>>

Recensie 2020 ★★1/2

desc

woensdag 11 maart 2020 CC BrasschaatBert Hertogs

Als een Hollandse revue uit de ‘80s, zo voelt 2020 Lubricant for Life aan van het kakelnieuwe Woodman, het theatergezelschap rond Evelien Bosmans, Joke Emmers, Thomas Janssens en Matthias Meersman die bij hun eerste boreling al meteen Evelien, die ouderlijke verplichtingen blijkt te hebben, laten vervangen door Tanya Zabarylo, die met stip boven de rest uitsteekt qua spel(plezier). Een voorstelling die opgebouwd wordt in functie van het lot. Zo kiest het publiek in welke volgorde de scènes verlopen en zijn er een paar gele enveloppen met doe-opdrachten die de (vele) inkakmomenten moeten doen vergeten. Woodman gaat in haar voorstelling op zoek naar het antwoord hoe je gelukkig kan zijn anno 2020. Dat doet het door die zoektocht vooral in het belachelijke te trekken. Moeten eraan geloven: stockfoto’s, lezingen (de Gouden zeven waarvan we de eerste: ‘Today is a gift that’s why we call it the present’ het leukst vinden), powerpoints (die steevast in elk scenario uitkomen op de vraag: ‘Why worry?’), yoga, ex-vriendjes (je zal maar als Bram Cuyt door het leven moeten gaan …), songs als ‘A brand new day’, ‘Paradise’ (Coldplay), ‘September’ (Earth, Wind and Fire), ‘Leef’ (André Hazes) enz. Gelukkig wordt er bij momenten ook dramaturgische verdieping (van wat we gezien hebben tot dusver) geserveerd zoals in een heerlijk ‘Hero’ van Mariah Carey dat Tanya in een gouden jurkje, ondersteund door wat rook op de scène en een belichte glitterbol live zingt of wanneer de klimaatcrisis aan bod komt en het noorderlicht gesimuleerd wordt via een plastic zeil dat over de hoofden van de toeschouwers getrokken wordt terwijl een groene en blauwe lamp in tegenlicht schijnt. Eén van de absolute hoogtepunten is het moment wanneer Tanya samen met Joke met een microfoon omgaat alsof het een penis is. Tanya trekt daarvoor een handschoen aan om hem af te trekken, niet veel later steken ze hun tong uit hun mond en bewegen ze snel op en neer met het puntje van hun tong, dan weer strelen ze de microfoonkop alsof het een eikel is. Het is een van de weinige scènes in de ganse productie die gerust wat langer mocht duren, zowel qua opbouw, midden en slot. De climax kwam dus iets te vroeg naar ons gevoel. En meteen daarna volgde de ultieme afknapper toen bleek dat de staatsschuld per inwoner in ons land ondertussen 43.888 euro bedraagt.

Recensie: 2020 ★★1/2

Recensie Who s afraid of Virginia Woolf? ★★★1/2

desc

dinsdag 25 februari 2020 Bourla AntwerpenSascha Siereveld

“Goed, beter, best, beest.” Zo benoemt George in ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf?’ de overtreffende trap van goed. En wanneer hij op zijn best is, is George inderdaad een bloeddorstig beest dat zijn tegenstanders met een weldoordachte retoriek genadeloos afmaakt. De mens overstijgt het dier doordat hij verbaal kan communiceren over ideeën en principes, maar blijft ondanks alle uiterlijke tekenen van beschaving toch vastzitten in de overlevingsstrijd van de sterkste … ook binnen het huwelijk. Edward Albee schreef deze theaterklassieker al in 1962, maar het stuk blijft brandend actueel. Mesut Arslan heeft er in deze productie van Platform 0090, KVS en Toneelhuis  voor gekozen om niet te werken met een klassiek decor waarin een woonkamer wordt weergegeven, maar de acteurs vrij te laten bewegen tussen, rond en over het publiek. Je bent niet alleen toeschouwer van een huiselijk tafereel waarbij het ene echtpaar op bezoek komt bij het ander, je bent deel van de ontmoeting en de focus komt veel meer op de geweldig scherpe en cynische teksten te liggen. Frank Dierens en Darya Gantura nemen je als gehuwd koppel George en Martha vanaf de start mee op een emotionele achtbaan van twee en een half uur zonder dat je je ooit gaat vervelen en ook zonder dat ze zich kunnen wegsteken achter decorstukken. ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’ laat voelen hoe wreed mensen van elkaar kunnen houden.

Recensie: Who s afraid of Virginia Woolf? ★★★1/2

Recensie T.A.N.I.A. ★★★1/2

desc

zaterdag 22 februari 2020 CC MerksemBert Hertogs

Met ‘Uw eigen zijn of niet uw eigen zijn dat is de vraag’ refereert Tania Van der Sanden in haar one womanshow T.A.N.I.A. niet alleen naar Shakespeare, ze doet dat ook naar Stanislavski die stelt dat ‘uw eigen spelen is uw eigen zijn’ of omgekeerd dat het personage dat ge speelt, ge moet zijn en daarbij pogen om in het moment te zijn. Tania wil het onderzoek aangaan of je jezelf wel kan zijn op het podium. Daarvoor doet ze beroep op een Chinese vrijwilliger die op haar stoel mag plaatsnemen zodat zij samen met de rest van het publiek naar hem kan kijken: ‘Wij kijken hoe het is om te kijken naar iemand die naar ons kijkt.’ Van der Sanden geeft al vroeg toe dat ze denkt dat ze niet altijd zichzelf is in het dagelijks leven. Op een vraag als ‘hoe is’t?’ wordt nu eenmaal een ‘goe’ verwacht. De 57-jarige actrice kaart die hypocrisie van alledag aan terwijl ze diep gaat in wat wellicht een van de meest persoonlijke voorstellingen moet zijn die ze ooit op de planken bracht.

Recensie: T.A.N.I.A. ★★★1/2

Recensie De Passant ★★★★★

desc

zondag 16 februari 2020 CC MerksemBert Hertogs

Hilarisch – ‘Nancy aan kassa 4 gevraagd!’ - creatief inspirerend minimalistisch jeugdtheater voor zes-plussers dat hun nieuwsgierigheid danig prikkelt serveert Laika in het Cultuurcentrum van Merksem met De Passant. De voorstelling van Michai Geyzen leest als een pleidooi om anderen toe te laten in je leven en hen welkom te heten. Een huis wordt dan ook pas een echte thuis als je dat doet. Daar opent de voorstelling dan ook mee, met een begroeting in verschillende talen. Drie acteurs/dansers: Máté Mészáros, Elias Vandenbroucke en Patrick Vervueren en muzikant Pieter-Jan De Wyngaert komen elkaar tegen in het onderweg zijn. Ze hebben alle vier een koffer in hout bij, de ene is al een stuk groter dan de ander en ze lijken allemaal gehaast in de hal van een luchthaven waar allerhande boodschappen in vreemde talen te horen zijn. Argwanend stellen ze zich op ten opzichte van elkaar en ze omklemmen hun koffers dan ook met hun handen alsof het kostbaarste goed ter wereld erin zit. Elias mag even komen kijken in die van Patrick maar moet daarvoor wel zijn eigen koffer verlaten waar een ander al snel interesse in toont. Met een letterlijke vingerwijzing en enkele geluidjes spoort hij hem aan om terug te gaan en op zijn eigen koffer te gaan zitten. Patrick opent zijn koffer, waar hij babytaal als ‘aboeboeboe’ en ‘awel awel’ tegen begint te spreken. Elias zal hem nabootsen, mag aaien wat erin zit (naast ons denkt ons jonge buurmeisje luidop dat het een baby is) maar zal al snel zijn hand serieus pijn doen wanneer blijkt dat er in gebeten werd.

Recensie: De Passant ★★★★★

Recensie Move (on) ★★

desc

vrijdag 14 februari 2020 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Op papier is Move (on) dat negen dansers en acteurs met verschillende achtergronden samenbrengt best een interessante voorstelling. In de praktijk werkt het helaas niet. Zo is deze productie die rond het elf jaar oude Orphans van de Engelse auteur Dennis Kelly draait ons iets te chaotisch. Wanneer we bij het verlaten van het Kaaitheater horen dat een meisje geen idee heeft naar wat ze bijna twee uur gekeken heeft, zegt dat iets over het narratief dat vol losse ideeën zit die elkaar helaas soms ook wat in de weg zitten. Dansen, twee teksten die deels door elkaar gaan, misschien nog een stukje muziek op de achtergrond daarbij … het is veel, zo veel dat we niet alleen wat toeschouwers zien knikkebollen of vooroverbuigen in een ultieme poging om toch bij de les geraken of te blijven. Anderen haken gedurende de voorstelling die een te slappe spanningsboog kent, gewoon af. Ook wij keken op onze klok na een uur en nog eens na anderhalf uur. Kelly beschrijft dan wel de wereld als een chaotische mierenhoop, dat vertaald op podium zien, maakt het de kijker ook gewoon ontzettend moeilijk om keuzes te maken waar de aandacht aan te schenken. Centraal staat nochtans de kritiek op onze hyper-individualistische samenleving. Wie we niet kennen, daar hebben we geen begrip voor. Of zoals Helen het in Orphans zegt: ‘Yes, that’s exactly what the world comes down to these days: who we know and who we don’t know. Sorry.’

Recensie: Move (on) ★★

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter