Cookie Consent by FreePrivacyPolicy.com
<<    >>

Recensie Magdalena

desc

zondag 4 maart 2018 Zuiderpershuis AntwerpenBert Hertogs

Met haar rol als Emma in de musical Magdalena heeft de zeventienjarige Fiene Zasada alle troeven in huis om een grote musicalartieste te worden. Nadat collega Sascha Siereveld haar twee jaar geleden – meer dan terecht overigens – vermeldde in de recensie van Muerto als dé revelatie, bevestigt ze in Magdalena dat dit geen toevalstreffer was. Integendeel, Fienes zang, dans, dictie en inlevingsvermogen is ronduit voortreffelijk. Van Wanne Synnave die haar lief Aedan speelt in deze productie heeft ze dan ook een cadeau van jewelste gekregen. Wanne stond immers ook in voor het script en de liedteksten terwijl Sam Verhoeven tekende voor de muziek en een meeslepende romantische score afleverde die niet zelden verwijst naar Ierse folk (zoals in ‘Het dorpsfestival’) met de typische ritmes en de fluiten erin verwerkt. Een prachtige rol kreeg Fiene aangeboden. Als Emma mag ze een wondermooie boog maken van geëmancipeerde jonge vrouw die strijdlustig, belezen (ze is fan van Virginia Woolfs Mrs. Dalloway en diens quote: ‘het is een hoofdzonde om niet te zeggen wat je voelt’) én verliefd is – wat leidt tot hét hoogtepunt van de show, een prachtig duet tussen haar en Wanne in ‘Wij met twee’ – tot een vrouw die getraumatiseerd achterblijft, de strijdlust opgeeft en wegzinkt in het tweede deel. Fiene zet dat allemaal op een zeer geloofwaardige manier mét veel gevoel overtuigend neer. Dit jaar studeert ze af aan het Lemmensinstituut in Leuven in de richting Woordkunst-Drama. Lang geleden dat we nog zoveel goesting hadden om naar een afstudeerproject te gaan kijken. Mocht onze drukke agenda het toelaten, we zouden het wel weten!

Recensie: Magdalena

Recensie De Gelaarsde Kat

desc

zaterdag 17 februari 2018 Stadsschouwburg AntwerpenBert Hertogs

Met de Efteling Sprookjesmusical de Gelaarsde Kat onderstreept Efteling Theaterproducties nogmaals zijn oerdegelijke vakkennis. Heerlijk is het dan ook om tussen de gekende en makkelijke titels van prinsessen- en prinsenmusicals die allerhande producenten de voorbije jaren op ons afvuurden ein-de-lijk nog eens een sprookje in musicalvorm voorgeschoteld te krijgen dat minder evident is om op het toneel te brengen. Een sprookje dat we de afgelopen tien jaar ook niet of nauwelijks in programmabrochures opgenomen zagen. Vreemd is dat vermits het in de Gelaarsde Kat gaat over een onmogelijke liefde tussen molenaarszoon Bas (gespeeld door Jeroen C. – wat een toeval – Moolenaar in een wat kleurloze underdogrol) en prinses Tessa (een oogverblindende Nienke Latten). Het wordt tijd dat ze trouwt, vindt haar vader Koning Christiaan van den Eersten – de tweede (een hilarische Dick Cohen die maar liefst drie rollen voor zijn rekening neemt in deze productie: naast die van de koning speelt hij ook die van het kattenvrouwtje en die van molenaar Toon). En dus maakt de koning zich klaar voor een mannendefilé waar onder andere Lord Whisky van Lochness en de Sultan van Couscous op afkomen. Maar Tessa is niet overtuigd. In ‘Trouwen?’ verzet ze zich zelfs tegen het idee om tegen haar zin uitgehuwelijkt te worden: ‘Ik wil een man juist trouwen vanuit liefde’ klinkt het.

Recensie: De Gelaarsde Kat

Recensie Doornroosje

desc

vrijdag 16 februari 2018 Theater Elckerlyc AntwerpenBert Hertogs

4 jaar geleden stond Doornroosje al in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Toen was het een coproductie van Music Hall en Van Hoorne Entertainment. Dit jaar gaat de Nederlandse musicalproducent in zee met het Vlaamse Deep Bridge om deze musical in Antwerpen, Hasselt en Gent te plaatsen. In beide producties speelt Thomas Van Goethem de rol van prins. Mocht ie als prins ‘grensoverschrijdend’ gedrag vertonen door ongevraagd Anne Van Opstal als Doornroosje op de mond te kussen 4 jaar geleden, dan mag hij dat nu nog eens dunnetjes overdoen maar dan met Tinne Oltmans. De voorstelling, met nieuw decor, voelt weliswaar qua kledij, decor en props wel erg budgetvriendelijk en reisbaar aan. De kracht zit ‘m dan ook in de tekstadaptatie van Thomas Janssens die deze Doornroosje voldoende zelfhumor geeft, knipogen naar het genre en de actualiteit. Daarnaast zitten er enkele verdomd goede songs in deze voorstelling.

Recensie: Doornroosje

Recensie Berberio

desc

zaterdag 3 februari 2018 HetPaleisBert Hertogs

Met Berberio brengt Zonzo Compagnie een tijdloos frisse muziektheatervoorstelling rond de Italiaanse componist Luciano Berio en diens vrouw en muze Cathy Berberian. Het resultaat is een zeer leuke afwisselende voorstelling voor 6-plussers geworden die meermaals in interactie met de kids gaat, sterke visuals en video van de hand van regisseuse Letizia Renzini toont, en een geweldige blend van geluidjes laat horen die over gaan in toon en muziek, waarbij onomatopeeën uitgeroepen worden tot een soort van gesproken stripverhaal onder andere. Tenslotte is er ook de kakafonie aan verschillende fragmenten die sopraan Lore Binon, fluitiste Caroline Peeters, harpiste Anouk Sturtewagen en alviolist Kris Hellemans laten horen terwijl ze kriskras op de tribunes komen spelen.

Recensie: Berberio

Recensie Sunjata

desc

vrijdag 22 december 2017 HetPaleisBert Hertogs

HetPaleis is 20 en viert dat met een herneming van Sunjata, de leeuwenkoning van Mali, een musical die ondertussen al weer 11 jaar oud is maar nog steeds werkt. De interactie met het publiek (een choreografioe wordt samen uitgevoerd), de taalhumor (‘Ei. Jak. Het is eigenlijk meer een buffel dan een jak.’ , ‘ze is een takkenwijf.’ wanneer ze het over een houtsprokelaarster hebben, enz.), verwijzingen naar bestaande liedjes (‘Is dat dan geen dochtertje waard?’ op de tonen van Nieuwjaarke Zoete en ‘Hij komt mijn lieve goede kind’ op die van het gekende Sinterklaasliedje), de opzwepende ritmes, de eclectische muziek van wereldmuziek (trombone, sax, bongo’s, percussie, gitaren) tot rock waarbij Pieter Embrechts instond voor de teksten en samen met Wawadadakwa de muziek componeerde, de onafgebroken rijmelarij (‘Wij zijn de helden die de buffel velden.’, ‘Deze buit wordt mijn bruid’ enz.), een hilarische scène waarbij twee mannen en een vrouw (Pieter Embrechts, Bert Huysentruyt en Leen Diependaele) verkleed als oude vrouwtjes met een handtas in de hand ‘Wij zijn drie tovenaressen’ zingen, de knipogen naar het theatergenre (‘Misschien moeten we ons voorstellen. Want uiteindelijk is het een voorstelling.’ zeggen de jagers), Kabouter Plop en niet in het minst die naar musical (‘Zing het jongen. Het is uiteindelijk een musical.’) werkt tien jaar nadat de voorstelling de Musicalprijs van 2007 in de wacht sleepte nog altijd. De Musicalprijzen mogen ondertussen dan wel een stille dood gestorven zijn, het epische verhaal van Sunjata en het ontstaan van Mali gelukkig niet.

Recensie: Sunjata

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter