Recensie Six ★★★★

Dé hype voor tienermeisjes dit moment in Londen? Dat moet beslist Six zijn dat twee jaar geleden zijn wereldpremière kende op Edinburgh Fringe. Een concertante show waar de zes vrouwen van Henry VIII de hoofdrol voor hun rekening nemen. Zij willen een ultieme battle onder elkaar uitvechten wie het grootste trauma aan het huwelijk opliep zodat het publiek kan stemmen naar wie hun voorkeur gaat om de lead te nemen. Yep, het is een musical die girl power van begin tot einde uitademt. Alleen al op het podium zien we niets dan vrouwen: zes zangeressen en 4 muzikanten (bas, elektrische gitaar, drums en synths). Daarnaast wordt het verhaal van de zes vrouwen deze keer – eindelijk – verteld vanuit het standpunt van de vrouwen, maar wel op zo’n manier dat hun lot nog erg herkenbaar is voor vrouwen nu. Met Six hebben Lucy Moss en Toby Marlow niet alleen een slimme, scherpe, erg grappige maar vooral feministische voorstelling afgeleverd die helemaal de huidige tijdsgeest uitademt.

Catherine of Aragon (Collette Guitart), Anne Boleyn (Millie O’Connell), Jane Seymour (Courtney Stapleton), Anna of Cleves (Alexia McIntosh), Katherine Howard (Vicki Manser) en Catherine Parr (Maiya Quansah-Breed) komen alle zes met een song opdraven. Catherine is geïnspireerd op Beyoncé en Shakira, Anne op Lily Allen en Avril Lavigne, Jane op Adele en Sia, Anna op Nicki Minaj en Rihanna, Katherine op Ariana Grande en Britney Spears en Catherine tenslotte op Alicia Keys en Emeli Sandé.

Nog voor de voorstelling start is ze al hilarisch. We krijgen dan op clavecimbel instrumentale maar ook fel vereenvoudigde nummers te horen als Toxic van Britney Spears, Firework van Katy Perry en Rolling in the deep van Adele. Aan taalhumor geen gebrek wanneer de zes ‘history’ omgooien naar ‘her story’ terwijl de productie ook even met ‘Tell me what you want, what you really really want’ verwijst naar dé belangrijkste girl powerband totnogtoe: de Spice Girls.

In een kort latexbroekje zien we Catherine of Aragon moeiteloos die ‘top C’ halen en wat is ze er trots op! Anne Boleyn neemt nog een selfie van zichzelf en lijkt gespeeld verrast dat het al aan haar beurt is. Ze komt van haar kant met erg catchy quotes af, niet zelden met een sneer naar haar voorgangster. ‘Don’t be bitter. I’m fitter!’, ‘He doesn’t want to bang you. Somebody hang you.’ en ‘Don’t lose your head’ zijn maar enkele scherpe stukken uit ‘Don’t lose ur head’ zeker als je weet dat Anne Boleyn onthoofd werd (ook Katherine Howard was dat lot overigens later beschoren). Verder in de voorstelling zullen Catherine en Anne elkaar willen overtroeven wie het meeste miskramen had van Henry VIII, dat is Catherine of Aragon. Het brengt Catherine Parr, die soul en R&B in haar song ‘I don’t need your love’ laat sluipen en in alle geheim met Thomas Seymour huwde in 1547, bij de stelling dat jezelf met een ander vergelijken fout is.     

Jane Seymour zingt van haar kant in de pianoballad ‘Heart of stone’ dat ze echt verliefd was op Henry VIII. ‘Wat doet er meer pijn dan een gebroken hart?’ vraagt ze zich af waarop Anne droogjes ‘onthoofd worden?’ antwoord. Hyperactieve Eurotrash/techno die zo uit het Eurovisiesongfestival zou kunnen komen, wordt geserveerd in een doldwaas Haus of Holbein waarbij de zes zangeressen een klassieke rolkraag met fluo groen dragen en dat combineren met een fluo groene zonnebril die in combinatie met de blacklights voor een cool effect zorgen. De Duitse Anna of Cleves -met stip het meest hilarische personage - wordt op die manier geïntroduceerd voor ze haar solo ‘Get down’ mag brengen.

Six is amusant en muzikaal gewoon erg sterk. Al klonk de samenzang in openingsnummer ‘Ex-wives’ niet helemaal feilloos, zelden hebben we een voorstelling bijna de ganse tijd met open mond en pretoogjes bekeken. Well done.

< Bert Hertogs >

Six speelt nog zeker tot 5 juli 2020 in het Arts Theatre in Londen.