“Sprookjes zijn niet zomaar verhalen. Ze zijn het bewijs dat het anders kan.” Een wijze uitspraak van een pittige Belle die stevig in haar schoenen staat. Maar deze zin is meer dan zomaar een uitspraak, het is de leuze van deze “Belle & Het Beest”. De Proefkonijnen keren terug naar een meer oorspronkelijke versie van dit sprookje voor Walt Disney Pictures het ging bewerken waardoor de focus veel meer komt te liggen op Het Beest, Belle en Maurice. (Al hebben ze links en rechts toch wel een knipoog naar de Disneyfilm.) Ken Verdoodt is heel overtuigend in zijn rol als nukkige kasteeleigenaar met een onderkoeld hart en Kato Haes is de opstandige Belle die met haar sprekende oogjes door de koele façade kan kijken naar wat er echt binnenin zit. Met wat sprookjesmagie komen Belle en Het Beest langzaam dichterbij elkaar. Het enige wat nodig was, was durven loslaten en leren kijken.

‘Dit is natuur. Nature’ klinkt het uit de mond van Tuur Verelst alsof we bij Schoonbeest in een natuurdocumentaire zitten. Brenda Corijn en Zita Windey schiepen echter een grappige beeldende voorstelling voor 7-plussers over onze plaats en die van de dieren in de natuur. Over wie wie domineert ook.

‘Io sono un errore’ is een intieme ontmoeting met de kunstenaar: met zijn twijfels en demonen; met het weten en het voelen; met het creëren en het vernietigen. Het is maximaal drama met een minimum aan hulpmiddelen. Het is de striptease die langzaam onthult, verleidt, speelt en misleidt, maar nooit helemaal prijsgeeft. Het is de perfecte storm waarbij het geluidsontwerp van Alma Auer, de regie en de tekst van Jan Fabre en het fenomenale spel van Irene Urciuoli je langzaam maar zeker bij de strot grijpen als een pitbull en je niet meer lost. Het is ook de ode aan de sigaret en tegelijk de meest verleidelijke anti-reclame voor roken. Het is alles behalve … “un errore”.

Met Voor het pensioen levert Olympique Dramatique een stevige brok teksttheater af. Pierre Bokma, Tiny Bertels en Katelijne Damen zetten ijzersterke acteerprestaties neer die je op den duur doen happen naar adem.

In een stad waar de mensen zich het liefst verschuilen achter de maskers van het carnaval is het moeilijk te zien wie ze echt zijn. En zelfs als de lederen maskers verdwenen zijn, verschuilen de mensen zich vaak nog altijd achter een personage dat ze niet echt zijn. Zo ook Giacomo Casanova en Lucia. De ene laat zich ‘il Cavaliere de Simoni’ noemen, terwijl de andere zich het personage van Galathé De Pompignac heeft aangemeten. De ene is een flierefluiter en notoir vrouwenveroveraar en de andere een hoer. En toch zijn ze beiden op zoek naar dat ene ding dat hen telkens weer lijkt te ontvluchten: ware liefde. Gebaseerd op het boek “Een Schitterend Gebrek” van Arthur Japin brengt theater FroeFroe ‘Amore Di Amore’ waarin we meegenomen worden langs de kanalen van het sprookjesachtige Venetië; een stad waar achter de vrolijke maskers vaak heel wat duisternis schuilt en waar je niet veilig bent voor de pest.