Recensie Roodhapje ★★★1/2

‘Voel jij je niet lekker?’ – ‘Ik voel me heel lekker’ en ‘Boswachter, wat doet u nu?’ Het zijn maar enkele zinnen uit het script van Roodhapje van Theater Froe Froe die aantonen dat het Antwerpse poppentheatergezelschap weer een heerlijk dubbelzinnige voorstelling gemaakt heeft rond het sprookje van Roodkapje. Een productie die prima live muziek die Lili Grace speciaal componeerde voor deze show combineert met heerlijke en vooral coole handen- en armenchoreo’s van Danaé Bosman, fijn poppenspel en een leuk verhaal waar Froe Froe een eigen twist aan geeft … Het zijn de ideale ingrediënten voor een uurtje fun, al sputtert de motor wel even rond de immer moeilijke vijvenveertigste minuut om de aandacht van de kids te behouden.

Voor Roodhapje begint leert Danaé het publiek de bewegingen aan zodat we mee kunnen doen wanneer de figuurtjes die coole moves ook uitvoeren tijdens de show. In de tekst ‘Wat heb ik aan die lucht als ik niet kan verluchten?’ vinden we een standpunt rond het klimaat en de CO2-uitstoot terug, een onderwerp dat Froe Froe na aan het hart ligt.

Aan maatschappijkritiek geen gebrek overigens in Roodhapje. Zo stelt de voorstelling terecht de opvoeding van Roodkapje in vraag vermits haar alleenstaande moeder haar dochter na acht uur ’s avonds alleen door het bos naar grootmoeder laat vertrekken. ‘Opvoeding?’ – ‘Welke opvoeding?’ klinkt het dan ook. Touché.

Thais Scholiers blijkt als moeder van Roodkapje over een hoog stembereik te beschikken. Dat etaleert ze in het wat operateske Moederblues - ‘Een kind is het mooiste wat een moeder krijgen kan, zo veel mooier dan de liefde van een man’ -  waarbij er geknipoogd wordt naar klassiek ballet. De beste songtekst die Jan Maillard schreef op muziek van Lili Grace is echter de Wolvenrap door Gert Jochems die in deze voorstelling zowel de boswachter als de wolf speelt die naar het einde toe ook samenvallen als personages.

Verder onthouden we dat wolven kleurenblind zijn, zoals hier meegegeven wordt in de tekst ‘Ik ben zo kleurenblind als een potlood.’ En in Roodhapje wordt er ook niet gehouden van konijnen want die zijn erger dan ratten maar ge kunt wel met hun stront knikkeren. En ook: ze hebben dan wel lange oren maar ze luisteren niet. Los daarvan blijkt de moraal van het verhaal om gevarieerd te eten:  Roodkapje, de oma en als er plaats is een pannenkoek of twee. Zo bekeken u en wij het sprookje nog niet eerder. En da’s nu net Froe Froe ten voeten uit.

< Bert Hertogs >