In een stad waar de mensen zich het liefst verschuilen achter de maskers van het carnaval is het moeilijk te zien wie ze echt zijn. En zelfs als de lederen maskers verdwenen zijn, verschuilen de mensen zich vaak nog altijd achter een personage dat ze niet echt zijn. Zo ook Giacomo Casanova en Lucia. De ene laat zich ‘il Cavaliere de Simoni’ noemen, terwijl de andere zich het personage van Galathé De Pompignac heeft aangemeten. De ene is een flierefluiter en notoir vrouwenveroveraar en de andere een hoer. En toch zijn ze beiden op zoek naar dat ene ding dat hen telkens weer lijkt te ontvluchten: ware liefde. Gebaseerd op het boek “Een Schitterend Gebrek” van Arthur Japin brengt theater FroeFroe ‘Amore Di Amore’ waarin we meegenomen worden langs de kanalen van het sprookjesachtige Venetië; een stad waar achter de vrolijke maskers vaak heel wat duisternis schuilt en waar je niet veilig bent voor de pest.

Theater Artemis op z’n best. Dat zien we tijdens Het beste van mij, een voorstelling die focust op artistieke integriteit en of, en zo ja, in hoeverre er inmenging mag plaatsvinden door het publiek of programmatoren op de keuzes die een artiest (niet maakt).

Bij Opus Apparatus van Boris Van Severen en Jonas Vermeulen zien we naast de twee die het concept bedachten ook Ephraïm Cielen, Sarah Yu Zeebroek en Caro Abutoh op de bühne staan. Maar het zesde personage dat slechts gemaakt werd om te projecteren, maar in deze voorstelling ruim de tijd krijgt om te reflecteren, is een overhead-projector. Ja, zo’n ding dat transparanten op een projectiescherm toonde. Met Opus Apparatus staan de makers stil rond die ene zin die zich herhaalt in deze productie: “We imagine. We create. Then it all desintegrates.”

Met Waar het met de wereld naartoe gaat daar gaan wij naartoe knettert DE HOE je hersencellen uit je brein wanneer er uitgebreid afgedwaald wordt over het afdwalen.

Wat kan je doen als je van de goegemeente een hoop bagger over je heen krijgt omdat je je eigen ding doet, tegen schenen durft schoppen, jezelf niet censureert en grensverleggend durft zijn? Wat Jan Fabre gedaan heeft, is samen met zijn gezelschap aan de slag gaan en het stuk ‘HARAKIRI’ in elkaar steken. Het resultaat is een performance in de geest van de arte povera uit de jaren ’60 met vlijmscherpe kritiek op de haatcampagnes die zich verschuilen achter politieke correctheid en de betutteling van groepen die katholieker willen zijn dan de paus. ‘HARAKIRI’ is een heel visuele voorstelling doorspekt met referenties naar vorige werken, heel wat overbodig naakt, seksueel getinte handelingen, foute humor, een grote ‘fuck you’ naar de gevestigde orde in de vorm van een reeks overdreven disclaimers en voorbeeldig acteerwerk. Kortom: een geweldige voorstelling voor iemand die vindt dat theater soms lekker mag schuren.