>>

Recensie De Passant ★★★★★

desc

zondag 16 februari 2020 CC MerksemBert Hertogs

Hilarisch – ‘Nancy aan kassa 4 gevraagd!’ - creatief inspirerend minimalistisch jeugdtheater voor zes-plussers dat hun nieuwsgierigheid danig prikkelt serveert Laika in het Cultuurcentrum van Merksem met De Passant. De voorstelling van Michai Geyzen leest als een pleidooi om anderen toe te laten in je leven en hen welkom te heten. Een huis wordt dan ook pas een echte thuis als je dat doet. Daar opent de voorstelling dan ook mee, met een begroeting in verschillende talen. Drie acteurs/dansers: Máté Mészáros, Elias Vandenbroucke en Patrick Vervueren en muzikant Pieter-Jan De Wyngaert komen elkaar tegen in het onderweg zijn. Ze hebben alle vier een koffer in hout bij, de ene is al een stuk groter dan de ander en ze lijken allemaal gehaast in de hal van een luchthaven waar allerhande boodschappen in vreemde talen te horen zijn. Argwanend stellen ze zich op ten opzichte van elkaar en ze omklemmen hun koffers dan ook met hun handen alsof het kostbaarste goed ter wereld erin zit. Elias mag even komen kijken in die van Patrick maar moet daarvoor wel zijn eigen koffer verlaten waar een ander al snel interesse in toont. Met een letterlijke vingerwijzing en enkele geluidjes spoort hij hem aan om terug te gaan en op zijn eigen koffer te gaan zitten. Patrick opent zijn koffer, waar hij babytaal als ‘aboeboeboe’ en ‘awel awel’ tegen begint te spreken. Elias zal hem nabootsen, mag aaien wat erin zit (naast ons denkt ons jonge buurmeisje luidop dat het een baby is) maar zal al snel zijn hand serieus pijn doen wanneer blijkt dat er in gebeten werd.

Recensie: De Passant ★★★★★

Recensie Move (on) ★★

desc

vrijdag 14 februari 2020 Kaaitheater BrusselBert Hertogs

Op papier is Move (on) dat negen dansers en acteurs met verschillende achtergronden samenbrengt best een interessante voorstelling. In de praktijk werkt het helaas niet. Zo is deze productie die rond het elf jaar oude Orphans van de Engelse auteur Dennis Kelly draait ons iets te chaotisch. Wanneer we bij het verlaten van het Kaaitheater horen dat een meisje geen idee heeft naar wat ze bijna twee uur gekeken heeft, zegt dat iets over het narratief dat vol losse ideeën zit die elkaar helaas soms ook wat in de weg zitten. Dansen, twee teksten die deels door elkaar gaan, misschien nog een stukje muziek op de achtergrond daarbij … het is veel, zo veel dat we niet alleen wat toeschouwers zien knikkebollen of vooroverbuigen in een ultieme poging om toch bij de les geraken of te blijven. Anderen haken gedurende de voorstelling die een te slappe spanningsboog kent, gewoon af. Ook wij keken op onze klok na een uur en nog eens na anderhalf uur. Kelly beschrijft dan wel de wereld als een chaotische mierenhoop, dat vertaald op podium zien, maakt het de kijker ook gewoon ontzettend moeilijk om keuzes te maken waar de aandacht aan te schenken. Centraal staat nochtans de kritiek op onze hyper-individualistische samenleving. Wie we niet kennen, daar hebben we geen begrip voor. Of zoals Helen het in Orphans zegt: ‘Yes, that’s exactly what the world comes down to these days: who we know and who we don’t know. Sorry.’

Recensie: Move (on) ★★

Recensie Zoon ★★★★1/2

desc

woensdag 12 februari 2020 CC SchotenBert Hertogs

10 jaar is de muziektheatervoorstelling Zoon van Raf Walschaerts. Als de man met zijn monoloog, soms spelend op een snaarinstrument, begeleid op accordeon en bandoneon door Gwen Cresens en Ben Faes op contrabas met deze herneming iets bewijst dan is het wel dat Zoon tijdloos is. Voor zo lang er dieren en boeren bestaan uiteraard. De psychologische thematiek die hij behandelt, over onverwerkt schuldgevoel en verdriet om een overleden vader, is dan ook van alle tijden en universeel. Knap is dat Walschaerts ook filosofie integreert in de voorstelling, of er leven is na de dood, je kan communiceren met overledenen (via een droom), of de wereld plat is of een bol … Hij slaagt er in die thema’s zo toegankelijk te houden dat negenplussers een vol uur alle aandacht bij zijn verhaal weten te houden. Het toont dan ook aan hoe sterk het werk is.

Recensie: Zoon ★★★★1/2

Recensie Hi Baubo ★★

desc

zaterdag 8 februari 2020 Bourla AntwerpenBert Hertogs

For What It’s Worth, het nummer van Buffalo Springfield dat Stephen Stills schreef integreert Hannah De Meyer in haar jongste voorstelling hi baubo,. Baubos zijn figuren die vrouwen voorstellen waarbij de vulva’s duidelijk naar voor komen en de vier elementen (water, vuur, lucht, aarde) rond zich hebben of andere dieren- en platenmotieven. Verder komt de naam ook voor in de Griekse mythologie als een oude vrouw die met grappige sensuele teksten Persephone probeerde op te vrolijken wanneer die rouwde om haar dochter.

Recensie: Hi Baubo ★★

Recensie Shel(l)ter ★★★★1/2

desc

zaterdag 8 februari 2020 HetPaleisBert Hertogs

Een dijk van een voorstelling is Shel(l)ter van Nathalie Teirlinck. Na Starend Meisje en Slumberland, brengt ze in deze nieuwe productie de poëzie van de plage in een tijdloos filosofisch sociaal geëngageerd filmconcert dat live begeleid wordt door Liesa Van der Aa, Bert Bernaerts, Jon Birdsong en Tobe Wouters. Liesa Van der Aa en Jon Birdsong stonden in voor de compositie en gingen aan de slag met viool (Van der Aa speelt niet zelden pizzicato op de snaren), tuba’s, trompet en opmerkelijk: schelpen die het geluid van boten nabootsen. Alleen al de manier waarop het geluid van de film, met de klank van de zeemeeuwen en de golven van de zee die het strand oprollen en terugkeren samenvloeit met de zee van natuurlijke klanken van blazen op de koperblaasinstrumenten en golvend aanstrijken van de viool of handharp, is wonderlijk. Vanuit die natuurlijke klanken zullen uiteindelijk melodie en verschillende korte nummers ontstaan.

Recensie: Shel(l)ter ★★★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Newsletter
  • Facebook
  • Twitter