<<    >>

Recensie Cosi ★★

desc

dinsdag 21 januari 2020 KVS BrusselBert Hertogs

Cosi is verre van de max(i). Dat komt omdat Deschonecompagnie en Muziektheater Transparant bij momenten wel de erg infantiele toer opgaan (die vele verkleinwoordjes in de Nederlandse tekst!), zichzelf niet al te au sérieux nemen door bewust valse noten te laten horen of een onverstaanbare kakafonie tussen Nederlands en Italiaans brengen, terwijl een fantastische Esther Kouwenhoven (Fiordiligi) wel met enig gevoel voor ernst omgaat met de partituur en haar aria’s niet alleen vakkundig maar ook feilloos brengt, denken we maar aan het prachtige ‘Come scoglio’ waarvoor ze terecht ook het enige applaus tijdens de voorstelling mag ontvangen. Het zorgt dus voor een erg heterogene voorstelling qua niveau waarbij Kouwenhoven met stip de positieve uitschieter is terwijl Arne Luiting (Ferrando) letterlijk en figuurlijk voor de valse noot (maar hij is lang niet de enige) in deze productie tekent. Hij haalt de hoge noten niet en komt erg gecrispeerd over in zijn poging. Waarom regisseur Tom Goossens per se de zang tegelijkertijd zowel in het Nederlands als het Italiaans wou laten uitvoeren, is voor ons een raadsel. De twee talen staan haaks op elkaar en wanneer we ze samen horen is er geen een van de twee verstaanbaar. De Franse boventitels maken, ook al heb je de originele opera al verschillende keren gezien, het alleen maar warriger op. Beter had ie iedereen in het Italiaans laten zingen op Clara Cleymans (Despina, dokter en notaris) en Wouter Deltour (Don Alfonso) na misschien omdat zij voor de intrige zorgen: het testen van de trouw bij twee koppels via een experiment. De teksten in parlando die soms zo ritmisch gebracht worden dat ze naar hiphop neigen, vinden we dan weer wél erg goed en is al even geniaal als het knappe multifunctionele masker dat Lotte Stek ontwierp waarmee Clara zich zowel als dokter en notaris kan vermommen.

Recensie: Cosi ★★

Recensie Every Ending ★★★

desc

maandag 30 december 2019 Eendrachtstraat 29 AntwerpenBert Hertogs

Perversie en ranzigheid in een formeel jasje gestoken waardoor de zaak tot iets hogers verheven wordt. Dat doet het Lâp collectief (Naomi Beeldens, Isaak Duerinck en Ewout Lehoucq dat voor de gelegenheid aangevuld werd met Katrin Lohmann) en regisseur Wouter Van Looy met Every Ending op Wintervuur waar de productie in première ging. Baseren doet de voorstelling zich op ‘Quartett’ van Heiner Müller uit 1980 dat op zijn beurt gebaseerd is op de briefroman ‘Les liaison dangereuses’ van Pierre Choderlos de Laclos uit 1782. Hierin zien we de libertijn Valmont aan het werk die een nieuw slachtoffer zoekt. Markiezin Merteuil die vroeger de lakens met hem deelde, houdt van intriges en die zijn bondgenoot is, vindt het geen goed idee dat ie zich zou storten op de vrome getrouwde Madame de Tourvel. Liever ziet zij hem wraak nemen op de toekomstige echtgenoot van de jonge Cécile die ze allebei nog een lesje willen leren.

Recensie: Every Ending ★★★

Recensie Wij de verdronkenen ★★★★

desc

zondag 29 december 2019 Lange Lobroekstraat 77 AntwerpenBert Hertogs

Sterk muziektheater brengt Judith Vindevogel met Wij de verdronkenen waarbij ze het werk van de Deense auteur Carsten Jensen uit 2011 herleidde tot een boeiende voorstelling van iets minder dan anderhalf uur. Die kende haar Belgische première op Wintervuur, het Antwerpse festival dat deze keer doorgaat in de buurt de Dam die zich volop aan het ontwikkelen is. Wintervuur is aan zijn laatste editie bezig. Het stadsbestuur verkiest blijkbaar risicovollere massa events boven kleinschaligheid. Eerlijk? Ze dwalen. Op verschillende dagen was er geen doorkomen aan in de trechter die er is tussen de Groenplaats en de Handschoenenmarkt tijdens Winter in Antwerpen. Dan ben je als Antwerpenaar al eens blij nog ergens een relatief rustige plek te vinden in eigen stad om cultuur te consumeren tijdens een periode dat veel huizen gesloten zijn wegens kerstvakantie ...

Recensie: Wij de verdronkenen ★★★★

Recensie Les contes d Hoffmann ★★★★

desc

zondag 22 december 2019 De Munt BrusselBert Hertogs

Geen wereldschokkende maar wel een oerdegelijke fantastische opera brengt de Poolse regisseur Krzysztof Warlikowski in de Munt met Les contes d’Hoffmann. Daarvoor is het weliswaar uitstekende decor- en kostuumontwerp van de Poolse Magorzata Szczesnia die theater in het theater toont, en verder refereert naar de kledij uit de jaren ’60, de film, bandopnemers en opnamestudio’s van weleer te weinig vernieuwend of verrassend. Ook L’Opéra de Paris zet deze opera maar dan in een regie van Robert Carsen in januari op het programma. Of dat toeval is? Uiteraard niet, het is sinds 20 juni namelijk exact 200 jaar geleden dat de Franse componist Jacques Offenbach geboren werd. Wat deze Muntproductie zo sterk maakt, is zonder twijfel de feilloze lezing van het symfonieorkest en koor van de Munt in combinatie met een ijzersterke stemmencast. De Franse dirigent Alain Altinoglu, de muziekdirecteur van de Munt die tevens de muzikale leiding voor zijn rekening neemt tijdens deze voorstelling koos voor de versie van 2005. Immers, er zijn in de loop der jaren verschillende versies van de opera ontstaan omdat her en der fragmenten van de partituur gevonden werden. Offenbach zelf heeft zijn werk namelijk nooit in première zien gaan. Vier maanden daarvoor stierf ie waardoor Les contes d’Hoffmann een eigen leven is gaan leiden.

Recensie: Les contes d Hoffmann ★★★★

Recensie Rusalka ★★★★★

desc

zaterdag 14 december 2019 Opera AntwerpenBert Hertogs

Een zinderend applaus en een volledige staande ovatie ontving Antonin Dvoraks Rusalka bij Opera Ballet Vlaanderen in Antwerpen. Voor deze nieuwe productie van het lyrisch sprookje in drie bedrijven waarbij librettist Jarsolav Kvapil de mosterd ging halen bij Undine van Friedrich de la Motte Fouqué, De kleine zeemeermin van Hans Christian Andersen en De verzonken klok van Gerhart Hauptmann, slaan artistiek directeur opera Jan Vandenhouwe en artistiek directeur ballet Sidi Larbi Cherkaoui voor het eerst de handen in elkaar. Het leidt tot een voorstelling die op operavlak misschien dan wel wat recitatief durft over te komen - de emoties, bewegingen, het spel wordt namelijk overgenomen door de ballerina’ en ballerino’s: de personages worden namelijk ontdubbeld -  het zorgt er wel voor dat je meer dan ooit de emotionele laag van dit werk tot in de kleinste vezel van je lichaam voelt en je krijgt twee sterfscènes voor de prijs van één (waarbij dansers minuten sneller blijken dan zangers die – zoals alom geweten – hun tijd nemen bij een opera om hun personage de pijp aan Maarten te geven).

Recensie: Rusalka ★★★★★

<<    >>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter