Recensie The Rolling Stones Sixty ★★★★

60 zijn The Rolling Stones geworden. En dus kon een select aantal concerten niet ontbreken voor de band die in 1962 het levenslicht zag. Wij trokken naar Londen, de bakermat van de Stones. Niet alleen omdat het een absolute meerwaarde biedt om op het British Summer Time Festival in Hyde Park Mick Jagger en co live een thuismatch te zien spelen, maar vooral ook omdat het een van de weinige data in hun touragenda was waar ze niét in een stadion optraden. De ervaring wil nu eenmaal dat stadionconcerten qua akoestiek niet je dat zijn, en daar zijn we met de jaren toch iets gevoeliger aan geworden. Een ander voordeel van BST is dat de headliner om iets na acht begint en de laatste noot rond twintig na 10 over het festivalterrein te horen is. Géén nachtbrakerij dus, wat het aangenaam maakt voor zowel jong en oud om ook op zondagavond naar een concert te gaan.

Qua sound zat alles van begin tot einde lekker tijdens The Rolling Stones Sixty. En wat nog meer was: de band koos resoluut voor de hits, Jagger riep ons op om al vroeg tijdens het optreden mee te zingen. Zo werd Angie (onder andere begeleid door piano en akoestische gitaar) voor het eerst tijdens deze tour gespeeld, gevolgd door You can’t always get what you want (met een prachtige partij voor de hoorn, een song die naar het einde toe versnelt en het publiek dan maar al te graag meeklapt), en coverde de band voor de gelegenheid zelfs de Nobelprijswinnaar Literatuur: Bob Dylan met Like a Rolling Stone.

Een goeie oude rockshow zonder toeters en bellen maar wel met een 78-jarige frontman die nog steeds bijzonder veel energie uitstraalt. Een rechttoe rechtaan concert, daarvoor koos The Rolling Stones. Jagger stak al heel vroeg (tijdens Out of time) lekker groovy zijn wijsvingers de lucht in terwijl hij als een jong veulen stond te springen op het podium en snel en hoekig bewoog. Voor de band eraan begon, zette ze haar overleden bandlid Charlie Watts in the picture door enkele archiefbeelden van hem te tonen op de ledschermen van onderaan het podium tot het dak.  Met Get Off of My Cloud opende de reguliere set. Jagger stak alvast zijn vuisten de lucht in en trok meteen de catwalk op richting B-podium. Meteen zocht ie dus connectie met het publiek. Met succes. Het Londense publiek at dan ook uit zijn hand.

Mick Jagger vertrouwde ons toe dat ie de dag ervoor het concert van Adele gezien had in Hyde Park en zei dat ie meer glitterkleedjes dan zij heeft, knipogend naar de vele vestjes die hij zou dragen gedurende de show. Die had wat ons betreft gerust wat strakker mogen zijn, want na zowat elk nummer viel het concert even stil, en meermaals hoorden we Jagger ‘What’s the next one?’ vragen aan zijn bandleden. ‘Er bestaat zoiets als setlists afprinten en op het podium, catwalk en B- podium kleven, jongens!’, dachten we.

Keith Richards droeg zijn Do not X-Ray shirt en kreeg ook twee songs waarvan hij de lead vocals voor zijn rekening mocht nemen: You got the silver en Happy. Gevolg: een ware uittocht richting toiletten vond dan plaats. Of hoe de Nederlandse term, een inkakmoment, nog nooit zo treffend, letterlijk en figuurlijk bleek. Jagger trok een blauw en rood jasje aan bij You got me rocking dat ook voor het eerst tijdens deze tour te horen was. ‘Ik moet warm blijven nu de zon ondergaat’ wist ie. In Honky Tonk Women zien we de frontman van The Rolling Stones zelfs even een sprintje trekken van het B-podium over de catwalk naar het hoofdpodium terwijl onder andere de piano, gitaren en guiro de song muzikaal kruiden.  Vervolgens stelde hij zijn band voor. Bij Ronnie Wood klonk het dat hij de Warhol van Westminster is.

De zanger stond stil bij wat er allemaal te doen was in Groot Brittannië deze week, van de pride, over Wimbledon, Formule 1 … En dan had ie het nog niet over de vele concerten (Ed Sheeran, Adele, Kings of Leon …) die er te zien waren. De hoge noten in ‘Miss you’, die heerlijke ‘oehoe’-tonen, haalden Jagger én het publiek moeiteloos terwijl de bas en de sax onder andere het klankbedje compleet maakten. Tijdens Midnight Rambler, waarin Jagger de mondharmonica bespeelt, verliest de band het publiek weer even. Maar dan trekken de Britten opnieuw een blik hits open om u tegen te zeggen. Paint it black wordt massaal vastgelegd op smartphones terwijl de cameramensen The Rolling Stones in zwart wit vastleggen op de schermen. Tijdens Gimme Shelter waarbij weer even de sfeer inzakt, toont de band de kleuren van Oekraïne en kapotgeschoten gebouwen. Met Jumpin‘ Jack Flash neemt de band afscheid van het publiek. Dat wil én krijgt meer via de piano en congaritmes in Sympathy for the Devil en watervalvuurwerk dat getoond wordt via de visuals. Klokslag twintig na tien sterft de laatste noot uit na een magistraal en stevig meegezongen (I Can‘t Get No) Satisfaction.

Toegegeven, het is moeilijk ons te bevredigen. Aan de ene kant speelde The Rolling Stones veel meer hits in Hyde Park dan op TW Classic 2014 waar we alleen maar dankbaar om kunnen zijn. Maar het feit dat dit concert toch behoorlijk wat inkakmomenten kende, de band een snellere en snedigere set had kunnen brengen als Jagger wist welk nummer zou volgen, maakt dat de spanningsboog – hoe straf de prestatie algemeen genomen beschouwd kan worden voor een band die 60 jaar meedraait – niet altijd even strak stond.

< Bert Hertogs >

De setlist

Charlie Watts Tribute

1. Get Off of My Cloud
2. 19th Nervous Breakdown
3. Tumbling Dice
4. Out of Time
5. Angie (tour debuut)
6. You Can‘t Always Get What You Want
7. Like a Rolling Stone (Bob Dylan cover) (tour debuut)
8. You Got Me Rocking (tour debuut)
9. Honky Tonk Women (gevolgd door band introductie)
10. You Got the Silver (Keith Richards als hoofdzanger)
11. Happy (Keith Richards als hoofdzanger)
12. Miss You
13. Midnight Rambler
14. Paint It Black
15. Start Me Up
16. Gimme Shelter
17. Jumpin‘ Jack Flash

Bis:

1. Sympathy for the Devil
2. (I Can‘t Get No) Satisfaction