>>

Recensie The Secret Garden ★★

desc

donderdag 13 augustus 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Hopeloos gedateerd en het enige betoverende aan The Secret Garden is de titelsong die Aurora voor haar rekening nam. Dat is onze eindconclusie nadat we Marc Mundens regie van de bekende roman van Frances Hodgson Burnett uit 1911 zagen. Opvallend dat er welgeteld 1 kind in de zaal zat in Kinepolis, alle anderen waren volwassenen die deze vierde filmadaptatie blijkbaar eens wilden checken. Het is pas de tweede in kleur, na de versie van Agnieszka Holland uit 1993 waarin we Kate Maberly een erg innemende titelrol zagen neerzetten. Francis Ford Coppola was destijds uitvoerend producent. Wij herinneren ons uit onze jeugdjaren de magie nog die de prent deed oproepen al ging The Secret Garden, net als A Little Princess waarin we een betoverende Liesel Matthews aan het werk zagen in Alfonso Cuaróns regie en dat overigens ook geschreven werd door Frances Hodgson Burnett, over verdomd verwaande en over verwende meisjes ook die je op den duur aardig begonnen te irriteren.

Recensie: The Secret Garden ★★

Recensie The High Note ★★★

desc

woensdag 12 augustus 2020 Kinepolis AntwerpenBert Hertogs

Pijnlijk realistisch. Dat is The High Note van regisseur Nisha Ganatra. Vooral dan het niet al te flatterend beeld dat opgehangen wordt over de muzieksector die geen risico’s wil nemen en artiesten met een zekere staat van dienst gewoon uitmelkt. Een nieuw album voor Grace Davis (Tracee Ellis Ross, de dochter van Diana Ross in het echte leven) die elf Grammys won in haar carrière? Te riskant, zeker omdat het jongste van jaren terug niet aan de verwachtingen voldeed. Dus gaan ze na een greatest hits album, en een live album voor een greatest hits live album. Om het zich nog wat makkelijker te maken, pusht manager Jack (Ice Cube) zijn artieste om net als Céline Dion op te treden in Las Vegas. Het is Davis assistente Maggie Sherwoode (Dakota Johnson, de dochter van Melanie Griffith en Don Johnson in het echte leven) die haar op eerdere uitspraken in een interview wijst dat ze vooral fris wil blijven terwijl ze in Las Vegas vooral op routine zal draaien. Daarnaast tourt de zangeres gewoon ook graag wat tegen een lang verblijf in eenzelfde zaal pleit. Aan de andere kant weet de artieste ook dat er maar 5 vrouwen, waarvan slechts één zwarte, boven de 40 een nummer 1 hit wisten te scoren. Op het moment dat deze film ingeblikt werd, was dat zo. Nu zijn het er al ietsjes meer. De vijf zijn: Sia, Madonna, Bette Midler, Cher en Tina Turner. Eigenlijk is er een zesde want Aretha Franklin had met George Michael in duet een hit wat het totaal op twee zwarte vrouwelijke 40-plussers brengt. Mariah Carey haalde recent ook een nummer 1. Maar het klopt dus wel dat vrouwen wanneer ze ouder dan 40 zijn nauwelijks een hit scoren.

Recensie: The High Note ★★★

Recensie The Last Black Man in San Francisco ★★★1/2

desc

dinsdag 11 augustus 2020 Lumière AntwerpenBert Hertogs

The Last Black Man in San Francisco, het regiedebuut van Joe Talbot, is een mooie ode aan loslaten, afscheid nemen, leren omgaan met verlies. In de prent die gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van zijn jeugdvriend Jimmie Fails (neergezet door Jimmie Fails zelf) zien we dat het ouderlijk huis van Jimmie het onderwerp zal worden van een erfeniskwestie. Een al wat ouder blank koppel moet er dus uittrekken waardoor het leeg komt te staan. Eerder kreeg ie het al aan de stok met de vrouw toen ie ongevraagd het statige Victoriaanse huis wat begon op te knappen door het hier en daar een likje verf te geven. Jimmie droomt ervan om het huis terug te winnen voor zichzelf maar ook voor zijn familie die blijkbaar verarmd is geraakt. Hij wil er zijn leven hard voor werken om het te kunnen kopen. Maar zowel de makelaar als de bank weigeren. En dat heeft niets met zijn afkomst te maken, wat hij hen aanvankelijk nog verwijt, maar zuiver omdat het pand zich in een prijsklasse te hoog bevindt.

Recensie: The Last Black Man in San Francisco ★★★1/2

Recensie La Odisea ★★★1/2

desc

maandag 10 augustus 2020 Cinema Cartoon sBert Hertogs

Een heerlijke onderhoudende humoristische en avontuurlijke misdaadfilm die ook nog eens drama- en historische elementen bevat. Dat is La odisea de los giles van Sebastián Borensztein die zich baseerde op het boek ‘La noche de la Usina’ van de Argentijnse schrijver Eduardo Sacheri.

Recensie: La Odisea ★★★1/2

Recensie Wie heeft mijn vader vermoord ★★1/2

desc

zondag 9 augustus 2020 Stadsschouwburg AmsterdamBert Hertogs

Een aanklacht tegen de anti-sociale politiek in Frankrijk. Zo leest Wie heeft mijn vader vermoord van Édouard Louis, die geboren werd als Eddy Bellegueule in 1992. Feit is dat Ivo Van Hoves jongste regie, een monoloog met Hans Kesting die op 1 juni in wereldpremière ging in Amsterdam, de eerste dag na de lockdown dat er terug theater opgevoerd mocht worden voor een publiek in Nederland – wat vooral erg belangrijk op symbolisch vlak was voor de Belgische topregisseur - pas helemaal op het einde die kaart trekt in een wat drammerig stuk waarbij de recente politieke beslissingen in Frankrijk die de afbouw van de sociale zekerheid inluiden, bekritiseerd worden terwijl het Franse volkslied als een sneer daarbij te horen is. De voorstelling zoekt nog wat richting in het begin, en weet ons dan ook niet meteen bij ons nekvel vast te pakken, laat staan ons niet te lossen. Néén, helaas haken we mentaal meermaals af tijdens de productie maar slaagt Kesting die zowel de zoon, vader als moeder speelt, en het prima decor- en lichtontwerp van Jan Versweyveld dat net als de tekst strakker en beter wordt naar het einde toe (hoewel we ons afvragen of die Holocaust erbij sleuren nu écht hoefde), er toch steeds weer in ons terug te boeien. Maar voor een Ivo van Hove-productie verwacht je gewoon meer en beter dan dat.

Recensie: Wie heeft mijn vader vermoord ★★1/2

>>
Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news

  • Podcast
  • Facebook
  • Twitter