Met maar liefst 9 Oscarnominaties en onder andere alvast 1 Golden Globe voor Timothée Chalamet als beste acteur, ziet het awardseizoen er veelbelovend uit voor Marty Supreme van Josh Safdie. Te merken aan de grote opkomst voor de avant-première in Kinepolis Antwerpen, zou dit wel eens de bioscoophit van dit voorjaar kunnen worden.

Tijdens My funny Valentine vierde Klassiek Nu de liefde in al haar facetten. Of zoals het in ‘Nature boy’ van Eden Ahbez klinkt: ‘The greatest thing you will ever learn, is just to love and be loved in return.’

“Sprookjes zijn niet zomaar verhalen. Ze zijn het bewijs dat het anders kan.” Een wijze uitspraak van een pittige Belle die stevig in haar schoenen staat. Maar deze zin is meer dan zomaar een uitspraak, het is de leuze van deze “Belle & Het Beest”. De Proefkonijnen keren terug naar een meer oorspronkelijke versie van dit sprookje voor Walt Disney Pictures het ging bewerken waardoor de focus veel meer komt te liggen op Het Beest, Belle en Maurice. (Al hebben ze links en rechts toch wel een knipoog naar de Disneyfilm.) Ken Verdoodt is heel overtuigend in zijn rol als nukkige kasteeleigenaar met een onderkoeld hart en Kato Haes is de opstandige Belle die met haar sprekende oogjes door de koele façade kan kijken naar wat er echt binnenin zit. Met wat sprookjesmagie komen Belle en Het Beest langzaam dichterbij elkaar. Het enige wat nodig was, was durven loslaten en leren kijken.

Lang geleden dat we een film nog eens tot het allerlaatste letterteken van de end credits zagen in de cinema als bij Wuthering Heights. Dat heeft allemaal te maken met de bijzonder sterke soundtrack van charli xcx die de ganse 140 minuten lang knap op de voorgrond te horen is en helemaal tot zijn recht komt in de IMAX-versie. De Britse singers-songwriter vormt met haar nummers een personage op zich dat het verhaal versterkt. Tijdens de aftiteling krijgen we zo bijvoorbeeld ‘Dying for you’ te horen, terwijl de cruciale huwelijksscène becommentarieerd wordt met ‘Chains of love’: ‘The chains of love are cruel. I shouldn‘t feel like a prisoner.’

Een prachtig coming of age-verhaal waarin we een zestienjarige op zoek zien gaan naar haar gender- en seksuele identiteit. Dat is Skiff van regisseur Cecilia Verheyden (1985) dat losjes geïnspireerd is op haar eigen verhaal. Ze groeide zelf namelijk op tussen drie broers. Het resultaat is een eerlijke, aardige en finaal hartverscheurende film waarin we Femke Vanhove alweer, kort na haar knappe acteerprestatie in Radioman, zien schitteren. In die mate dat ze wat ons betreft tijdens de volgende Ensors daarvoor de erkenning van haar collega’s mag verdienen.