<<    >>

Recensie Ema ★★★1/2

desc

vrijdag 3 juli 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

Intrigerend maar tegelijkertijd ook verwarrend dat is Ema, de jongste prent van de Chileense regisseur Pablo Larraín waarin Mariana di Girolamo schittert als Ema. Zij en Gastón (Gael García Bernal), die choreograaf is, hebben hun 7-jarige adoptiezoon Polo (Cristián Suárez) afgestaan omdat hij iets zwaar mispeuterd zou hebben. Ema worstelt met het moederschap, wil terugvechten en haar zoon opnieuw terugwinnen. Ema leest dan ook in zekere zin als een coming of age verhaal waarin de chaos in het hoofd van het hoofdpersonage uiteindelijk – knap te zien ook in de cinematografie en vertelstijl van de film – structuur krijgt. Loop je zeker in het begin nog wat verloren in de gevoelswereld van Ema, wat ook ondersteund wordt door de hak op de tak montage met losse fragmenten die op het eerste zicht onsamenhangend ogen, dan zie je op den duur het verhaal een duidelijkere lijn krijgen. Finaal gaat Ema over de zoektocht naar zichzelf en seksualiteit wat zich ook uit in reggaeton, het zich afzetten tegen de anderen en de maatschappij als je wil en de zoektocht naar vrijheid.

Recensie: Ema ★★★1/2

Recensie I still believe ★★★

desc

donderdag 2 juli 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

De perfecte film die er op het juiste moment komt, dat is I still believe van Erwin Brothers. Net na de lockdown en na een periode waarbij vele families veel vroeger dan ze hadden kunnen denken afscheid moesten nemen van een geliefde die bezweek aan de gevolgen van corona, is het de ideale gelegenheid om een film die zingeving en geloof als hoofdthema heeft in de zalen te tonen. Een prent die gebaseerd is op waargebeurde feiten in dit geval. Op zijn tweeëntwintigste trouwde de Amerikaanse Christelijke singer-songwriter Jeremy Camp (K.J. Apa) met Melissa (Britt Robertson). Zij werd zijn muze en vrouw. Het noodlot slaat bij haar toe: eierstokkanker waardoor ze nooit kinderen op de wereld zou kunnen zetten. Beider geloof wordt op de proef gesteld. De waarom-vraag beantwoorden op het eerste zicht onmogelijk.

Recensie: I still believe ★★★

Recensie The Hunt ★★

desc

woensdag 1 juli 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Compleet van de pot gerukt, dat is The Hunt van regisseur Craig Zobel. Een satirische prent die zowel leest als een actie- en horrorfilm (splattergenre), (psychologische) thriller als een komedie. Te veel van het goede dus als u het ons vraagt. Door die mix aan stijlen verslapt de spanningsboog van het verhaal ook. Dat de prent soms ook vervalt in overbodige details (waarom gruyère de beste kaas is voor een croque monsieur? Omdat die zo lekker makkelijk smelt … ) haalt de vaart er al helemaal uit en versterkt alleen maar het bevreemdend gevoel wanneer je ernaar kijkt.

Recensie: The Hunt ★★

Recensie A white white day ★★★

desc

donderdag 12 maart 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

Ingvar Sigurdsson ontving terecht tijdens de Semaine de la Critique in Cannes de prijs voor beste acteur voor zijn vertolking in de Ijslandse film A white, white day. In de film die Hlynur Palmason schreef en regisseerde zien we Ingimundur samen met de erg innemende Ida Mekkin Hlynsdottir die zijn kleindochter Salka speelt, op zoek gaan naar een nieuw evenwicht nu zijn vrouw gestorven is na een auto-ongeval waar de film mee opent. Ingimundur, die een ex-politieagent is, concentreert zich de ganse tijd op de renovatiewerken van zijn afgelegen woonst. Werken die hij zelf uitvoert. Vaak moet ie ook op Salka passen en het moet gezegd: het lijkt wel alsof Ida Mekkin Hlynsdottir en Ingvar Sigurdsson in het echt kleinkind en opa zijn: zo oprecht en authentiek is hun spel met elkaar. Knap is de boog die zijn personage dan ook mag maken van een lieve grootvader naar een gevaarlijke bijna dierlijke man wiens stoppen lijken doorgeslagen wanneer ie ontdekt dat zijn vrouw (Sara Dogg Asgeirsdottir) er een affaire op nahield met Olgeir (Hilmir Snær Gudnason).

Recensie: A white white day ★★★

Recensie 2020 ★★1/2

desc

woensdag 11 maart 2020 CC BrasschaatBert Hertogs

Als een Hollandse revue uit de ‘80s, zo voelt 2020 Lubricant for Life aan van het kakelnieuwe Woodman, het theatergezelschap rond Evelien Bosmans, Joke Emmers, Thomas Janssens en Matthias Meersman die bij hun eerste boreling al meteen Evelien, die ouderlijke verplichtingen blijkt te hebben, laten vervangen door Tanya Zabarylo, die met stip boven de rest uitsteekt qua spel(plezier). Een voorstelling die opgebouwd wordt in functie van het lot. Zo kiest het publiek in welke volgorde de scènes verlopen en zijn er een paar gele enveloppen met doe-opdrachten die de (vele) inkakmomenten moeten doen vergeten. Woodman gaat in haar voorstelling op zoek naar het antwoord hoe je gelukkig kan zijn anno 2020. Dat doet het door die zoektocht vooral in het belachelijke te trekken. Moeten eraan geloven: stockfoto’s, lezingen (de Gouden zeven waarvan we de eerste: ‘Today is a gift that’s why we call it the present’ het leukst vinden), powerpoints (die steevast in elk scenario uitkomen op de vraag: ‘Why worry?’), yoga, ex-vriendjes (je zal maar als Bram Cuyt door het leven moeten gaan …), songs als ‘A brand new day’, ‘Paradise’ (Coldplay), ‘September’ (Earth, Wind and Fire), ‘Leef’ (André Hazes) enz. Gelukkig wordt er bij momenten ook dramaturgische verdieping (van wat we gezien hebben tot dusver) geserveerd zoals in een heerlijk ‘Hero’ van Mariah Carey dat Tanya in een gouden jurkje, ondersteund door wat rook op de scène en een belichte glitterbol live zingt of wanneer de klimaatcrisis aan bod komt en het noorderlicht gesimuleerd wordt via een plastic zeil dat over de hoofden van de toeschouwers getrokken wordt terwijl een groene en blauwe lamp in tegenlicht schijnt. Eén van de absolute hoogtepunten is het moment wanneer Tanya samen met Joke met een microfoon omgaat alsof het een penis is. Tanya trekt daarvoor een handschoen aan om hem af te trekken, niet veel later steken ze hun tong uit hun mond en bewegen ze snel op en neer met het puntje van hun tong, dan weer strelen ze de microfoonkop alsof het een eikel is. Het is een van de weinige scènes in de ganse productie die gerust wat langer mocht duren, zowel qua opbouw, midden en slot. De climax kwam dus iets te vroeg naar ons gevoel. En meteen daarna volgde de ultieme afknapper toen bleek dat de staatsschuld per inwoner in ons land ondertussen 43.888 euro bedraagt.

Recensie: 2020 ★★1/2

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter