>>

Recensie Salome ★★★★★

desc

donderdag 5 maart 2020 UGC AntwerpenBert Hertogs

Een verrukkelijke stemmenregie, regie (Ivo Van Hove), choreografie (Wim Vandekeybus), decor en licht (Jan Versweyveld), video (Tal Yarden), kostuums (An D‘Huys) en piekfijne lezing van Richard Strauss’ 115 jaar oude partituur door het Koninklijk Concertgebouworkest onder de muzikale leiding van Daniele Gatti leverde het productieteam met Salome twee jaar geleden af in de Nationale Opera. Operaliefhebbers konden in ons land terecht in een UGC bioscoop in Antwerpen, Brussel, Turnhout en Mechelen om deze bejubelde productie te zien op het grote scherm. Van Hove ontdoet de opera, die zich baseerde op het gelijknamige toneelstuk van Oscar Wilde, van alle overdaad. Geen orgieën bij hem die expliciet te zien zijn. Wel focust hij in de voorstelling op de driehoek: Herodes (Lance Ryan), Salomé (Malin Byström) en Jochanaan/Johannes de Doper (Evgeny Nikitin) en de kern van het werk dat hij uitpuurt.

Recensie: Salome ★★★★★

Recensie Trilogia Mozart Da Ponte ★★★★

desc

dinsdag 3 maart 2020 De Munt BrusselBert Hertogs

De Trilogia Mozart Da Ponte die de Munt voorstelt, is wellicht een van de meest ambitieuze producties die het Brusselse operahuis de voorbije jaren voor haar rekening nam. Na een fel gesmaakt Mitridate in het Muntpaleis waarbij regisseurs Jean-Philippe Clarac en Olivier Deloeuil van Le Lab die Mozartopera naar het heden vertaalden en lieten plaatsvinden op een Europese top, doen ze nu met de drie erg vaak opgevoerde – wat ons betreft soms te vaak opgevoerde – trilogie Don Giovanni, Cosi fan tutte en Le nozze di Figaro dat nog eens dunnetjes over. We zijn opnieuw in Brussel aanbeland, in 2020 deze keer en de trilogie brengen ze als een Netflixserie waarbij ze kozen om de drie opera’s samen te laten vallen in hetzelfde tijdsbestek van 24 uur en die te laten afspelen in een en hetzelfde appartementsgebouw met verschillende gemeenschappelijke en privéruimtes. Daarnaast verbinden ze de personages met elkaar via bestaande en verzonnen verwantschappen. Cherubino wordt zo de zoon van Don Giovanni en Donna Elvira. Don Giovanni is de broer van de hertog Almaviva, de hertogin dan weer de zus van Don Ottavio en Don Alfonso is de broer van de Commendatore.

Recensie: Trilogia Mozart Da Ponte ★★★★

Recensie Carmen ★★★★

desc

donderdag 20 februari 2020 London ColiseumBert Hertogs

7 jaar na de première van Calixto Bieito’s versie van Carmen voor de English National Opera, lokt de operavoorstelling tijdens een herneming nog steeds een vol London Coliseum. Het zegt veel over de kwaliteit van deze productie, hoe meeslepend en tijdloos het verhaal van een zigeunerin is die er korte relaties op nahoudt maar door haar aantrekkingskracht ook verschillende mannen tegelijkertijd op haar ziet verliefd worden, wat uiteindelijk, gedreven door jaloezie haar dood zal betekenen. Last but not least is er uiteraard die wereldberoemde muziek van Georges Bizet die drie maanden na de première stierf in 1875, met zijn verleidelijke serenades afgewisseld met pittige passages via castagnetten en tamboerijn en met het kaartlied, de Habanera en uiteraard Toreador wereldberoemde nummers bevat die levendig Spaans kleuren. Het London Coliseum is het grootste theater op de West End, goed voor 2.359 stoeltjes. Op 21 november 2012 vond er de eerste voorstelling van deze productie plaats.

Recensie: Carmen ★★★★

Recensie Der Schmied von Gent ★★★1/2

desc

zondag 9 februari 2020 Opera AntwerpenBert Hertogs

Met Der Schmied von Gent koppelt regisseur en scenograaf Ersan Mondtag in zijn operadebuut de vergeten opera van Franz Schreker aan het kolonialisme van Leopold II. Hoewel het libretto en de muziek erg toegankelijk en zelfs luchtig overkomt, het gaat over een smid uit Gent die zijn ziel verkoopt aan de duivel, in ruil voor zeven jaar florerende handel, bezorgt ie het werk hiermee een extra laag. Smee, het hoofdpersonage is dus Leopold II die heel wat misdaden tegen de mensenrechten op zijn geweten heeft (zo zien we afgehakte zwarte handjes in een mand liggen in het derde bedrijf). Daarmee legt ie niet alleen een gevoelig thema uit de recente Belgische geschiedenis bloot, wanneer het hoofdpersonage uiteindelijk toch toegelaten wordt tot de hemel – omdat hij iemand (in dit geval Jozef en Maria) kent die hem binnenlaat – kaart ie meteen ook de hypocrisie van het geloof aan. Al moet vooral het kapitalisme het ontgelden. Wanneer ie in de wachtruimte blijft hangen omdat zowel de duivel als God hem aanvankelijk afwijzen, vindt Smee er niets beter op dan een horecazaak te starten met King Waffles en een schaal vol neuzekes ook. Opera Vlaanderen probeert vanaf nu tijdens de pauze haar toeschouwers ook een snack of zo aan te bieden in het thema van de voorstelling. Deze keer zijn dat cuberdons. Héérlijk!

Recensie: Der Schmied von Gent ★★★1/2

Recensie Les Contes d Hoffmann ★★★★1/2

desc

zaterdag 25 januari 2020 Opera Bastille ParijsBert Hertogs

De 67ste keer speelde de Opéra de Paris Les Contes d’Hoffmann in een regie van de Canadees Robert Carsen. Dat is veel en toont al meteen aan hoe sterk het eindresultaat geworden is. De Parijse opera heeft de opera van Jacques Offenbach uit 1881 namelijk in haar ganse bestaan tot nog toe 145 keer opgevoerd. Bijna de helft van de opvoeringen was dus in een regie van Robert Carsen die in 2000 in première ging in Opéra Bastille. Wat maakt zijn lezing zo uniek? Onmiskenbaar de piekfijne en doorgedreven theater in het theater-ervaring waarbij je als toeschouwer zowat vanuit alle mogelijke standpunten de voorstelling ziet. In het eerste en laatste bedrijf is de scène leeg, op een paar lege flessen na. Enkel een witte spot tekent een diagonale lijn op de kale podiumvloer waarop de muze haar weg vindt tussen de flessen naar Hoffmann (Michael Fabiano) die vooraan op zijn buik ligt op de plek waar een tweede lichtstreep, die parallel loopt met de rand van het podium de diagonale ontmoet. In het laatste bedrijf gaat ie met de muze de diagonale lijn naar rechts achter wandelend af. Dit is een uitgepuurde Carsen die we te zien krijgen, de man die steevast herkenbaar is in zijn wit-zwart beeldvoering en hier opnieuw schittert in de minimal aanpak. Na verloop van tijd in de eerste scène zien we het podium, met zijlicht, doeken, een standbeeld en decor van links naar rechts oprijden. Daarbij worden de flessen weggerold. Theater en bij uitbreiding cultuur als opruimer van vuil, van leeggoed. Om de leegte te vullen met veel kostbaarder goed dat zin geeft. Wat een beeld! Wat een boodschap!

Recensie: Les Contes d Hoffmann ★★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter