Bij Opus Apparatus van Boris Van Severen en Jonas Vermeulen zien we naast de twee die het concept bedachten ook Ephraïm Cielen, Sarah Yu Zeebroek en Caro Abutoh op de bühne staan. Maar het zesde personage dat slechts gemaakt werd om te projecteren, maar in deze voorstelling ruim de tijd krijgt om te reflecteren, is een overhead-projector. Ja, zo’n ding dat transparanten op een projectiescherm toonde. Met Opus Apparatus staan de makers stil rond die ene zin die zich herhaalt in deze productie: “We imagine. We create. Then it all desintegrates.”

Met Waar het met de wereld naartoe gaat daar gaan wij naartoe knettert DE HOE je hersencellen uit je brein wanneer er uitgebreid afgedwaald wordt over het afdwalen.

Wat kan je doen als je van de goegemeente een hoop bagger over je heen krijgt omdat je je eigen ding doet, tegen schenen durft schoppen, jezelf niet censureert en grensverleggend durft zijn? Wat Jan Fabre gedaan heeft, is samen met zijn gezelschap aan de slag gaan en het stuk ‘HARAKIRI’ in elkaar steken. Het resultaat is een performance in de geest van de arte povera uit de jaren ’60 met vlijmscherpe kritiek op de haatcampagnes die zich verschuilen achter politieke correctheid en de betutteling van groepen die katholieker willen zijn dan de paus. ‘HARAKIRI’ is een heel visuele voorstelling doorspekt met referenties naar vorige werken, heel wat overbodig naakt, seksueel getinte handelingen, foute humor, een grote ‘fuck you’ naar de gevestigde orde in de vorm van een reeks overdreven disclaimers en voorbeeldig acteerwerk. Kortom: een geweldige voorstelling voor iemand die vindt dat theater soms lekker mag schuren.

Met Het Ego zetten Anemone Valcke en Verona Verbakel een ijzersterke voorstelling neer over grensoverschrijdend gedrag. De enige bijwerking die deze productie kan hebben, is dat je tijdelijk koekjes met witte glazuur links laat liggen in de supermarkt. Maar dat vindt mijn diëtiste dan weer he-le-maal ok.

Chaos creëren. Theater Artemis lijkt er wel een patent op te hebben. Ook in Ook slakken hebben wel eens haast is het van dat. Vakkundig wordt de draak gestoken met binnenspeeltuinen, ware paradijzen, en bij uitbreiding pretparken die vooral kinderen constant verlekkeren (ook met ongezond snoep, al bevatten rozijnen ook veel suikers), in spanning houden, doen wachten en verlangen. Deze voorstelling buit helemaal dat verlangen uit om dan heerlijk scherpe kritiek te leveren op hoe teams zichzelf percipiëren met holle slogans als “Topteam!”, “Een staaltje schitterende teamspirit!”, en het slappe “Heb ik het al gezegd dat ik het heel fijn vind om met jou samen te werken” terwijl ze in realiteit gewoon bijzonder disfunctioneel en inefficiënt zijn wegens een gebrek aan afspraken maar vooral aan een te grote hoeveelheid aan medewerkers die hun verantwoordelijkheden ontlopen, uitstelgedrag vertonen, gewoon steeds excuses bovenhalen om niet te hoeven doen wat ze eigenlijk moeten doen of er proberen onderuit te muizen door naar een ander te wijzen.