In een steeds bekrompenere tijd waarin klassieke standbeelden aangekleed worden omdat “men” vindt dat er te veel naakt te zien is, stellen Jan Fabre en Stella Höttler de tendens van de verpreutsing en verkramping aan de kaak in ‘I’m sorry’. In tegenstelling tot de voorstelling ‘Harakiri’ wordt het publiek hier niet wakker geschokt met confronterende beeldtaal. In plaats daarvan is het juist de eenvoud en de schoonheid die je meenemen in de clash met de “nieuwe normen”. Stella Höttler voelt zich genoodzaakt om telkens weer sorry te zeggen omdat ze is wie ze is en doet wat ze doet.

Een staande ovatie ontving Laika na De berg van het publiek in de Studio. De voorstelling gaat over de dood en rouw.

Een staande ovatie. Dat ontving Alkibiades, de toneelbewerking van het gelijknamige boek van Ilja Leonard Pfeijffer door Koen van Kaam in de Bourla. Het is met stip een van de sterkste theatervoorstellingen van dit seizoen.

Rob de Nijs, de Don Juan van het Nederlandstalige lied, heeft in Vlaanderen altijd op veel bijval kunnen rekenen. Geen wonder dus dat na een tour rond Nederland producent MediaLane haar ‘Malle Babbe - de Rob de Nijs musical’ nu ook naar ons land brengt. We mogen mee in het album kijken met de foto’s van vroeger. En terwijl we luisteren naar het ritme van de regen, gaan we samen met Rob en Jet langs de hoogtepunten én de minder fraaie momenten uit het leven van die man met dat banger hart. René van Kooten geeft gestalte aan Rob de Nijs. Hij doet je net als Rob dansen en feesten op ‘Malle Babbe’ en verstillen in emotie bij ‘Niet voor ’t laatst’. ‘Malle Babbe - de Rob de Nijs musical’ slaagt erin om alle eer te betonen aan de muzikale erfenis van Rob, zonder zijn kleine kantjes onder de mat te vegen. Die benadering levert hele mooie momenten op, zoals in ‘Zet een kaars voor je raam vannacht’ en ‘Het werd zomer’. Het maakt zelfs van ‘Nu het om haar gaat’ een uiterst fijn liefdesduet gebracht door Lottie Hellingman en René van Kooten.

Wat krijg je als je Andrea Vittori, Enrico Maria Milanesi, Matteo Brenci en Emanuele Grafitti samen met hun geliefkoosde gitaren op een podium zet? Kippenvel, geweldige covers, heel veel sfeer, een concert om van door je stoel te zakken en ’40 Fingers’ die muziek tot leven brengen. Van de opzwepende muziek uit de film ‘Pirates Of The Caribbean’, over het rustige ‘Sound Of Silence’ tot de absolute meezinger ‘Bohemian Rhapsody’; geen enkel muziekgenre was te moeilijk voor de virtuositeit die deze vier heren aan de dag legden. De snelheid waarmee ze de snaren bespeelden was oogverblindend en resulteerde in een heerlijke sound. Het was dan misschien wel hun eerste doortocht door België, het zal zeker niet de laatste geweest zijn.