Volgend jaar in augustus is het al vijftig jaar geleden dat de wereld afscheid moest nemen van Elvis Presley. Gelukkig liet hij een gigantische catalogus van liedjes achter voor ons én hebben we de fenomenale Bouke om zijn muziek levend te houden. In Vlaanderen is hij nog vrij onbekend, maar dankzij zijn overwinningen in televisieprogramma’s als ‘Waar is Elvis?’, ‘The Winner Takes It All’ en ‘The Tribute: Battle of the Bands’ ligt dat bij onze noorderburen gelukkig al anders. En laat ons eerlijk zijn: met wat we te zien en te horen kregen tijdens ‘Bouke Rocks Elvis’ begrijpen we ten volle waarom hij de overwinningen in deze talentenjachten aan elkaar reeg. Bouke heeft geen kitscherig wit pak met olifantenpijpen en een massa strass-steentjes nodig om het repertoire van The King geloofwaardig over te brengen. Bouke kan dat met zijn charme, zijn humor, een fenomenaal straf stemgeluid en zijn energie … een gigantische dosis energie. Doe daar een kwartet van backings bij en een bandje met een reeks blazers en we waanden ons even in het Las Vegas van de jaren ’70.

Leonard Cohen heeft een hele schare onsterfelijke liedjes nagelaten die in het collectieve geheugen van de westerse wereld gegrift zijn. Nummers als ‘Suzanne’, ‘Dance Me To The End Of Love’ en ‘Hallelujah’ zijn door heel wat grote artiesten gecoverd. Geen wonder dus dat ook de Australische zanger Stewart D’Arrietta geïnspireerd is door deze geweldige artiest. In ‘My Leonard Cohen’ brengt hij zijn versies van de klassiekers van zijn grote voorbeeld. We hadden uitgekeken naar Stewarts eerste doortocht in ons land. Maar … zo groot ons verlangen naar deze voorstelling was, zo groot was ook de teleurstelling bij wat we voorgeschoteld kregen. Van de zachte, poëtische en warme sfeer die we kennen van Leonard Cohen zelf, bleef niets over behalve de teksten. In plaats daarvan klonk het geheel hard, ruw en schurend.

Het begint stilaan een goede gewoonte te worden om als musicalliefhebber te verzamelen in het Theatercafé van het Fakkeltheater voor een avondje genieten van musicalsongs. Voor hun editie ‘Musical Café: From screen to stage’ had Apollo Producties een opvallend jonge cast verzameld … aangevuld met Laurenz Hoorelbeke. Tussen al dat jeugdig talent voelde hij zich duidelijk de nestor van het gezelschap. En er was wel wat talent rond hem verzameld. Niemand minder dan Lotte Stevens, Liesbeth Roose, Oonagh Jacobs en Jens Broes traden naast hem aan om het publiek een geweldige avond te laten beleven. Samen brachten ze liedjes uit musicals die afgeleid waren van films; waaronder: Beauty And The Beast, Little Shop of Horrors, Ghost en Rent.

Nog geen twee weken nadat ze 5 keer de AFAS Dome vulde, heeft Pommelien Thijs de registratie van haar vijfde optreden losgelaten op VRT Max. Thijs opent sterk met Ik moet gaan, Entertainment en Erop of eronder maar laat daarna de boel wat inzakken met Meisjes van honing hoewel het publiek daarbij de lichtjes van de smartphone aansteekt en de zangeres moeiteloos haar kopstem aanspreekt voor die hoge noot. Op die manier krijgen we een jojo-optreden te zien met inkakmomenten die fel afsteken tegenover de dynamische.

De Stadsschouwburg van Antwerpen was tot aan de nok gevuld met muziekliefhebbers en de zotste stond van voor. Met zijn 75 lentes heeft Raymond van het Groenewoud de wijsheid, de eigenwijsheid en het relativeringsvermogen van een oude man, maar tegelijkertijd nog de goesting en gedrevenheid van een jong veulen. Hij is een man met een opblaaspop die snakt naar warme dagen in Brussel bij nacht om daar in razernij en uit volle borst tegen twee meisjes te schreeuwen: “Je veux de l’amour!”. Hij is de primitivo die al chachacha dansend in zijn hoofd denkt dat hij de man is, maar bij maanlicht aan Lieve Lore en Maria toegeeft dat hij god niet is, maar op Machu Picchu zijn liefde voor muziek ontdekte. Aan de meet brengt hij op algemene aanvraag zijn ‘Meisjes’. Er zijn misschien wel 100 000 meningen, maar voor ons was het zonder twijfel: ‘Raymond boven’.