dan je zou verwachten. Diana Goodman is namelijk bipolair en dat heeft een invloed op alle leden van het gezin. Wat dat zo allemaal doet met een mens, kan je zien, horen en vooral voelen tijdens ‘Next to Normal’ van Kadee Producties. Jan Schepens en Ann Van den Broeck schitteren opnieuw als koppel in de hoofdrollen en krijgen daarbij het gezelschap van jonge talenten als Daan Keisse en Luka De Baets. Het resultaat is een enorm beklijvende voorstelling die onder je huid gaat kruipen.

Volgend jaar in augustus is het al vijftig jaar geleden dat de wereld afscheid moest nemen van Elvis Presley. Gelukkig liet hij een gigantische catalogus van liedjes achter voor ons én hebben we de fenomenale Bouke om zijn muziek levend te houden. In Vlaanderen is hij nog vrij onbekend, maar dankzij zijn overwinningen in televisieprogramma’s als ‘Waar is Elvis?’, ‘The Winner Takes It All’ en ‘The Tribute: Battle of the Bands’ ligt dat bij onze noorderburen gelukkig al anders. En laat ons eerlijk zijn: met wat we te zien en te horen kregen tijdens ‘Bouke Rocks Elvis’ begrijpen we ten volle waarom hij de overwinningen in deze talentenjachten aan elkaar reeg. Bouke heeft geen kitscherig wit pak met olifantenpijpen en een massa strass-steentjes nodig om het repertoire van The King geloofwaardig over te brengen. Bouke kan dat met zijn charme, zijn humor, een fenomenaal straf stemgeluid en zijn energie … een gigantische dosis energie. Doe daar een kwartet van backings bij en een bandje met een reeks blazers en we waanden ons even in het Las Vegas van de jaren ’70.

Leonard Cohen heeft een hele schare onsterfelijke liedjes nagelaten die in het collectieve geheugen van de westerse wereld gegrift zijn. Nummers als ‘Suzanne’, ‘Dance Me To The End Of Love’ en ‘Hallelujah’ zijn door heel wat grote artiesten gecoverd. Geen wonder dus dat ook de Australische zanger Stewart D’Arrietta geïnspireerd is door deze geweldige artiest. In ‘My Leonard Cohen’ brengt hij zijn versies van de klassiekers van zijn grote voorbeeld. We hadden uitgekeken naar Stewarts eerste doortocht in ons land. Maar … zo groot ons verlangen naar deze voorstelling was, zo groot was ook de teleurstelling bij wat we voorgeschoteld kregen. Van de zachte, poëtische en warme sfeer die we kennen van Leonard Cohen zelf, bleef niets over behalve de teksten. In plaats daarvan klonk het geheel hard, ruw en schurend.