In 1964 moest Mary Poppins de kinderen nog wijsmaken dat een lepeltje suiker het opkuisen tot een leuke activiteit kon maken. Dezer dagen laten de dansers van STOMP met veel meer dynamiek en overtuiging zien, voelen en horen dat er muziek zit in het hanteren van een keerborstel. En toegegeven: het kuisen verloopt misschien niet bijster efficiënt, maar het levert een geweldige show op voor jong en oud. STOMP blijft trouw aan het aloude recept waarin choreografie, percussie en een stevige dosis visuele humor gecombineerd worden tot een wervelend spektakel. Het enige dat je als publiek moet doen, is genieten en je laten verwonderen door de passie van de cast en het feit dat werkelijk alles tot instrument kan gemaakt worden … als je maar voldoende verbeelding hebt.

Wat krijg je als je Andrea Vittori, Enrico Maria Milanesi, Matteo Brenci en Emanuele Grafitti samen met hun geliefkoosde gitaren op een podium zet? Kippenvel, geweldige covers, heel veel sfeer, een concert om van door je stoel te zakken en ’40 Fingers’ die muziek tot leven brengen. Van de opzwepende muziek uit de film ‘Pirates Of The Caribbean’, over het rustige ‘Sound Of Silence’ tot de absolute meezinger ‘Bohemian Rhapsody’; geen enkel muziekgenre was te moeilijk voor de virtuositeit die deze vier heren aan de dag legden. De snelheid waarmee ze de snaren bespeelden was oogverblindend en resulteerde in een heerlijke sound. Het was dan misschien wel hun eerste doortocht door België, het zal zeker niet de laatste geweest zijn.

Tijdens My funny Valentine vierde Klassiek Nu de liefde in al haar facetten. Of zoals het in ‘Nature boy’ van Eden Ahbez klinkt: ‘The greatest thing you will ever learn, is just to love and be loved in return.’

31 jaar geleden is het ondertussen dat we de single ‘Geen house maar Strauss’ kochten van André Rieu. De Maastrichtse dirigent kende in 1995 bij ons dan ook zijn doorbraak. In hetzelfde jaar zouden ook nog Strauss Party en The Second Walz als singles uitgebracht worden. Maar het waren vooral ’s mans albums die hoge toppen scheerden. Strauss en co scoorde in het voorjaar van 1995 zilver in onze charts en verbleef maar liefst 56 weken, dus meer dan een jaar in de hitparade. Het daaropvolgende Wiener Melange dat in het najaar uitgebracht werd, was goed voor brons.

De kersttijd is dé periode bij uitstek om je onder te dompelen in gezelligheid en nostalgie. Spontaan komen beelden op van kerstzangers die verkleed in Victoriaanse kledij door besneeuwde straten van deur tot deur trekken om met hun liederen wat vrolijkheid te verspreiden in deze tijd van het jaar. En dat is ook exact wat ‘A Symphonic Christmas‘ doet: via muziek de vreugde van Kerst delen met het publiek. Het symfonische orkest La Passione onder leiding van dirigent Paul Dinneweth mocht in de Stadsschouwburg van Antwerpen het publiek vergasten op de magische muziek van o.a. John Williams, Antonio Vivaldi, Richard Strauss, Giacomo Puccini en Charles Chaplin. Het kon daarbij rekenen op de vocale steun van het 64-koppige oratoriumkoor deCHORALE en solisten Lisa Mostin, Stefan Cifolelli en Nordin De Moor. Om de sfeer van Kerstmis helemaal te vatten, speelden acteurs Jos Dom en Corneel Koninckx tussen de liedjes door scènes die de solisten introduceerden en de intentie van deze periode van het jaar accentueerde. Kortom: mocht je nog niet al te kerstig zijn bij de start van het concert, dan was je helemaal klaar voor de feestdagen tegen de slotnoot.